Rondvaartje

By | Alle daagjes | No Comments

Goed gehumeurd had ik gevolg gegeven aan de uitnodiging de maidentrip met de nieuwe rondvaartboot  te maken. In een heerlijk zonnetje lag het schip al onder st(r)oom aan de kade ter hoogte van de Nieuwe Kolk. Het vaartuig, gebouwd door mensen met een beperking onder leiding van vakmensen, vaart door de zogenaamde Blauwe as, welke is ontstaan door het opnieuw bevaarbaar maken van de vaart en het kanaal. Welkom geheten door de kapitein werd mij en andere genodigden een plaats aangewezen, met daarbij een aantal huishoudelijke mededelingen. Een kundig bemanningslid legde met fraaie mimiek de werking van de zwemvesten uit en waarschuwde het gezelschap geen hoofden, armen, benen of andere lichaamsdelen buiten boord te hangen. Dit in verband met enige nauwe doorgangen. Het enige geluid wat het elektrisch aangedreven schip maakt is de boegschroef, zodat in alle stilte genoten kan worden van het gebodene langs de oevers. Onder het genot van heerlijke koffie, schalen vol gevulde koeken en van op elk tafeltje schaaltjes nootjes, voer de Fluisteraar onder bruggen door en langs sluizen. Ter hoogte van de Groningerbrug waren we getuige van een sportvisser die met een duur uitziend schepnet probeerde een zwerm vliegen te vangen. Mijn opmerking dat het hier vast wel wilde bijten raakte dan ook kant nog wal. Na dat we de Blauwe Klap gepasseerd waren zat de reis er al weer op. Enigszins wit om de neus van de teveel genodigde gevulde koeken bedankte ik kapitein Braaksma en de rest van de matrozen en kon ik beamen dat Assen er vanaf het water toch ook heel leuk uit ziet. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Teefjesdingen

By | Alle daagjes | No Comments

Juist toen ik vanochtend het plan had opgevat maar eens discreet bij de drogisterij te informeren naar periodiek verband voor Indy, lijkt de loopsheid (rare term eigenlijk) op haar einde te lopen. Hiermee komt er gelukkig ook bijna een eind aan mijn zorg dat ze in de poten zou vallen van loverboy’s en andere door hormonen op hol geslagen reuen. Om te ontkomen aan die woeste hordes is mijn conditie de afgelopen dagen aanzienlijk verbetert. Voor Daisy, mijn kruising Labrador/ Argentijnse dog heb ik mij eens een heus ongesteldheidsbroekje laten aan praten. Een klein lapje stof, voorzien van allerlei bandjes en een uitsparing voor de staart van ‘t arme beest. Bezweet, maar voldaan keek ik na een half uur naar het resultaat. Hoewel Daisy volgens haar kritische blikken minder voldoening leek te hebben. Binnen een paar uur had het modieuze kledingstuk “speciaal voor uw hond!” het model aangenomen van een string, waarvan het lapje stof ontbrak en wat in slordige rafels over de vloer lag. Dat was geen succes. Nee, dan toch maar de natuur op haar beloop laten en haar laten blijken dat ik zeer op haar gesteld ben. Een extra knuffeltje hier en koekie daar en af en toe even zachtjes over het buikie wrijven. Toch wel een bijzondere periode. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Op stang

By | Alle daagjes | No Comments

Veilig verkeer Nederland is de volgende die in een nare identiteitscrisis is aanbeland. Dat spijt mij oprecht. De fiets moet genderneutraal worden. Hoewel talloze jongemannen hun “man” zijn bevestigd hebben voelen worden door onzacht in aanraking te komen met de stang, ontneemt deze club toekomstige generaties hen dit niet onverdeelde voorrecht. Een beetje gechargeerd zou ik willen zeggen, toon ballen en maak je druk om andere belangrijke dingen. Terwijl de ene helft van de fietsers zich voortbeweegt op alleen het achterwiel (dus die kan weg), zit een groot aantal anderen al rijdend pontificaal te kwaken in een smartphone. Wat ik niet slim vind. Zelf pleit ik daarom voor een beter toezicht op het voorzien zijn van toeters en bellen. De snelheidsduivels op van krachtige elektromotoren voorziene zogenaamde Speedelecs verplichten een strak lederen motorpak te dragen in plaats van “kijk mij nu eens” kekke fietspakjes. En desnoods een zwaailamp. Klopt, ik ben danig op stang gejaagd door al deze berichtgevingen van VVN. Komt nog bij, waar laat ik alle broodjes, eieren, koeken, bananen en zakken Engels drop die nu mijn fietstassen uitpuilen? Mijn fietse zal gevaarlijk gaan zwabberen wanneer ik rucksichtslos de ijzerzaag ter hand neem, dat wordt er niet steviger op. Nee hoor, stevig op het zadel had ik gisteren weer een heerlijk ritje Drenthe uit. Bezoekje aan mamme, zwager en zus. Zonder tabak en mijn onafscheidelijke Zippo bijkomen in het Noorderplantsoen waar de voorbereidingen van Noorderzon in volle gang waren en thuis gekomen ontdekken dat er met een gemiddelde snelheid van 24.2 was gereden. Het was weer mooi.

Veilige en goede dag allen.

© J.G.Boomsma

Knuffels

By | Alle daagjes | No Comments

Alleen en stil, opgesloten in haar kamertje, zag ik haar zitten. Voor haar op de tafel lag een vrolijk geel/oranje gekleurd speelgoedbeest. De kleuren er van stonden in schril contrast met de gemoedstoestand waarin ik haar aantrof. Door haar tranen heen had ze echter toch kans gezien om met naald en draad het fris gewassen beest weer te modelleren in zijn oorspronkelijke staat. Het was de onafscheidelijke knuffel van Kalima. Dertien hondenjaren is ze geworden. Wat een verdrietig schouwspel en wat een medelijden voel ik op deze momenten met mijn vriendin. Maar, ze is zo dat zo mooi heet, flink. We hebben allemaal zo onze eigen manieren om het gemis van een levensgenoot te verwerken en invulling te geven aan de leegte die dat achterlaat. Daar waar ik kan help ik of doe een poging daartoe, waarbij ik gelukkig bevrijd blijf van het verlangen zelf het naaigerei ter hand te nemen en daarmee het risico zou lopen mij onlosmakelijk te verbinden met een knuffelbeest. En dan mijn rookstop… Het gaat goed. Ondanks alle emoties van de afgelopen dagen, het dreigement van Kim en Donald om illegaal vuurwerk af te steken, heb ik mij – waarschijnlijk door de pleisters – niet laten verleiden de sjekpuut ter hand te nemen. De aandrang die ik het vorig jaar wel had is nu veel minder aanwezig. Zelfs mijn ene speciale sigaretje, met geheimzinnig gedroogde bladeren, wat ik ‘s avonds inhaleerde, probeer ik met ingang van vanavond uit mijn systeem te halen. Tenzij… er daarvoor een gang naar de legale drugstore op aanschrijven van ome dokter noodzakelijk is. Pillen en poeders wil ik namelijk niet. Woensdag weer een mooie rit op weg naar ‘t Groninger land. De rook en de mist van het gemis er uit fietsen. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

stoppen!

By | Alle daagjes | No Comments

Afgelopen vrijdag de stoppen met roken poli bezocht. Na mijn eerdere stoppoging moest er nu maar zwaarder geschut in stelling worden gebracht. Vond ik. Het moet en ik wil. Overlopend van een in mijn geval misplaatst positivisme zou ik moeten schreeuwen “ik zal!” maar dat lijkt me wat voorbarig al met al. De drie maanden van vorig jaar staan me wat dat betreft nog helder voor mijn geest, toen ik diep in Duitsland het donkerblauwe wikkel in een vitrinekast van een benzinestation zag liggen. Enige minuten later bevestigden rooksignalen het einde van de oefening. Tijdens mijn fietstocht en ook daarna is de nicotine en wie weet (de fabrikant?)wat voor stofjes nog meer weer, mijn rustgever pur sang geworden. Het beangstigd mij dat er maar één iemand is die dit proces van zelfvernietiging kan stoppen, ik zelf. Zevenenveertig jaar aaneen roken, gerekend vanaf mijn veertiende, heeft het binnenste van mijn lichaam vast de aanblik gegeven als die van de rookkamer in het ziekenhuis, waar ik vroeger wel eens naar binnen ging. Dat is tegelijk mijn andere angst. Schoorvoetend liep ik dan ook de röntgenkamer in om een foto van mijn interieur te laten maken. Het feit dat de longarts naar aanleiding van al dat gefotoshop geen contact met mij heeft opgenomen stelt mij enigszins gerust. De arts, een heel aardige mevrouw overigens en ook een fervent fietsster (dat scheelt) heeft samen met mij een aantal hulpmiddelen op een rijtje gezet. Het contract is inmiddels getekend en met veertien pleisters ter grootte van een stopbord toog ik huiswaarts. Nicotinepleisters staat er op de doos. 21 mg per plakker, welke waarde overeenkomt met twintig sigaretten. Das niet lekker. En nu..? Rusteloos, bij tijd en wijle moedeloos probeer ik dingen helder te zien. Lees mijn kranten en begrijp dat Kim en Donald ruzie zoeken en dreigen met rook en vuur. Stoppen Jonges!

Fijne dag.

© J.G.Boomsma

Humaniteit…

By | Alle daagjes | No Comments

Bitter en zoet. Veertien jaar lang passeerde ik deze korte tekst. Uitgehouwen in een gevelsteen op één der voormalige dienstwoningen. Ik keek er niet echt naar om wanneer ik vanaf Assen naar mijn standplaats Veenhuizen reed. Leven is werken. Een ander adagium, vond ik destijds een meer op mij geslagen toepassing. Net buiten Assen, waar nu een “moderne woonwijk met voorzieningen” op afgegraven veen is gebouwd, moest het volgens een gebedsgenezeres die ik eens bezocht maar een schrale bedoening zijn geweest. Met ellende, armoede en verdriet. In latere jaren heb ik mij wel enigszins proberen te verdiepen in haar woorden. Uitgesproken naar ons als ouders van een ziek kind. Haar handoplegging was niet meer dan een gloeiende plek op de huid van een kind van de moderne tijd. Een andere, echte verdieping van de geschiedenis van de Kolonie Veenhuizen kreeg ik net voor het weekend aangereikt. De weldaad werd mij gegund door werknemers, ex-collega’s en leidinggevenden van het tegenwoordige Veenhuizen. Als introducé werd ik aan de hand van mijn vriendin mee getornd naar de openlucht theatervoorstelling “het pauperparadijs”. Wat een belevenis. Theaterbezoek, musicals, optredens van muziekgezelschappen, het is aan mij niet altijd goed besteed. Te veel reuring en impulsen voor mijn hoofd. Het heeft daardoor vaak wat tijd nodig om al die indrukken te laten bezinken. Wat was het geweldig! Dans, beweging, de muziek (dat heet toch choreografie?), de verhalenverteller die het stuk aaneenreeg en zoveel indruk op mij maakte, ik zou het hele stuk nog wel een paar keer willen bijwonen. De cast, omgeven door huizenhoge decorstukken in de meest fantastische belichting, beeldt en verteld de geschiedenis uit van wat vroeger de “Maatschappij der Weldadigheid” heette. Een project bedacht en opgezet door een generaal, die vond dat hij DE oplossing had voor een vraagstuk wat ook nog zo past bij deze tijd. Vluchtelingen, zwervers, armoedelijders. Paupers. Het zou ons aan het denken moeten zetten. De ruis aan gedachten is nog niet verstomd. Bij mij. Ik kom nog niet toe aan het door schrijfster gesigneerde en indrukwekkend vormgegeven boek. Onbedoeld wil ik reclame maken voor het boek en theaterstuk. Klikt u maar eens op Suzanna Jansen   Op de weg terug naar huis, langs een door bruin veenwater gekleurde vaart, speelde het nummer van Bruce Springsteen en Tom Morello door mijn hoofd. “the ghost of Tom Joad”. Dat vond ik wel passend.

Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Schoonspringen…

By | Alle daagjes | No Comments

Hoofdschuddend zit onze Max achter het stuur van zijn Franse brik de verrichtingen van zijn medeweggebruikers gade te slaan. Ontspannend luisterend naar Guus Meeuwis op de boordradio tipt hij nog eens bedachtzaam zijn as in het overvolle asbakje, standaard aanwezig in zijn bolide. Ondanks de laatste mop, vanuit de pibox via de radio aan hem doorgeseind, vergaat hem het lachen. De sport verliest steeds meer aan schoonheid zie je hem denken. Een Duitser die zijn bumper opzettelijk tegen een Italiaan parkeert is niet zo netjes, zeker niet bij deze snelheden. In de caravan had hij even daarvoor de ochtendkrant nog even rustig doorgebladerd en was zijn oog op een foto gevallen van een met bloed besmeurde wielrenner die geen draad meer heel om het lijf had. Met 60 km/u door ellebogenwerk van een medefietser de schrikhekken in geduwd. Dat ik zelf tijdens het zaklopen in een gemene bocht wel eens op de punt van de zak van mijn voorganger ging staan en hem daarbij een zekere overwinning ontnam, was maar kinderspel. Vind ik. Zelfs bij het waterpolo overweegt men de inzet van een onderwater-referee las ik ergens, terwijl het niet lang meer zal duren dat er bij het voetjebal even zoveel scheidrechters als spelers op het veld rond huppelen. Het zelfreinigend vermogen in de sport kan niet meer op tegen het wit gewassen geld wat er met reuzenkracht in wordt rondgepompt. Denk ik.

Terugtrappen

By | Alle daagjes | No Comments

Mijn eerste racefiets was een Fongers. Was het 1961? Over Aerodynamica was nog geen discussie en mijn kennis over sportvoeding strekte zich niet verder uit dan spekjes en trekdroppen. De techniek van mijn tweewieler was ook al geen voer voor kleverige uiteenzettingen. Die bestond uit een omgekeerd stuur, terwijl de twee versnellingen uit mijn linker- en rechterkuit kwamen. Vol bewondering zit ik nu naar de tijdrit van de Tour te kijken en in het bijzonder de techniek van zowel fiets als kleding. Wetenschappelijke huzarenstukjes, daardoor niet voor mij weggelegd, blijf ik de purist. Neemt niet weg dat ik mij graag laat meevoeren in de bevlogenheid van anderen. Bedachtzaam (duizelend) roer ik in mijn koffie op de pleisterplaats en murmel af en toe, hm, hm. Maar bewonder wel de beleving van al diegenen. Als je maar plezier hebt in wat je doet denk ik maar. Gisteren een, voor mij, bijna heroïsch verslag gelezen van Floris van Overveld die met tienduizend(!) anderen de Dolomietenmarathon heeft gereden (Facebook). Wat een ontzag en respect voor deze mannen en vrouwen. Heel basaal, terugkomend op het begin van dit stukkie, is het toch het ronddraaien van de beide trappers wat mij vooruit doet komen. Vandaag exact een jaar geleden reed ik in Duitsland langs de Rijn. Op weg naar? Spanning, teleurstelling, paniek, dankbaarheid, verwondering en bewondering. Het zat onzichtbaar maar zo aanwezig in mijn overvolle fietstassen. Het waren mijn reisgenoten. Maar bovenal en op dit moment zo tastbaar, voert dankbaarheid de boventoon. Dat ik die tocht heb kunnen en mogen maken. Wensen, ja, die blijven. Wind tegen of in de rug, blijven rondgaan zonder tijd. Kunnen blijven sturen en kijken waar ik uit kom.

Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Dwalen

By | Alle daagjes | No Comments

Onder zomerse temperaturen gisteren weer een mooie rit mogen maken. Niet nadat er eerst toilet was gemaakt aan de fietse en zijn berijder. De spaken, de beide naven ( waarbij de Rohloff achternaaf een extra veegje kreeg), het moest er pico bello uitzien. Daarna  de haartjes in de krul en een wolkje lekker roek ( een blend van parfum en muggenspray). Een laatste controle in de lachspiegel en ik was er klaar voor. Om alvast een beetje in de TT sfeer te geraken was het circuit mijn startpunt eigenlijk een beetje. Vanaf hier  begint het grote genieten voor mij altijd. Als in een kast met lekkers is het meestal moeilijk kiezen en volg ik mijn impulsen welke route te rijden. Aangekomen in Amen zag ik dat er een soort braderie door het dorp was, waardoor ik verzeild raakte tussen tafels, stoelen, krukken en mensen met krukken bij poffertjeskramen. Hoewel een meneer in oranje hesje me had verzekerd dat fietsen was toegestaan, moest ik scherp sturen, waarbij een nevel van poedersuiker het zicht er niet beter op maakte. Waarschijnlijk door de vele kraampjes bleek eenmaal buiten Amen dat ik de afslag naar Grolloo had gemist. Niet erg hoor. Dwalen door Drenthe en vervolgens verdwalen in prachtige dichtbij- en vergezichten is anders, veel mooier dan de waas die het leven soms is. Na ontelbare kilometers fietsen in deze contreien toch steeds weer nieuwe weggetjes ontdekken. Kleine stofwolkjes achter me latend over een schelpenpaadje. Met een verholen glimlach achter bossages in de verte het kleine torentje van Grolloo ontwaren. Dat maakt het dwalen elke keer weer mooi. Vanuit Grolloo via Papenvoort naar Rolde. Daar de Idworx op de stander en mij eenmaal gesetteld op het bevolkte terras verwennen met een kop koffie. Wat lekkers er bij? Oh zeker, bij ieder heerlijk bakkie een kanonskogel van een gevulde bonbon. Op de koop toenemend dat mijn kunstmatige maalinrichting in delen verpakt in het kleurige papiertje terug moet achter op de pakjesdrager. Nee hoor, geduldig zuigend de chocolade versnapering mijn smaakpapillen tot leven laten wekken. Aan de mooie jongedame de rekening vragen en nog bruiner dan voorheen mij weer gereed maken voor het laatste stukkie. Een nogal luidruchtige groep fietsers had inmiddels het terras ontdekt. De gangmaker van het gezelschap vroeg quasi belangstellend of ik koude handen had. Voor langere afstanden draag namelijk ik altijd fietswanten. Deze zijn bij de vingerkootjes afgeknipt. Lijkt het. Maar ze bevallen mij uitstekend en gaan het dove gevoel in mijn handpalmen tegen. Niet doof voor zijn grappige opmerking, wilde ik in een volgende impuls antwoordden dat als gevolg van zijn bont gekleurde pet die hij droeg, het risico op hersenafknelling niet denkbeeldig was. Maar ik kon me inhouden. Maar a la, via Loon over de bult en op naar Assen. Thuis gekomen het fietscomputertje laten vertellen dat er een niet onverdienstelijk gemiddelde van 23.7 kilometer bijeen is getrapt door de beentjes. Het was weer schitterend.

Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Pandalease

By | Alle daagjes | No Comments

De beide Pandaberen zijn reeds begonnen met hun inburgeringscursus. Dus niet meer met stokjes eten, maar zo het heurt, met mes en vork. In hun luxe verblijf zal het hen aan niets ontbreken. De Hamerhaai en Zaagvis hebben het groffe werk aan het onderkomen met een tandje er bij met verve volbracht, de Kraanvogel en de Ratelslang tekenden voor het sanitaire gedeelte. Nu maar schaapjes tellen en hopen dat er gauw een Krachtige Wolk voor Elegante Ster zal verschijnen. Hopelijk zullen de bezoekers elkaar niet als Tentharingen de keet uit vechten daar in Rhenen.

© J.G.Boomsma