kiekjes

By | Alle daagjes | No Comments

Tijdens mijn lagere schoolperiode waren er twee momenten per jaar dat ik mij even tactisch terug trok. Dat was wanneer de tandarts bus verdekt stond opgesteld én wanneer de schoolfotograaf mooie plaatjes dreigde te schieten. Voor beide festiviteiten achtte ik mij minder geschikt. Het één had met het ander te maken, vond mijzelf niet zo fotogeniek. Het ontlopen van foto’s of zelfs bewegende beelden is tegenwoordig niet meer zo eenvoudig. Stations, winkels, stadions, op iedere hoek van de straat hangt wel een zwart, glimmende waarheidsbol waar elke beweging op wordt vastgelegd. Even onbespied kontkrabben of neuspeuteren is er niet mee bij. Zelfs in het verre Cambodja wordt een oh zo amicale paringsdans, opgevoerd door jongens en meiden uit de Hollandse polder vastgelegd. Zonder gene. Tijden veranderen. Stonden we vroeger op een Zwitserse alp, hartje zomer, met een sneeuwbal te koketteren, tegenwoordig filmen we een ander zijn ellende of grijpen elkaar bij de ballen. Zelf ben ik niet zo van de foto’s met gezichtsherkenning. Zelfs de foto gemaakt voor een editie van het Ned. Politieblad bekeek ik kritisch. Zat mijn haar wel goed? Ik vermoedde geen grote oplage (neem mij niet te serieus hoor). Nee, ik keek vanochtend nog eens terug en kwam deze foto tegen. Nu al weer anderhalf jaar geleden geschoten. Hij deed me vooruit kijken naar plaatsen waar ik heen wil fietsen, naar mooie plaatjes. Nu voelt alles nog koud aan, maar een fiets kent geen tijd. Hij staat daar gewoon tot we er weer op uit trekken.2016-07-06_Mamme en Boontje

© J.G.Boomsma2016-07-05_Jan met buff op hoofd

Wachtwoordjes

By | Alle daagjes | No Comments

Op de koop toenemend dat dieven er straks met mijn wijsvinger vandoor gaan, onderzoek ik toch maar de mogelijkheid om gebruik te gaan maken van het vingerprintsysteem. Gek wordt ik van alle wachtwoorden, toegangscodes, inloggegevens en weet ik veel wat nog meer. De plank waarop mijn beeldscherm staat hangt inmiddels vervaarlijk uit het lood door het gewicht van mijn persoonlijke wachtwoordenalmanak. Weg met die rommel. Het is voor mijn Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) ook beter, aangezien mishandeling van een systeemkast ook onder cybercrime valt. Nu is een dergelijke verklaring in mijn geval toch al een zaak van de lange adem, gezien mijn soms nogal onvoorspelbare gedrag, maar primitieve opvliegers als geweld zijn mij toch wel vreemd. Althans, jegens levende wezens. Een dom stuk blik, met allerlei draden en weet ik veel wat voor verbindingen, wat mij de les leest kan door mijn “anders” zijn rekenen op ouderwets gezellige driftbuien en pure destructie. En het gaat maar verder. Uit onderzoek is gebleken dat inmiddels 40 % van de onderzochte doelgroep beneden de zestien jaar bijziend is door het vele beeldschermstaren. Dat wordt nog lachen wanneer we met ons allen overgaan op de Irisscan. Daar helpt geen 3D bril meer tegen, dat wordt weer blindtypen.

© J.G.Boomsma

Boodschappen

By | Alle daagjes | No Comments

Wat had ze een mooi handschrift vroeger. Het was een genot om te zien hoe haar pen over het papier leek te dansen en de letters zich aaneenregen tot sierlijke zinnen. Zelfs het boodschappenbriefje moet een waar leesfestijn voor de man van de Vivo zijn geweest, bedenk ik mij. Nu krijgt ze haar boodschappen alleen nog binnen langs “elektronische weg”. Zelf gaat ze op aanraden van haar dochter, die ver weg woont, ook met de tijd mee. Eerst kreeg ze een heuse tablet. Ze kon er niets mee worden. Onhandig ding, dus met veel water weggespoeld. Nu heeft ze een computer met een klep, die ze open en dicht kan doen en verrekte handig is om haar zakdoek bij tijd en wijle op te persen. Tis allemaal wat stijfjes en stram geworden bij oma. Reden voor haar eens aan haar verzekeringsagent te vragen naar een vergoeding voor fysiotherapie. Nou die kun je wel om een boodschap sturen, zo bleek. Binnen een dag klingelde het belletje op de laptop dat er een berichtje was. Onder de inmiddels keurig gesteven zakdoeken bleek de welwillendheid van de verzekeraar. Bericht 1 van 18 stond er. De brief begon in keurig ABN met “wat naar dat u deze ziekte heeft”, waarbij al weer één zakdoek tevoorschijn werd gehaald vanonder haar schort over zoveel empathie. Daarna volgden 16 pagina’s die door een latino of een beschonken professor  leken te zijn geschreven. 100o en één aandoeningen en andere onvolkomenheden kwamen aan de orde. In het Latijns geschreven. Daar las oma maar snel over heen. Pagina 18 eindigde weer in haar moers taal. Vanuit een glazen wolkenkrabber waar dure bolides af en aan rijden, 200 km verderop, werd oma te verstaan gegeven dat er pas sprake is van een vergoeding na 21 zelf te bekostigen wrijf- en knijpsessies. Vergenoegd over zijn boodschap klapte Cees Fortuyn zijn eigen laptop dicht. Dat had hij toch maar even mooi weg gemasseerd. Nu snel naar de 40e verdieping waar de champagne wachtte.

© J.G.Boomsma

Afprijzen

By | Alle daagjes | No Comments

Aan veel wat nieuw is hangt een prijskaartje. Gewoon een aantal cijfertjes, die tezamen weergeven welk bedrag er onder de streep voor is betaald. En toegegeven, soms kan dat best wel handig zijn. Maar moet dat ook met een nieuw jaar, vroeg ik mij vanochtend af. Moet daar een uitzondering op worden gemaakt, wanneer zelfs de grootste idealist zich in de luren laat leggen door paginagrote berekeningen (die mij doen duizelen) wat al dat moois kost, of gaat kosten? Dank je, zeg ik dan, laat het maar bij het oude. Ook een gegeven paard kan hier en daar een tandje missen maar hinnikt er desondanks vrolijk op los. Nou dan. Buiten mijn ervaringen met mijn beroemde hobbelpaard heb ik overigens weinig kennis van de hippische wereld an sich, dus laat maar. Nee, bij het maken van het tweede rondje met mijn zwarte vriend, vanochtend vroeg, pakte het nog nieuwe jaar zich verder uit. Met ijskristallen onder een kobaltblauwe lucht. Onbetaalbaar, dacht ik. En snoot hard mijn scharlakenrode neus in de buusdoek. Zonde om hem op te halen voor zoiets moois, vond ik. Natuurlijk, de kosten gaan met veel dingen vóór de baat uit, maar ik vind het weinig prijzenswaardig om dat als last te gaan ervaren. Dus, weg met die getallen en genieten met ons allen. Ik zet de fietse in een voordelig tandje, kleed mij warm aan en ga kijken hoe de Drentsche Aa zich kosteloos heeft gevuld met het overvloedige hemelwater van de voorbije weken. Een voordelige dag gewenst allen.

© J.G.Boomsma

vergeetmewietjes

By | Alle daagjes | No Comments

Op het gevaar af dat het hier bij mij thuis straks lijkt op een aflevering van Narcos, ontvouw ik toch maar weer eens wat van mijn plannen. Dus, gaat het beeld bij u op zwart, stuurt u mij dan vergeetmenietjes. Vermeld u er bij dat ik zit voor het kweken van gezonde wietjes. Vanwaar deze achteloosheid? Na veertig jaar (overvloedig) alcoholgebruik, sta ik nu al weer enige jaren “droog”. En dat bevalt mij uitstekend. Al vrij snel na de mindere beursnotering van biergiganten, liep ik denkbeeldig met mijn hoofd tegen de muur aan door de druk daar boven, veroorzaakt door NAH ( zie op mijn blog onder het kopje NAH). Deels kon/kan ik dit opvangen door iedere avond een pretsigaret op te steken en mij in nevelen te hullen. Ik kende het goedje en de werking daarvan vanuit mijn jeugd. Toen was het nog hoogst illegaal, nu ook nog, maar wordt het zo dat zo mooi heet: gedoogd. Wat inhoudt: Het is te koop in koffieshops maar de leverancier is mistig gezegd strafbaar. Zie het als een café waar vrijelijk drank mag worden verkocht en gedronken, maar waar de arme chauffeur van de bierwagen, om de zaak te bevoorraden. voor enige tijd het cachot in gaat. Raar. Afijn, om terug te komen op mijn plannen. Deze maand stop ik met roken, dus ook het verbranden van gedroogde blaadjes, zo nauwkeurig daar in vermengd, gaat niet langer in rook op. In plaats daarvan ga ik aan de CBD olie en ‘s avonds enige druppels THC olie. Zelf verbouwd, dus zelfvoorzienend. Al vroeg in de ochtend liep ik met laarzen aan en gewapend met een schoffel en een hark naar een mooi plekje bij mij in de tuin te zoeken. Heb ik nu nog wel eens gevoelens van eenzaamheid, straks is dat geweest, want ik ga natuurlijk veel in gesprek met de dan nog breekbare plantjes. Van de wetgever mag ik vijf plantjes kweken en houden, maar de buurtjes hebben niet echt groene vingers en ruimte zat hihi. Wacht… daar wordt gebeld………………………………………………………….

Korte lontjes en bange hondjes

By | Alle daagjes | No Comments

Hoewel mijn vuurwerkbril enigszins is beslagen, doe ik mijn best nog een kort stukkie te schrijven. Zorgvuldig opgebouwde digitale vriendschappen zouden na het lezen daarvan wel eens abrupt kunnen eindigen. Maar ach, de wereld die zich openbaart en via kabels en snoeren tot mij komt is groot, gelukkig. Geen dag per jaar wordt een verbod zo massaal overtreden als op deze dag. Terwijl vaderlief de kinderen met zakken kruit de straat op stuurt, stelt moederlief zich de overbodige vraag of de vingerhandschoenen die zij heeft gemaakt, nog ergens toe dienen. Natuurlijk zijn er ook de geluksvogels die met een eeuwige knipoog terug kijken op de massaal genoten traditie. Van tradities blijf je af nietwaar. Ach, het zoet smaakt beter dan het zuur dacht ik maar en liet zojuist Indy (mijn zwarte viervoetige vriend) nog even uit. Hoewel heel stabiel, de kop omhoog, de staart licht gebogen en niet angstig heb ik medelijden met de beesten die getuige moeten zijn van een mensenfeest. Sommige zullen voor het leven zijn getekend. “dan had je maar geen hond moeten nemen, van onze traditie blijf je af jah!” Laat ik van dit soort opmerkingen nu juist het zuur krijgen. Toch wens ik een ieder een goed uiteinde en in het bijzonder de hulpverleners en zij die moeten werken in deze tradionele sfeer.

© J.G.Boomsma

Voornemens

By | Alle daagjes | No Comments

“Ben ik voornemens…” Hoeveel ambtelijke stukken met deze strekking, heb ik onder ogen  gehad. Mijn eigen voornemen voor de komende tijd is meer tot stand gekomen door een terugblik op wat ik me hád voorgenomen. Gepoedersuikert en met een verontrustend hoog oliepeil, zat ik in een sfeervolle mood naar de volle asbak te staren. Zo liet ik het jaar nog eens voorbij trekken. Nee, het is me na drie pogingen niet gelukt. Zelfs die aardige mensen in het ziekenhuis moest ik met het schaamrood op de kaken vertellen dat ik opnieuw gefaald heb. Om het leed wat te verzachten zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat, ook zonder mijn naam in het systeem op de Stoppoli, de schoorsteen daar wel blijft roken. Maar zo werkt dat bij mij niet. Dat wil zeggen, ik doe het niet voor hen of wie dan ook. Om opnieuw in te breken in het door verslavende stofjes gemuteerde brein zei ik gisteren tegen vriendinlief “ik wil!” Met een blos op de wangetjes, toch enigszins uit het lood geslagen ( maar dat zal het tijdstip zijn geweest), keek zij mij verwachtingsvol aan. Dat vroeg om onmiddellijke uitleg van mijn kant. Dus vertelde ik haar dat het woordje “moeten” vanaf komende maand wordt vervangen door “ik WIL stoppen”. Met roken wel te verstaan. Das plan één van mijn eigen woordspelletjes. Om het wat te vergemakkelijken én de uitdrukkelijke wil iets te verzachten, heb ik mijzelf een soort van beloning in het vooruitzicht gesteld. Namelijk het volgen van heuse muzieklessen van een pianoleraar. Valse noot in al die plannenmakerij, zijn de kosten die er zijn gemoeid om  mij in Richard Klodderman te laten transformeren. Wanneer de rook om mijn hoofd in januari is verdwenen komen er heel wat centjes vrij. Dus laat ik mijn haardos groeien naar het model Amadeus (als dat mogelijk is) en spring ik op de fiets om wekelijks de pannen van het dak te spelen bij meneer Edwin. Dat lijkt mij een prima vooringenomen plan. Muzikale groet.

© J.G. Boomsma

 

Aansluiten

By | Alle daagjes | No Comments

Een witte wereld, of misschien zelfs wel een witte kerst. Waarvan het laatste waarschijnlijk de meest bezongen droom is. Wanneer ik het kritisch, naar mijzelf toe bekijk, zou ik kunnen zeggen dat ik niet mee doe aan die vooraf georkestreerde gezelligheid. Maar dat laat ik van mij afglijden. De lasten voor lief nemen en de lusten een kans geven. Of zoiets. Waarom zou ik mijzelf ook kwellen met de vraag, waarom het gros van de mensen het schilderij van het leven zo graag wil inkleuren met het witte penseel. Geeft het een soort verbondenheid of is het dat gedeelde genoegen? Elk van de twee reken ik goed. Tussen al het winterse Dickensgedoe door bouwden we het afgelopen weekend stug door aan het inmiddels verrezen kerstdorp. Een kerkje (verhipt! twee zelfs), een koffie- annex theehuisje waar een rondbuikige burgemeester goedkeurend voor staat te glimlachen, aan alles is gedacht. En wat een verlichting! Een blik op de kluwen snoeren brengt mij in verwarring bij een eventuele risicoanalyse, waardoor een tweede kritische noot onder sneeuwt. Nee, tussen al deze veiligheidsvraagstukken door viel mij één huisje op. Uitgesloten, buitengesloten, afgesloten, donker. Wat een naar contrast. Ik had er mee terug willen gaan naar de kersthuisjesmelker, maar bedacht me dat garantie op een verlicht leven in het echie ook niet bestaat. Het lumineuze idee het bouwsel tien keer hoog te houden of driftig op te schudden kon ik bijtijds voorkomen. In plaats daarvan probeerde ik mijzelf wegwijs te maken in de wir war door het huisje voorzichtig ( bijna liefdevol) wat dichterbij de  stroombron te verplaatsen. Het aan te laten sluiten bij de rest. Achteraf simpel, maar het proberen meer dan waard. Witte dag allen.

© J.G.Boomsma

Sporen

By | Alle daagjes | No Comments

Met de ketting niet meer geheel op spanning en de sporen  die de herfst heeft achtergelaten op de rest van de fiets, dwarrelen als een plotselinge, maar welkome windvlaag mooie beelden door m’n kop. Twee sleutels klaar leggen, portemonnee en telefoon, de fietstassen en bidons aanhaken, mij als een vacuum verpakte hansworst in het aerodynamische fietspak wringen en het uitzoeken van de juiste kleur sokken. De lichte spanning in de buik vooraf aan de langere ritten. Als een verliefde puber voor zijn eerste afspraakje, uitzien naar de “Date” met Drenthe en waar ik die dag uit zou komen. Na het op nul zetten van de dagteller de tuindeur sluiten en afscheid nemen van een paar zielig starende hondenogen. En dan, als een oude diesel het ritme zoeken en de stoom afblazen van de snelkookpan daarboven. De vooruitzichten van de weermannen en -vrouwen komen overeen met mijn eigen onbestemde gevoel dat het wel eens een ouderwetse winter zou kunnen worden. Geen fietsweer voor mij dus. Niet als een balletdanser jongleren tussen half vergane en bevroren bandensporen en daarbij binnensmonds mopperen waarom  geen enkel spoor recht loopt. Trouwens, even over die balletdanser, dus even een klein zijspoor. Een blik in de spiegel leert mij dat ik wel weer heel erg zoet ben geweest dit jaar. De buik staat iets buiten de spiegel geposteerd zak maar zeggen. Pakjesavond krijgt bij die aanblik een geheel eigen dimensie maar dat mag de pret niet drukken. Ontsporen mag toch ook wel eens? Nou dan. Fijne pakkenavond allen.

© J.G.Boomsma

 

 

Gesodemijter

By | Alle daagjes | No Comments

Deeeeeee zak van Sinterklaas, Sinterklaas, Sinterklaas… Ik heb er nu eerst wel genoeg van. O jongens, jongens tis zo’n baas… etcetera, ik trek die jaloersmakende beschrijvingen over inhoud en formaat even niet meer. Nee, ook in een ver verleden maakten de liederen al indruk op mij. Nogal luguber ook, wanneer ik bedenk dat ik op reeds jonge leeftijd in aanmerking kwam om te worden ontvoerd naar dat verre Spanje en, nota bene, vermalen had kunnen worden tot pepernoot. Met al die stoute mensen tegenwoordig zouden er logistieke problemen ontstaan denk ik overigens. Maar goed, uitbreiding naar andere landen met een gunstig belastingklimaat kan nu natuurlijk wel. Nu weg met die nare gedachten en me vanaf vandaag concentreren op de Kerstman. Hoewel ook deze afwijkend gedrag vertoond. Met ultrasnelle rendieren geflitst worden en dan jeminerend “Ho, Ho” roepen bij het onder uit de zak krijgen van het geldkantoor der centrale overheid, genaamd het CJIB uit Leeuwarden. Reken maar dat men daar goed kan rekenen. Onder het zingen van “Oh kom er eens kijken…”  en vol verwachting opende ik de envelop met daarin het verzoek een donatie aan die club te doen. Een slechte fotograaf (want alleen het kenteken van schoonmoeder’s auto  stond er op) vond het nodig mijn rijkunsten op de gevoelige plaat vast te leggen. Onze oosterburen zijn dan toch iets geraffineerder vind ik. Die stuurden mij al weer jaren terug een grote bruine envelop met een foto in meerkleuren druk, waarop ik al neuspeuterend een kloon van Sebastian Vettel leek. Haarscherp, waarvoor, iets verlaat, nogmaals danke. Doordat de wind vandaag iets minder hard door de bomen waait, zal mij dat zo meteen op de fietse niet zo snel gebeuren.  Ik ga maar eens wat sfeer proeven in onze Drentse hoofdstad. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma