Aansluiten

By | Alle daagjes | No Comments

Een witte wereld, of misschien zelfs wel een witte kerst. Waarvan het laatste waarschijnlijk de meest bezongen droom is. Wanneer ik het kritisch, naar mijzelf toe bekijk, zou ik kunnen zeggen dat ik niet mee doe aan die vooraf georkestreerde gezelligheid. Maar dat laat ik van mij afglijden. De lasten voor lief nemen en de lusten een kans geven. Of zoiets. Waarom zou ik mijzelf ook kwellen met de vraag, waarom het gros van de mensen het schilderij van het leven zo graag wil inkleuren met het witte penseel. Geeft het een soort verbondenheid of is het dat gedeelde genoegen? Elk van de twee reken ik goed. Tussen al het winterse Dickensgedoe door bouwden we het afgelopen weekend stug door aan het inmiddels verrezen kerstdorp. Een kerkje (verhipt! twee zelfs), een koffie- annex theehuisje waar een rondbuikige burgemeester goedkeurend voor staat te glimlachen, aan alles is gedacht. En wat een verlichting! Een blik op de kluwen snoeren brengt mij in verwarring bij een eventuele risicoanalyse, waardoor een tweede kritische noot onder sneeuwt. Nee, tussen al deze veiligheidsvraagstukken door viel mij één huisje op. Uitgesloten, buitengesloten, afgesloten, donker. Wat een naar contrast. Ik had er mee terug willen gaan naar de kersthuisjesmelker, maar bedacht me dat garantie op een verlicht leven in het echie ook niet bestaat. Het lumineuze idee het bouwsel tien keer hoog te houden of driftig op te schudden kon ik bijtijds voorkomen. In plaats daarvan probeerde ik mijzelf wegwijs te maken in de wir war door het huisje voorzichtig ( bijna liefdevol) wat dichterbij de  stroombron te verplaatsen. Het aan te laten sluiten bij de rest. Achteraf simpel, maar het proberen meer dan waard. Witte dag allen.

© J.G.Boomsma

Sporen

By | Alle daagjes | No Comments

Met de ketting niet meer geheel op spanning en de sporen  die de herfst heeft achtergelaten op de rest van de fiets, dwarrelen als een plotselinge, maar welkome windvlaag mooie beelden door m’n kop. Twee sleutels klaar leggen, portemonnee en telefoon, de fietstassen en bidons aanhaken, mij als een vacuum verpakte hansworst in het aerodynamische fietspak wringen en het uitzoeken van de juiste kleur sokken. De lichte spanning in de buik vooraf aan de langere ritten. Als een verliefde puber voor zijn eerste afspraakje, uitzien naar de “Date” met Drenthe en waar ik die dag uit zou komen. Na het op nul zetten van de dagteller de tuindeur sluiten en afscheid nemen van een paar zielig starende hondenogen. En dan, als een oude diesel het ritme zoeken en de stoom afblazen van de snelkookpan daarboven. De vooruitzichten van de weermannen en -vrouwen komen overeen met mijn eigen onbestemde gevoel dat het wel eens een ouderwetse winter zou kunnen worden. Geen fietsweer voor mij dus. Niet als een balletdanser jongleren tussen half vergane en bevroren bandensporen en daarbij binnensmonds mopperen waarom  geen enkel spoor recht loopt. Trouwens, even over die balletdanser, dus even een klein zijspoor. Een blik in de spiegel leert mij dat ik wel weer heel erg zoet ben geweest dit jaar. De buik staat iets buiten de spiegel geposteerd zak maar zeggen. Pakjesavond krijgt bij die aanblik een geheel eigen dimensie maar dat mag de pret niet drukken. Ontsporen mag toch ook wel eens? Nou dan. Fijne pakkenavond allen.

© J.G.Boomsma

 

 

Gesodemijter

By | Alle daagjes | No Comments

Deeeeeee zak van Sinterklaas, Sinterklaas, Sinterklaas… Ik heb er nu eerst wel genoeg van. O jongens, jongens tis zo’n baas… etcetera, ik trek die jaloersmakende beschrijvingen over inhoud en formaat even niet meer. Nee, ook in een ver verleden maakten de liederen al indruk op mij. Nogal luguber ook, wanneer ik bedenk dat ik op reeds jonge leeftijd in aanmerking kwam om te worden ontvoerd naar dat verre Spanje en, nota bene, vermalen had kunnen worden tot pepernoot. Met al die stoute mensen tegenwoordig zouden er logistieke problemen ontstaan denk ik overigens. Maar goed, uitbreiding naar andere landen met een gunstig belastingklimaat kan nu natuurlijk wel. Nu weg met die nare gedachten en me vanaf vandaag concentreren op de Kerstman. Hoewel ook deze afwijkend gedrag vertoond. Met ultrasnelle rendieren geflitst worden en dan jeminerend “Ho, Ho” roepen bij het onder uit de zak krijgen van het geldkantoor der centrale overheid, genaamd het CJIB uit Leeuwarden. Reken maar dat men daar goed kan rekenen. Onder het zingen van “Oh kom er eens kijken…”  en vol verwachting opende ik de envelop met daarin het verzoek een donatie aan die club te doen. Een slechte fotograaf (want alleen het kenteken van schoonmoeder’s auto  stond er op) vond het nodig mijn rijkunsten op de gevoelige plaat vast te leggen. Onze oosterburen zijn dan toch iets geraffineerder vind ik. Die stuurden mij al weer jaren terug een grote bruine envelop met een foto in meerkleuren druk, waarop ik al neuspeuterend een kloon van Sebastian Vettel leek. Haarscherp, waarvoor, iets verlaat, nogmaals danke. Doordat de wind vandaag iets minder hard door de bomen waait, zal mij dat zo meteen op de fietse niet zo snel gebeuren.  Ik ga maar eens wat sfeer proeven in onze Drentse hoofdstad. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

De maat nemen

By | Alle daagjes | No Comments

Weg gaan op het hoogtepunt. Liefst zonder afscheid te nemen, dat scheelt vragen vanuit de “omgeving”.  Het genoeglijk samenzijn in wat heet “het beleven van sociale contacten”,  levert in mijn geval een stroom van informatie op welke ik op die momenten eenvoudig weg niet meer kan verwerken. Vaak hoor ik mensen ( die mij kennen) zeggen dat ik op het laatst nogal eens druk word. En dat (h)erken ik. Of ik trek mij binnen enkele minuten terug of – en dit gebeurt meestal – de zaak daarboven explodeert, wat zich uit in nadrukkelijk aanwezig zijn. Befaamd, doch niet altijd gewaardeerd, zijn mijn al dan niet begrepen grappen en grollen en de practical jokes die nogal eens als minder grappig worden ervaren. Het voelt als het inzetten van een eindspurt, het laatste restje energie uit de dan al bijna lege accu persen. Meedoen is belangrijker dan winnen, maar is toch wel een hele opgave. Opgeven zit echter niet in mijn aard. De winst zit hem in het feit dat ik vaak heb mee mógen doen, getuige de foto’s van “vrienden” (vriendschap is maar een woord), collega’s, maten. Hoewel soms enigszins bedrukt bij die beelden uit het verleden, koester ik het gevoel wat zij mij gaven “er toe te doen”. Deel van hebben mogen uitmaken. Pijnlijk zijn de woorden “eigen schuld” bij het laten verwateren van contacten omdat ze als een verstikkende deken over de, ook door mij, niet altijd voorziene oorzaken worden gedrapeerd. Onbekend met NAH, maakt soms onbemind. Reden dat ik mij niet beklaag. Klagen maakt klein, vestigt de aandacht op dingen die anders hadden moeten zijn. Groter voordoen dan de meetlat lang is, een iets te grote broek aan trekken, om vervolgens over de broekspijpen te struikelen is, hoe hilarisch dan ook, ook weer niet mijn ding. Oftewel: ik blijf bij mijn eigen maat en laat me hem uitsluitend door vakkundige mensen aan meten. Een blik in de lachspiegel van het leven leert mij bijna dagelijks dat ik niet te groot ben om  hem of haar te helpen die kleiner is. Dat geeft voldoening. Daar staat geen maat op. Fijne maandag allen.

© J.G.Boomsma

Top of Flop

By | Alle daagjes | No Comments

Pictures of Lily. Van wie..? Van The Who natuurlijk. Het moet “67 of “68 zijn geweest toen dit mooie nummer krassend en met andere atmosferische geluiden uit mijn eerste eigen radio kwam. Een WEGA. Het apparaat was door mijn ouders vervangen voor een heus stereomeubel en had zodoende een plekje op mijn kamertje gekregen. De geluidsdrager had wit ivoren drukknoppen en een uit de kluiten gewassen draaiknop, waarmee ik radio Monte Carlo en radio Caroline kon opzoeken via de middengolf. En een zachtgroen oplichtend zgn. kattenoog, wat ik nogal magisch vond, zoals alle elektronica voor mij was, getuige de ontplofte elektrodoos. Om batterijen te besparen had ik nl. enige maanden daarvoor middels een experiment een kluwen fijne draadjes in het stopcontact geprikt. Met als schokkend gevolg een rechtopstaande haardos en een plots naargeestig, donker huis. Electric Light Orcestra kwam enige jaren daarna via een iets moderner apparaat mijn kamer binnen. Dat was ook mooi. Nu staat er een ander stuk elektronisch vernuft in de huiskamer. Met luidsprekers die net als de oude WEGA op kunnen lichten ( maar dat moet ik nog uitvinden) en een bass waarmee ik eventueel bezoek kan ontdoen van toupets en andere haarstukjes. Benieuwd hoe de musical Hair nu klinkt. Was destijds Mamma’s pantoffel mijn afstandsbediening, nu is het slechts voldoende, om via een druk op een van de honderden knopjes (zgn. buttons), mijn kamer tot stiltecentrum te creëren. Stil is het ook wanneer ik het boekwerk wat Users Manuel heet tussen de kilometers snoeren en draden zie liggen. Maar nu even niet. Bird on a wire van Joe Bonamassa speelt. Fijn weekend allen.

© J.G.Boomsma

Verbeelding

By | Alle daagjes | No Comments

Dat komt er nu van. De transformatie naar roetveegpiet ondergaan met twee, vette walm uitblazende, belegen autobussen. Ik dacht nog, je moet er wat voor over hebben om je idealen uit te dragen door hierin vrijwillig plaats te nemen. Ideaal lijkt mij dat niet. Om wat stoom af te blazen had ik mij zondagmiddag gemeld op de kop van de vaart in Assen, om de onthulling bij te wonen van de Statue of Liberty aldaar. Het beroemde vrijheidsbeeld geretoucheerd door beeldhouwster Natasja Bennik. Een waar kunststukje wat door haar gemaakt is ter opluistering van de tentoonstelling The American Dream, welke gelijktijdig gehouden worden in Emden (Dld) en Assen. Harcourt Klinefelter, de voormalig persvoorlichter en speechschrijver van Martin Luther King, werd stevig vast gesjord in de hoogwerker en verrichtte de daadwerkelijke onthulling. Dit na zijn in het Nederlands(!) gehouden speech. Was het de temperatuur of waren het zijn woorden die een rilling bij mij teweeg brachten. Zoals vaker dwaalden mijn gedachten af, gevalletje concentratie. Het bijna fragiel ogende oude mannetje zal het mij vast niet kwalijk hebben genomen. Denk ik. Vrijheid van het woord. Vrijheid van gedachten. Culturele vrijheid en dat mogen beleven. Ik heb daar een beeld bij. Zonder te kwetsen. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Eenzame fietsers

By | Alle daagjes | No Comments

Wat zou er van Karl geworden zijn? Ik denk aan hem en hoe het hem is vergaan.

Diep in Duitsland, op een bebost fietspaadje langs de Rijn nabij Worth am Rhein, had ik de fiets op de stander gezet en probeerde ik  samen met talloze vliegen te genieten van het uit het hotel meegenomen ontbijt. In een kromming van het paadje hoorde ik vanachter de begroeiing het kraken van tandwielen en zag ik een andere eenzame fietser naderen. Het was 26 graden en ik had net mijn nog redelijk koele kwark naar binnen gewerkt, toen ik de oudere man ontwaarde, wat een schok van blijdschap bij mij teweeg bracht. Gezien de leeftijd van hem en zijn zeventiger jaren racefiets dacht ik dat hij uit de buurt zou komen. De snelheid van zijn fietse deed hem nog net niet omvallen, waardoor bij het zien van mij een licht voetje van hem voldoende was om naast mij tot stilstand te komen. Mijn begroeting, en direct daar achteraan mijn in het Duits gestelde vraag naar een station in de buurt, werd tot mijn verbazing gevolgd door een in het Engels gegeven reactie van zijn kant. Nadat we ons gezamenlijk hadden gebogen over zijn Michelinkaart nodigde hij me uit samen verder te fietsen op weg naar bedoelde Bahnhof. Tijdens dat -achteraf- korte tochtje maakten we verder kennis. Hij heette Karl, kwam uit zweden en was van daar uit op weg naar ik meen het vliegveld van Frankfurt, waar hij zijn fiets bij een hotel wilde stallen om van daaruit door te vliegen naar Italië. Karl was ( weer naar ik meen) 67 en een gewezen ingenieur die nog voor een gloeilampen fabriek in Nederland had gewerkt. Zijn vrouw was enige jaren daarvoor overleden vertelde hij en hij was van plan een oude vriend te zoeken op zijn fietstocht door Europa. We hebben samen op het station ongeveer twee uur zitten babbelen, over het leven, dingen die ons persoonlijk raakten en bovenal fietsen en het (therapeutische?) weldadige gevoel wat die beweging geeft. Nu, anderhalf jaar later besef ik mij pas goed de bijzonderheid van dit treffen. Hoe twee, wildvreemde, dolende zielen op elkaars pad kwamen. Dat eenzaam zijn niet gelijk kan worden gesteld met alleen zijn. Dat dwalen in deze drukke wereld niet het zelfde hoeft te betekenen als Ver-dwalen. Deze ruis uit een nog niet zo ver verleden knispert voort als een warm vuurtje diep van binnen in mij. In mijn “anders” zijn voelt dit als eenzaam, maar warm… Karl, het ga je goed! Fijne dag allen.

© J.G. Boomsma

sint juttemis

By | Alle daagjes | No Comments

Een bewogen weekend gehad, waardoor mijn beeld wat minder scherp is nu, maar dat is het waard. Eerst mijn boek dat opnieuw onder de aandacht is gebracht, daarna het  heuglijke nieuws van het om de hoek komen kijken van mijn tweede kleinkind- waardoor ik geüpgraded ben tot opa 2.0-  en zaterdagavond het genot van Sint Maarten. Bij het zien van die blije kinderkoppies die auditie kwamen doen, sprong één der opgeschoten knaapjes er bij het onderdeel articuleren er zeker uit. Ik had zonder moeite een mandarijn ter grootte van een tennisbal in zijn roeptoeter kunnen werpen. Bij wijze van spreken dan. Toen ik ‘s avonds laat het lichtje uit deed kwam toch de nostalgie bij mij weer om de hoek kijken. Ik vroeg me af hoeveel tere kinder-ruggetjes er in mijn tijd de vernieling in zijn geholpen bij het zeulen met uitgeholde voederbieten en pompoenen. Neem van mij aan dat dat wat woog hoor. Maar, en dat is een feit inmiddels, er waren nog geen struikrovers op pad. Eenmaal heb ik een schobbejak (met een roege muts op) gedreigd het licht uit te doen, door dreigend mijn felverlichte voederbiet in zijn richting te verplaatsen, maar dat mocht geen naam hebben. En, vandaag wijst de kalender al weer 13/11 aan. We mogen ons weer verplaatsen naar St. Nicolaas en ik voel me een hele Piet dat ik niet mee doe aan al dat zwarte Pieten. Wel wil ik graag kwijt dat ik me zorgen maak om de komende beloofde winter, met veel sneeuw en schaatsijs. Stilletjes maak ik me druk over het feit dat  het vast niet lang meer zal duren eer er welzijnsdenkers zijn die mijn te bouwen sneeuwpop zwart willen maken. Maar zo ver zijn we nog niet. Voor nu geldt, dat ik de overgebleven mandarijnen en chocoladecenten in mijn fietstassen doe en er nog even lekker met de fietse op uit trek. De heide en kalende bossen op zoek rondom Westerbork. Maar dat is de vraag. Eigenlijk laat ik dat namelijk bepalen op het moment dat ik op het zadel zit, dus gewoon mijn neus volg. Drenthe is voor mij één groot schilderij, waarbij het er niet toe doet welke plaats ik daarbij inneem. Dat noem ik van voorbijgaande aard. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

ochtendrijp

By | Alle daagjes | No Comments

Terwijl de schijnzwangerschap en daarbij horende prenatale fratsen van Indy wat aan het afnemen zijn, schijnt er toch iets opmerkelijks te hebben plaats gevonden tussen haar zwart/roodbruine oren. Dat komt er van, dacht ik. Vanwaar dit zelfverwijt Jampie? Wel, vooruit met de geit: Ze leest samen mij het grote mensennieuws wanneer we ‘s ochtends samen met een bakkie en een koekie op de bank zitten. Wat schetste mijn verbazing op deze vroege, wit berijpte ochtend? Indy deed een hulpeloos uitziende poging haar/zijn/ de ochtendplas te doen. Dat wil zeggen, niet zoals gewoonlijk behoedzaam en elegant door haar bekken te zakken, maar ordinair de rechter achterpoot vrij van de grond te trekken om zodoende haar blaas te legen. Dankzij de naastgelegen heg kon ze ternauwernood een desastreuze kanteling voorkomen. Dankzij de media zit ik nu met een gender neutrale hond. Terwijl uitvoerig door mij gedaan uitwendig onderzoek uitwees dat Indy toch echt van vrouwelijke kunne was. Had ik haar maar wat meer van het nieuws weg gehouden, denk ik nu. Ik zal dan ook bij de gemeente pleiten voor het plaatsen van gender neutrale bordjes op de “Hondenuitlaat” veldjes. Of zouden mijn maatschappelijke zorgen wat overtrokken zijn?  Ik bedoel, we kunnen ons welzijnsdenken ook wat temperen door de realiteit te laten “zijn” zoals het is? Die aanblik van het wit beslagen veld, door de natuur in luttele uren vervolmaakt, aan mij ten toon gespreid. Het doet mij wensen  “laat maar even” een stilleven wat zegt “stil even”.  Ik maak mij op mijn eigen flappers te bedekken, Indy uit te laten en de fietse te pakken en er op uit te trekken. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

schemertijd

By | Alle daagjes | No Comments
Anders Diep

Anders Diep

 

Bijna niet voor te stellen dat het al weer een jaar geleden is dat ik midden in de hectische fase verkeerde rondom de uitgave van 176 pagina´s leesvoer, gebundeld in, zoals dat zo mooi heet: mijn boek. Trots was en ben ik wanneer ik naar de prachtige illustratie van de omslag kijk. Dank je Marjan! Dankbaar voor de niet aflatende hulp van mijn partner. Dank je Nanda! Inmiddels is er een nieuwe hond mijn dagelijkse leven binnengeslopen, Indy, welke een ernstige vorm van schijnzwangerschap vertoond. Vier kussens, een relaxdeken en haar bal zijn getransformeerd in pups, waar ze bovenop ligt. Volgens de dierenarts is het in deze gynaecologische fase niet ondenkbaar dat er binnenkort melk uit de tepels zal komen. Reden dat ik de melkboer een kaartje stuur en hem de groeten doe. In de melancholie van de terugblik op mijn boek ben ik vanmiddag nog even naar de plek gefietst waar ik de as van Daisy heb uitgestrooid en heb daar mijn ding gedaan welk ik altijd doe. Het was er de dag voor, in de schemering van de tijd van het jaar bedoel ik. Ik zou geen Jan heten dat ik geen plannen heb. Veel daarvan schrijf ik op, sommige zijn inmiddels uitgepakt. En schrijven, mijn overvolle kop leegmaken lucht op. later meer.

Fijne avond.

© J.G.Boomsma