Monthly Archives: december 2015

’15 – ’16

By | Alle daagjes | No Comments

Bedankt! Voor het geloof in mij, de steun en support. In woord en gebaar, in meedenken en er voor mij zijn. Een ieder persoonlijk noemen is niet te doen, niet hier. Ook u als lezer hebt bijgedragen aan het bijzondere gevoel van dankbaarheid diep in mij. Vandaag sluiten we het jaar met ons allen af. We denken nog wat en we doen nog wat, maar boven in ‘t koppie bereiden we ons voor op de twaalf laatste slagen. Als slotstuk van twaalf maanden van het jaar 2015. Sommigen van ons kijken nog eens om. Met een zekere trots om genomen hindernissen, of met weemoed over wat achterbleef. Niet weer terug komt. Wat voor ons ligt is nieuw. Een zeker lijkende wetenschap, alvast ingekleurd door persoonlijke of gezamenlijke illusies.

In het jaar wat voor ons ligt zullen niet alle kleurtjes beschikbaar zijn die we in onze gedachten hadden. Desondanks hoop ik dat we er met ons allen een mooi plaatje van maken. Ruimte laten voor mens, dier en natuur. Zullen we dat samen doen..?

Ik wens u allen een goed uiteinde en veel geluk in 2016.

© J.G.Boomsma

Inluiden

By | Alle daagjes | No Comments

Wanneer ik denk aan oude dingen, denk ik aan gebruikte dingen, beleefde dingen, aan gevoelens die geweest zijn. Sommige oudere dingen zijn nog best bruikbaar. Doen het nog goed. Daar ben ik extra zuinig op. Ben er aan gehecht geraakt, of heb er een speciale band mee opgebouwd. Soms geef ik vadertje tijd de schuld dat dingen zijn vergeeld, nooit meer door hem voor het voetlicht worden gebracht, terwijl ze best nog voor verlichting kunnen zorgen. Te druk met nieuwe dingen. Tis ook wel wat te veel. Teren op herinneringen is als een oude doos openen die met iedere verhuizing met me mee ging. Soms open ik het karton en herontdek oude titels van boeken. Als vanzelf keer ik terug in de tijd op zulke momenten. Hoe lekker het boek rook wanneer het zich soms wat onwillig opende door nieuwigheid. Hier en daar bevind zich een vlekje op de vele pagina’s. Is het een opgedroogde koffievlek.. een traantje? Beide zijn mogelijk. Maar vooruit, ik moet verder. Plechtig, voorover gebogen over de oude doos, maak ik de belofte met mijzelf binnenkort weer eens een aantal avonden terug te gaan in dingen die waren. Morgenavond om twaalf uur hoop ik en waarschijnlijk velen met mij een nieuw jaar binnen te stappen. In te luiden. Wat zou het mooi zijn, denk ik, wanneer dit ooit eens zonder bijgeluiden van ontploffingen en effecten van felle flitsen wordt begeleid door ‘t luiden van een enkele kerkklok. Over de daken van een dorp of stad, of gedragen door het stille duister van het platte land. ‘t zou ons vast meer bewust maken van het zo simpel lijkende feit wat jaarwisseling heet. Echt in luiden bedoel ik. Even alleen of met naasten terug denken aan de maanden die geweest zijn. Ervaringen oproepen. Dat kan geen kwaad dunkt me. Vragen aan me zelf wat ik heb gedaan, beleefd. Af vragen wat ik voor die ander heb betekent, hoe die mij hebben beleefd. Bij  het vragen naar het ‘waarom’ van dingen wellicht antwoord krijgen en het ‘daarom’ binnen laten komen. Bij het toewensen van die ander mijzelf af vragen als en wat ik kan bijdragen aan die wensen mee te  helpen. ‘t klinkt als veel maar hoeft niet lang te duren. Dingen die geweest zijn na laten galmen bij de laatste slag van de klok. Tegen u, tegen mezelf zeg ik, gebruik het nieuwe jaar eens om dingen op te poetsen. Misschien zijn er zelfs dingen bij die nog nooit zijn gebruikt. Onvermoede niet op waarde te schatten juweeltjes, waarvan ik geloof dat we die allemaal in ons bezit hebben. Draag ze met trots. Wie weet trekken ze mooie nieuwe dingen aan. ‘t zal vast een schitterend nieuw jaar worden. Een fijne dag allen, Jampie.

© J.G.Boomsma

druk van geluk…

By | Alle daagjes | No Comments

‘k probeer te schrijven van verdriet

maar ‘t lukt me even niet

gedachten lijken als verdoofd

door ‘t alleen zijn in mijn hoofd

‘k weet het was mijn eigen keus

maar ‘t lijkt als niet waar, niet heus

ook ik wil delen in ‘t mooie van het leven

samen zijn met hen waar ‘k om heb gegeven

maar al die mensen ‘t wordt zo druk

en toch ‘t gevoel sprak van geluk

kon ik alleen hun aanwezig zijn maar voelen

hun geluiden langs me laten spoelen

in deze kale ruimte voel ik toch de liefde om me heen

dat vult mijn leven, ook als is het maar alleen

© J.G.Boomsma

Code wit

By | Alle daagjes | No Comments

Als de weersvooruitzichten me niet bedriegen krijg ik wat broodnodige afleiding aangeboden door moeder natuur. Sneeuw op komst. Dus ruimte maken op tafel. Het vergeelde, maar niet minder mooie ontwerp van Frosty 2.0 uitvouwen. Elk jaar dat koning winter vanaf een afstand plagerig toekijkt hoe wij ons voorbereiden op zijn humeurige buien, pas ik mijn ontwerp aan. De winterpeen als neus is zo oubollig en had de vorige editie al afgedaan in mijn rekwisietenruimte. Met de tijd meegaand had ik in plaats daarvan al een 3D print van mijn eigen reukorgaan ontwikkeld. Weest u maar niet bang dat ik de nostalgie ineens helemaal overboord kieper hoor. De ogen worden in mijn ontwerp nog steeds gevormd door twee van mijn jas gesprongen knopen. Bij een relatie van me-een tandtechnisch laboratorium-  mocht ik leentjebuur spelen. Een heuse prothese siert mijn tafel nu. Van een cliënt die een vastenmaand voor zich zelf had ingelast en zodoende even verlost is van klappertanden (want koud wordt het!). Om ook wat thematisch bezig te zijn is de aloude hoed vervangen door een fleurige badmuts, dit om aandacht te vragen voor de opwarming van ons bolletje. Om aan de spottende lach van de voor me liggende tanden te ontkomen leg ik er nu even een kleedje over heen. Ik ben er klaar voor zak maar zeggen. Het hierboven beschreven weertype zal echter wel een lelijke streep door mijn trainingsplannen trekken. Oh zeker, niets zo mooi als vers gevallen sneeuw, maagdelijk wit, nog niet door voetjes van grote en kleine mensen betreden. Indien mijn motoriek dit toeliet waren er vast mooie plaatjes door mijn handen ontstaan. Maar das een hele kunst, dat gaat niet. Eigenlijk zou ieder teken van menselijke aanwezigheid even bevroren moeten worden denk ik wel eens. Stilletjes en onzichtbaar deel uit maken van een werkje van mijn favoriet, Rien Poortvliet. Maar dat gaat niet en ‘t zou ook een ijzige stilte geven. Nee, al snel na het vallen der vlokken trekt er een armada van strooiwagens met gemeen bijtend zout langs straten en wegen. Een op bruine suiker pap  lijkende drab achter haar latend. Ik meende zelfs eens iets van sadisme te bespeuren in de ogen van de bestuurder van het geelgekleurde monster, wat dienst deed als sneeuwschuiver. Met een alles of niets stuurbeweging kon ik ternauwernood ontkomen aan de brede gele bek van het ding. Maar dat zal vast niet, de arme man werd er ook maar mooi op uitgestuurd, vermoed ik. Maar toch, mochten de weergoden woord houden, dan trek ik er wel op uit met mien fietse. ‘k heb al vast een mooie route in de kop zitten. Door knisperende, vers gevallen sneeuw via mooie verharde paadjes over het Witterveld naar het Fochteloërveen peddelen. Daar komt vast niemand, zeker niet vroeg op de dag vermoed ik. En anders probeer ik de eerste te zijn. In de verse sneeuw hebben de bandjes wel enige grip. Oh, ik zie mijn eigen triomfantelijke blik al, wanneer ik achterom kijk naar de sporen van mien fietse. Om het nog spannender te maken zie ik mezelf voort gejaagd  worden in een heuse sneeuwstorm. Binnen enkele ogenblikken zullen de bandensporen dan weer dicht slibben. Waardoor ik spoorloos wordt. Lekker alleen. In een woeste, witte wereld. Hard maar zo eerlijk en puur. De vlokken uit de oogjes wrijven en op eerbiedige afstand beestjes in het wild zien leven. Zelf met tintelende oortjes denken over het leven. Das ook een beetje overleven vind ik. Overleven is proberen terug te kunnen keren naar daar waar gerief en warmte is. Bescherming van de eigen hut. De vlokken afschudden, opwarmen en kracht en inspiratie vinden. Oplossingen aangereikt krijgen om weer nieuwe sporen te trekken. Das een mooi vooruitzicht. Ik wens u allen een fijne maandag en tot morgen.

© J.G.Boomsma

Schuif maar aan

By | Alle daagjes | No Comments

  Assen, zondagochtend 27 december 08.00 uur. Nog schemerig in huis, maar het lampie zacht aan. Pruttelend water wat de kleur en geur van verse koffie aanneemt. Ik snij twee plakken krentestoet en doe er een mooie lik roomboter op. Jampie heeft goed geslapen. Door een wolkje poedersuiker wat boven ‘t aanrecht hangt loop ik naar de radio. Gauw de muziek zacht aan en het scherm voor me wakker maken. Zo, aan ‘t eind van jaar luisteren naar muziek wat door een heleboel mensen is uitgekozen, voel ik me best dankbaar. ‘k heb zelf niet gestemd. Laat me verrassen door wat anderen mooi vinden. En das mooi. Er zit ook modern spul bij, af en toe wat minder mooi voor mijn eigen oortjes, maar dan bedenk ik er wel plaatjes bij. Herinner ik dingen die mij toch wel raken. Dan is het ook een hit zak maar zeggen. Ook vroeger thuis klonk muziek. Rond deze tijd van het jaar moest ik kerstliedjes in studeren van meneer Niemeyer, de dirigent van de plaatselijke fanfare. De piston zat niet veel in zijn mooie koffertje deze dagen. Mamme luisterde van beneden af mee en vond het mooi. Het deed me glimmen van trots en het blaasinstrument glom met me mee. Niet zo objectief misschien..? Nee, vast niet maar moederliefde is niet in noten te vangen. Had ik een olifant aan de staart getrokken, dan waren complimenten ook mijn deel geweest. Valse noten werden weggepoetst door haar. Waren ook  niet zo door mij bedoeld hoor. Thuis was ruimte voor iedereen herinner ik mij. Familie, vrienden en kennissen, iedereen mocht aanschuiven, schuilen en warm worden. Er werd ruimte gemaakt ook onbespreekbaar lijkende dingen van al die anderen een plekje te geven. Vaak klonk er aan het eind een lach, soms vloeide er een traan. ‘t was mijn thuis. Nu, zoveel lange jaren later denk ik daar aan wanneer ik hier dingen op schrijf, of probeer te beschrijven. Schrijven en mijn hart uiten zonder politieke en maatschappelijke vraagstukken en duizenden meningen van anderen of de mijne daar op los laten en bekritiseren. Das niet mijn ding, niet op deze plaats. Proberen ruimte te maken voor zo veel mogelijk mensjes. De rugzak van bezoekers naast die van mij onder de kapstok en even lekker opwarmen. Das veel mooier. Iemand schreef me gister gered te zijn door, behoed te zijn voor erger, door zijn fiets. Zonder verdere ongelukken het ziekenhuis bereikt te hebben met dank aan het simpele feit dat hij op de fiets was en niet met de auto of wachtend op vervoer anderszins. De kracht spatte van de lettertjes af die hij me schreef. Berustend en aanmoedigend vormden ze zinnetjes, zo kort maar zo fantastisch mooi. Gewond of verwond helende woorden uitspreken naar die ander. Een zo lief bedoelde bijdrage krijgen van anderen. Het brengt mijn hand af en toe naar de buusdoek. Kom maar binnen hoor, Jampie is wel thuis. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Goede vaart

By | Alle daagjes | No Comments

Vrede op aarde, in ons koppie. In onze harten. Kunnen of mogen geloven dat dit ooit zo zal zijn. Is het een voorrecht om daar in te mogen geloven? Nee toch..? We maken het voor elkaar soms alleen zo moeilijk om ergens in te mogen geloven.. Weg met die nare gedachte op deze mooie dag. Blijven hopen kan ook geloof geven. Hoop op gezondheid, het wel varen van ons zelf en naasten, iemand aan boord kunnen nemen die zijn of haar hoop heeft verloren. Gewoon even bijlichten waar ‘t te donker voor die ander is. Even in onze eigen schaduw zetten waar ‘t licht te fel is. Een wijs iemand zei ooit “waar geloof verdwijnt, is waar hoop verschijnt”. Dat geloof ik wel.

Ik wens u en de uwen hoopvolle dagen. Jampie

© J.G.Boomsma

Jan wenst u

By | Alle daagjes | No Comments

    

                                                                                                                                    GEZONDHEID

                                                                                                                                    EN

                                                                                                                                    LIEFDE VOOR ELKAAR

                                                                                                                                    U TOEGEWENST

                                                                                                                                    KOMEND JAAR

Fijne dagen voor u allen!

Vluchtplannen

By | Alle daagjes | No Comments

De te strak aangetrokken riem..? of is het de knellende band die om mijn kop lijkt te zitten..? is het de steen in mijn maag..? Ik weet het soms niet. In die momenten van nietwetendheid dwalen de gedachten doelloos heen en weer, als stuurloze atomen botsen ze in m’n kop heen en weer. Tranen, die zo bevrijdend kunnen zijn, opgedroogd in de echoput daarboven, komen niet. Vechten..? Ja dat kan ik. Maar tis zo uitputtend. Gevechten uit de weg gaan..? Geen optie in het doolhof van gangetjes en straatjes waar geen mens kan komen. Soms fluisterend, dan weer uit schreeuwen, dat ik op deze manier niet meer verder wil, leidt tot geschrokken reacties bij hen die dicht(er) bij me staan. Maar ‘k wil door met leven! Begrijp me alstublieft goed. Maar zonder die te zware last of de last die ik iemand anders toeschuif. Niet te dragen. Het voelt als gevangen zitten in mijn eigen kop. Welwillend en zo goed bedoeld bezoek wuif ik weg. Verdrietig kijk ik naar de ruggen die zich moedeloos weer van mij verwijderen op die momenten. Weer alleen in het niet gewenste alleen zijn… ‘k kan niet anders. Maar ‘k wil ontsnappen, wil niet gevangen zitten in mezelf. Wil leven, een leven lang! Eigen rechtertje spelen Jampie..? Als ‘t kan, ja! maar mét de wijsheid van Hem die de billijkheid én wijsheid bezit. Hogere machten zak maar zeggen. Er zijn luchtmomenten. Dat ik de warmte van de zon voel, vogels hoor fluiten en het blauw van de lucht zie. De vrijheid even kan ruiken en uitbraakmogelijkheden voor mezelf onderzoek. Het zijn die momenten die me scherp maken. Frisse lucht die de klamheid daarboven weg blaast. Voor helderheid zorgen. Wat hou ik van het leven buiten die mistroostig kale cel! ‘k heb wat schilderijtjes op mogen hangen de laatste tijd, een voorrecht. Portretten van vergezichten. Die zijn mooi. Wordt er de laatste tijd soms mee wakker, hang ze vanonder mijn kussen weer heel voorzichtig op. Met een nieuw potloodje ontstaan langzaam de vormen van een nieuwe plattegrond. Alle eerder gemaakte waren niet bruikbaar. Liggen als vale proppen in de hoek. Weg met die rommel. Er hangen sinds kort ook portretjes bij van mensen die ik niet ken, maar toch vriendelijk naar me lachen. Dat bent u. Samen met alle andere kiekjes lijken ze me allemaal aan te moedigen. Een hart onder de knellende riem te steken. Ja, het kost me moeite mijn ontsnappingsplannen vorm te geven. Ik zal vrij zijn. Maar niets zeggen hoor… Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Pluspunten

By | Alle daagjes | No Comments

Boos zijn, te vaak ben ik in het verleden in deze emotie beland. ‘t was voor mij vaak een uiting van onmacht om met dingen om te gaan. Gecombineerd met mijn onbeheersbaarheid zorgde het voor ongecontroleerde driftbuien. Stilaan heb ik de controle, of iets wat daar op lijkt, gevonden beter met deze gevoelens om te gaan. Onmacht om gemiste kansen, om dingen die me “zomaar” overkwamen, om niet begrepen te worden, om het niet functioneren van mijn eigen voelsprietjes…of gewoon boos vanwege mijn andere beperkingen die mijn eigen “ik” weg cijferden tot het kleinste getal. Tot ik dacht aan de woorden van een vermogende Duitse meneer, die zei tegen me “nullen zijn belangrijk, zet er gewoon een cijfertje voor en ‘t ziet er ineens veel prettiger uit”. Zo creatief ik vroeger, net voor de zomervakantie met mijn rapport om ging, op weg naar huis, heb ik nu mijn eigen kwalificatiesysteem voor mezelf bedacht. In gedachten bedeel ik  de dag en hoe ik die heb beleefd met een mooi cijfertje. Sindsdien doet de nul niet meer mee. Er staat altijd iets voor…Punt. Door mijn boosheid te onderdrukken komt er echter wel eens verdriet voor in de plaats. Over dingen die oorspronkelijk niet bij me horen. Waar ik niet mee op aarde ben gekomen. Niet “anders” zijn door erfelijke factoren, maar dat zijn geworden door “onheil van buiten af”. Gezegend met goede kijkers en oren (Type XL)  heb ik de mogelijkheid leren ontdekken dingen te relativeren. Het kan altijd minder Jampie! Niet weg-relativeren hoor, das niet nodig. De pijn van het moment bij  u of mij mag best als consequentie hebben dat de blik naar buiten toe, op dat moment, wat beslagen is. Vind ik. Dat heet toch verwerken? ‘t heeft mijzelf rijker gemaakt. Omgaan met eigen minder blije persoonlijke gevoelens, zorgt voor inlevingsvermogen bij die van die ander. Verdriet is dus relatief. Maar boosheid, daar begon ik daarnet mee. Even boos zijn, even boos kijken. ‘t kan ook helpen de spanning te verminderen, te uiten. Kan mij energie geven om dingen voor mezelf gedaan te krijgen en prestaties te leveren. Door boosheid mijn eigen regie nemen. Nooit boos zijn betekent  in mijn ogen alles “wel goed” te vinden. Maar gedeelde of eigen mening telt toch ook mee? Vast wel. Boos zijn kan dus positief werken. Daar besluit ik het voor vandaag dan maar even mee. Kwajongen dak ben spring ik op mien fietse. Bar en boos buiten, maar ‘t droogt wel weer op. Fijne dag.

© J.G.Boomsma