Monthly Archives: januari 2016

over gewicht

By | Alle daagjes | No Comments

En zo gaan we de laatste zaterdag van de maand januari al weer in. Na afgelopen nacht een stevig windje, lijkt het dat de maand met nog wat meer hemelwater zal worden weg gespoeld. Niet erg, dat hoort er bij. Maak me er zelf niet zo druk om dat er weinig beweging in de weerpatronen zit. Wel kijk ik met enige verbazing naar de bewegingen van de wijzer van de weegschaal. Die heeft er zin in. Tis nogal een dynamisch gebeuren wat zich onder mijn voeten afspeelt. In een half jaar tijd hebben de cijfertjes geruild van positie. Van 67 in juli 2015, naar 76 vandaag de dag. Bijna een tien met een gniffel zak maar zeggen. Das ook niet zo erg dus. Erg luchtigjes Jampie.. Ja hoor, opgeruimd meld ik u dat gewoon. Gisteren kon ik lezen dat ook de fabrikant van Barbiepoppen haar creaties gaat voorzien van enige bil- borst- en heupvullingen. Al vermoed ik dat daar enig commercieel belang bij speelt. Om te voorkomen dat Ken en zijn poppenvrienden uit de broek scheuren zal er een compleet nieuwe outfit aangeschaft moeten worden. Kassa dus, maar ook geen reden voor zorg voor mij, Ken heeft (nog) geen vriendje die Jampie heet. Hoewel Barbie Jampie wel iets heeft, al zeg ik het zelf. Wel is enige ijdelheid ook mij niet vreemd en merk ik dat de toename van mijn gewicht zich nogal kieskeurig ophoudt zo rond mijn buik. “Dat past bij mijn leeftijd” zeggen leeftijdsgenoten met een weemoedige blik van acceptatie. Nou, zo lust ik er nog wel een paar. Zelf vind ik het minder passend. Maar wel logisch. De afgelopen weken is er door mij minder gefietst terwijl de potten en pannen hun lied naar hartenlust door zongen vanuit de keuken. Maar ik weet dat de tijd van het jaar weer aanbreekt dat er weer honderdjes gereden kunnen worden een paar maal per week. De extra pondjes tijdens de winterslaap gekweekt, hebben gezorgd voor wat vet op de botjes. Daar kan ik weer nieuwe energie uit putten. Andere energiebronnen hebben zich verzameld tussen mijn oortjes. Zij die me helpen mijn materiaal voor de rit van straks op orde te krijgen, publiciteit voor de achterliggende gedachte bewerkstelligen, geven me een trots en blij gevoel. Dus over gewicht gesproken, overgewicht krijgt een plekkie achterop mien fietse. ‘k trap ‘t wel weg in kilometertjes. Wat een pasvorm heb ik toch hihi. Fijn weekend allen en geniet!

© J.G.Boomsma

Vergezichten

By | Alle daagjes | No Comments

Met temperaturen waarmee  we ver boven onze stand leven voor de tijd van het jaar, zit ik te kijken naar een werkelijk strak blauwe lucht. Eigenlijk zou ik mee willen doen met die gek aanstekerij en een wit doekje over de kalender hangen. Mezelf voor het lapje houden en denken dat ik ben ontwaakt uit een winterslaapje en het juli is bij het uitwrijven van de oogjes. Vanuit mijn raam uitkijkend over een zonovergoten stadje, zie ik als een  Drentse versie van het Panorama van Mesdag,  achtereenvolgens Loon, Kampsheide en Ballo liggen. Het torentje van Rolde gaat schuil achter een door mensenhandjes gemaakte blokkendoos van steen, das wel jammer maar maakt mijn humeur er niet minder om. Zo, mijmerend achter het beeldscherm, kost het moeite enige letters via mijn toetsenbord op het ding te laten verschijnen. Stiekem voel ik me weer het schooljongetje, wat dromerig ontsnapte aan de woordenstroom van de voor de klas ratelende meester. Geen moeilijke begrippen als voltooid verleden tijd en verleden tijd. Nee, meegezogen worden in al het moois wat mijn ogen zagen vanachter het vensterglas. Zo zat ik te genieten van de tegenwoordige tijd, wat toch verleden tijd is geworden. Maar dagen als deze brengen toch het jonge hondengevoel bij me boven. Wil ik de zon voelen. Achterom kijken naar kleine stofwolkjes veroorzaakt door mien fietse. Voorovergebogen over het stuur spelen met de wind. Een bankje opzoeken, uithijgen en de weg vervolgen. De wereld is mooi! Fijne dag!

© J.G.Boomsma

Crescendo

By | Alle daagjes | No Comments

Het artikel van professor Scherder gisteren vond ik dermate interessant, dat ik het met u wilde delen. Zo herkenbaar, dus geen verwondering in die zin bij mij. In plaats van zelf musiceren is ook luisteren naar muziek voor mij een heilzaam iets. Eigenlijk best wel tegenstrijdig, wanneer ik me bedenk dat drukte om mij heen, bewegingen, geluiden en kleuren mij afmatten. Persoonlijk ervaar ik het doorlopen van een dag of avond aan het eind als Just an other day at the office, of zo u wilt een dag zandzakken sjouwen. Met dit verschil dat ik geestelijk compleet uitgeput ben na zo’n dag. Komt bij dat alle emoties, positief of negatief met terugwerkende kracht een plaatsje zoeken in mijn kop. Geprikkeld Jampie..? ja, zo zou u het kunnen noemen. Gek genoeg ervaar ik dit met lezen en muziek luisteren niet. Dat komt gelijk ‘binnen’. Zoals afgelopen zaterdagavond toen ik een concert van de Koninklijke Militaire Kapel ( de JWF)  in het plaatselijke theater mocht bezoeken. Uitgezonderd het effect van de mensenmassa vóór en na afloop (gratis entree, dus druk), was het moment dat de grote gordijnen wegschoven mijn pauzemoment. Wegzakken en niets meer om mij heen dat ‘stoort’. Zelfs het feit dat mijn knieën voortdurend contact zochten met de nek van een cultuursnuiver een plaats voor mij kon op dat moment de pret niet drukken. De architect houdt vast van enige knusheid. Mooi man. De zelfde stilheid ervaar ik trouwens ook in de natuur. Een gezellige kwebbelaar ben ik op deze momenten niet. Reden dat ik ook daar de eenzaamheid vaak verkies boven het in gezelschap (hoe lief dan ook) zijn van anderen. Anders maar voor mij zo gewoon. Ja, ik ben een einzelgänger maar hoe tegenstrijdig dan ook, tegelijk ook een sociaal mensje. Niet contactgestoord dus. Tis gewoon wat druk zo af en toe. Die drukte ontlopen kan echter ook, gelukkig. Dat ga ik straks weer even doen. Met mien fietse er op uit. Niet met de noten op de stang, maar heb d’r wel een paar op zang. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Back to basic

By | Alle daagjes | No Comments

De afgelopen dagen heb ik kunnen en mogen gebruiken om eens goed na te denken. Gevolg van dit alles was dat er geen letter op het beeldscherm wilde komen. Toch is er sprake van een zekere opluchting. Alles wat ik de afgelopen tijd heb gedeeld, stond in het teken van aandacht vragen waar ik en helaas zoveel anderen met mijn beperkingen dagelijks mee te maken heb(ben). Ik ben daarin open geweest. Rode lijn van dit alles was en is mijn beslissing; Mijn fietstocht. De opluchting welke ik nu voel komt voort uit mijn oorspronkelijke motivatie voor het hele gebeuren. Alleen dit motief is leidend voor mij. Niet de druk van het hele randgebeuren omtrent alles daar om heen. Het benauwde mij, gaf zorgen, niet voor te stellen druk die de hele onderneming reduceerde tot louter materiële, rationele proporties. Zonde. Alle reacties die ik van u, van familie en bekenden heb gekregen waren steunend en motiverend van aard. Ook, en zeker de mensen die tot nu toe in materiële zin hebben bijgedragen in het welslagen van de start van mijn reis, hebben mij de kracht gegeven er vol voor te gaan. Tegenslagen, waarvan ik er zo veel in mijn leven heb moeten overwinnen tellen niet meer mee. Onoverkomelijke tegenslagen van anderen, die minder geluk hebben door lichamelijk en of geestelijk ongemak sterken mij. Klinkt dat hoogdravend.. is dat een te ideële kijk op het geheel? Niet voor mij. Ook dat gegeven geeft mij juist de kracht door te gaan op de ingeslagen weg. Te vaak heb ik mij de afgelopen periode de kop gebroken óf het idee achter mijn tochtje wel leefde bij de mensen. Ik wil en kan mij dat niet meer afvragen en zie het als een luxe, om vrij te zijn in mijn denken en handelen. Het leeft bij mij, voortkomend uit zuivere motieven. Een ieder die mij in welke vorm dan ook nog kan en wil ondersteunen, dankbaarheid zal zijn deel zijn. Ook daarin sta ik open en vrij. Die vrijheid, is dat niet de kracht door te gaan? Fijne dag allen en tot een volgend moment.

© J.G.Boomsma

even van de kook

By | Alle daagjes | One Comment

Alle zogenaamde ‘prikkels’ – impulsen noem ik ze liever –  veroorzaken dermate veel gedachten dat ik soms door de bomen het bos even niet meer zie. Het zelf niet, of moeilijk kunnen plannen en het moeite hebben om initiatieven te nemen zorgen voor onbeheersbare gedachten die bij tijd en wijle zorgen voor slapeloosheid. Hulp vragen voor wat dan ook kost mij zoveel moeite. Heeft te maken met mijn gevoel van eigenwaarde. Gelukkig en dankbaar daarvoor, heb ik hier in de thuissituatie sinds een jaar ondersteuning voor. Voor alles daarnaast ben ik mijn eigen therapeut geworden. Onbetaalbaar en altijd aanwezig. Voor de komende dagen heb ik besloten even een pas op de plaats te maken. Ook dat is voorbereiding weet ik. Even terugkijken op de tot nu gelopen route en piketjes slaan op het vervolg. Naar de dag van 1juli. Voor nu, een fijne dag en tot gauw.

© J.G.Boomsma

Delen

By | Alle daagjes | No Comments

Afwezig zijn, ogen die niet zien wat die ander ziet. In gedachten verzonken, als in een soort trance, onbereikbaar zijn voor dingen die om mij heen plaats vinden. Alleen met mij zelf zijn en weg glijden in niemandsland. “Gebrek aan concentratie” noemden juffen, meesters en later leraren dit – voor hen – lastige euvel. Het vallen van een pen, de klik van een deur, het mij toegeworpen schoolkrijtje, of nog erger de plotseling binnen komende stem van de leerkracht die mij er aan mijn haartjes weer letterlijk en figuurlijk bij sleepte. De lachsalvo’s die het klaslokaal op deze momenten vulde doen mij nu, jaren na dato vermoeden dat ik mijn toenmalige klasgenoten een uiterst plezierige tijd moet hebben bezorgd. Geen dank daar voor. Voor mij minder plezant waren de aantekeningen in mijn mooie groene ‘RAPPORTBOEKJE’. Mijn ijver en vlijt werden hierin ge(dis)kwalificeert als “behoorlijk achterop” en “ver beneden peil”. Wat een onrecht! Als er iemand was die zich kon concentreren was ik het wel, al teken ik daar zelf even bij aan dat dat op vakgebieden was die hun tijd ver vooruit waren. Trouwens, op “versjes enz.” Scoorde ik een 10, waarvan akte. Maar ja, onbekend maakt onbemind zak maar zeggen. Dat neem ik de leerkrachten en anderen op latere momenten overigens niet kwalijk. Nu, anno 2016.. Ben ik geworden wie ik ben. Autodidact, getekend door het leven,  hier en daar wat krasjes maar geen zin meer deze te bedekken. Waarom zou ik. De wereld, dus ook ik, maakt inmiddels gebruik van computers in soorten en maten. Digitale media met een mooi woord. We delen en ‘Liken’ dat het een lieve lust is. Das bijna altijd wel mooi. Zelf doe ik daar ook aan mee. Toen ik vorig jaar voor mij zelf had besloten de fiets te pakken en naar Zwitserland te rijden, wilde ik dat in eerste instantie alleen met mezelf delen. In mijn ‘uppie’. Echter, om geen spoorzoekertje te gaan spelen met familie en bekenden kwam ik er mee voor de draad. Op dat moment was één en één twee. Wilde ik mijn ervaringen delen. Met hen, met u. Het onbegrip over NAH en wat ik zelf altijd heb ontmoet proberen te leren begrijpen. Door de symboliek van de fietstocht zelfbegrip proberen te krijgen over het waarom van dingen en de manier waarop deze mijn leven hebben beïnvloed. Dingen of zaken delen maakt het leven lichter, mooier. Weten dat mijn eigen onbegrepenheid door anderen met een geheel eigen kijk kan worden beoordeeld. Dat is ook delen. ‘t mag gedeeld worden. Fijne dag en tot morgen.

© J.G.Boomsma

Jampie meld zich

By | Alle daagjes | No Comments

Met een licht schuldgevoel gluurde ik daarstraks even om de hoek van de deur. Daar stond mien fietse. De anders glimmend zwart gepoetste velgen vertoonden bruin / grijs uitgeslagen vlekken. Het is inmiddels al weer twee dagen geleden dat ik het stuur, het zadeltje en de trappers onder me voelde. Tis wit buiten dus geen denken aan. Mooi weer fietser geworden Jampie..? Nee hoor, dat niet, maar de zojuist genoemde onderdelen hou ik toch het liefst onder me in plaats dat het rijwiel als afscheid van mij weg glijdt. Ik merk toch dat ik wat angstig geworden ben na mijn valpartij tijdens de ijzelperiode. Bang, oh zo bang om een blessure op te lopen in deze voor mij zo belangrijke periode en daardoor mijn naam terug te vinden in de dagrapportage van de eerste hulpafdeling. En daar wordt wat af gesleuteld dezer dagen. Sleutelbenen (vanzelfsprekend), ontwrichte schouders en ander ongemak waar ik het van op mijn heupen krijg. Dus nu even het verlies nemen van kostbare trainingsuurtjes en mooie ansichten van de natuur. Straks bij andere weersgesteldheden maar weer inhalen mijmer ik. Het heeft, ijdel als ik toch wel ben, nog een neveneffect overigens; Er beginnen zich zachte kussentjes rond mijn heupen te vormen en de wijzer van de weegschaal tikt het getal 75 aan. Dat getal doe ik niet zo gewichtig over, maar tis meer de plaats waar de tekenen der welvaart zich verzamelen. Van boven, dan wel van onder gezien, zo ongeveer rond het midden van mijn lichaam. Nadat ik zes jaar geleden het genootschap van bierbrouwers een lichte dip bezorgde, is dit voor het eerst sinds die tijd dat ik er weer peervormig uit ga zien. Maar ach, het modellenwereldje veert altijd wel weer op met de ontdekking van nieuwe modellen. De Baggelhuizer plas is ook beter te bereiken dan Saint Tropez en wel zo mooi. Maar toch, hoorde ik het voordien altijd van anderen, ik merk nu zelf ook dat (ik voel weerstand daar aan toe te geven) bij het verstrijken der jaren de conditie met kilometers achteruit holt, naarmate ik langer ‘stil sta’. Dus heb ik besloten mij te gaan melden bij een sportschool. Geheel vrijwillig laat ik de keurende blikken van een strenge, doch ik hoop rechtvaardige blik van een taps toelopende mastodont in trainingspak straks langs mij gaan. Kuiten, bovenbenen, buik, rug en armen, alles wordt straks onder deskundige leiding van Ivan onder handen genomen. Wel op rustige momenten hoor, de schaterlach van andere spierbundels mogen mij niet afleiden. Tis tenslotte een ernstige zaak. Ivan, die voorheen gaten in kaartjes schoot in dienst van het spoorwezen en nu puur hobbymatig goederentreinen versleept, bij gebrek aan materieel bij de spoorwegen, draait vast wel een leuk programaatje in elkaar voor Jampie. ‘t hoeft er wat mij betreft niet toe te leiden dat hij me mee neemt naar een rangeerterrein. Nee, gewoon lekker de spiertjes losmaken en de zelfde stofjes door mijn lichaam laten stromen die ik herken wanneer ik alleen met mien fietse ben. Mijn lichaamsgewicht ben ik alleen maar tevreden mee. Daar hoeft niets van af. De eerste kalendermaand staat inmiddels al weer over de helft en laat de winter zijn werk maar rustig afmaken. Straks, als de vogeltjes weer fluiten, speel ik mijn deuntje wel weer mee. Even stil staan is daardoor niet erg. Fijne zondag allen.

© J.G.Boomsma

uitglijders

By | Alle daagjes | No Comments

Nu de sneeuwvlokken al weer plagerig langs mijn venster dwarrelen, noopt dat mij om weer voorbereidingen te treffen de gevolgen van dit weersonheil het hoofd te bieden. Emmers vol zout, sneeuwschuiver, bezem, seinpistool (voor het geval dat), proviand voor meerdere weken en een paar blikken “Vrolijk”. Dit laatste om mijn minder vrolijke blikken te compenseren. Natuurlijk ben ook ik een liefhebber van pret. Dus ook sneeuwpret. Echter wel op zijn tijd, wanneer ik me daar het meest prettig bij voel. Das nu niet het moment. Op temperaturen onder nul kan men zich kleden. Maar twee stukjes rubber, met mij als berijder daar tussen, op een ijzige ondergrond, daar heb ik sinds vorige week minder prettige ervaringen mee. Natuurlijk zijn er waaghalzen en avonturiers die de fietswinkel uitlopen met een soort van tractorbanden en deze met een glimlach onder hun fiets monteren, maar met alle respect, das niets voor mij. Nu kan ik opteren om een stellage in mekaar te lassen en schroeven, waar tussen ik het achterwiel van mien fietse monteer, maar de tekeningen van dat door mij uitgedachte stuk techniek lijken niet helemaal te kloppen. Maar zoals de meeste hersenspinsels, was het idee er achter volgens mij wel aardig, al zeg ik het zelf. De kachel op nul, een levensgrote ventilator (om tegenwind te creëren) en de geluiden van winterkoninkjes, opgenomen in stereo, het zag er puik uit. Maar nee, dat doe ‘k maar niet. Van Leonardo da Vinci is tenslotte ook nooit weer wat van vernomen in fietsblaadjes en dergelijke, en dat was me er eentje. Ik wens u een prettige dag en doe voorzichtig buiten.

© J.G.Boomsma

volle kracht vooruit

By | Alle daagjes | No Comments

Toen ik mijzelf een poosje terug op deze plek hard op afvroeg wat voor effect stroomopwaarts fietsen heeft, bedoelde ik eigenlijk dat hier de omgevingspsychologie om de hoek komt kijken. Zo.. das een mooie dacht ik. 41 punten met scrabble, maar voor mij geen woordwaarde hihi. Een voorbeeldje; uren lang bijna gebraden worden in een loeiheet koekblik op wielen, op weg naar verre oorden en na evenzovele uren een plaatsnaambord ontwaren van de eigen woonplaats. Nee dat schiet niet erg op. Of het pittoreske kasteeltje tegen de berghelling. “ach kijk nou es, wat een leuk kasteeltje”. Na uren wandelen “he, al weer die ruïne”. Na een halve dag, de uitputting nabij “…………. nog steeds dat …kasteeltje!”. Voor je gevoel niet verder komen, terwijl lichaam en geest toch al het een en ander te verhapstukken hebben gekregen. Het zelfde mechaniekje in mijn prentenkabinet daarboven zal proberen op te gaan spelen tijdens de Rijnroute door Duitsland, vermoed ik. Toch wel grappig, dat spelletje tussen lichaam en geest. Zonder het te bagatelliseren wil ik dat gevoel echter op voorhand niet tot een item maken op mijn reisje lang de Rijn. Das reuzefijn. Maar, en das voor hen die mij van goedbedoelde, raadgevende adviezen dienen, ik ben en wordt niet overmoedig hoor. Ik spot niet met de man met de hamer zak maar zeggen. Het lijkt me gewoon een prachtroute en er is vast ook een voordeel uit te halen. Duwboten, Rijnaken en passagiersschepen moet ik qua snelheid voor kunnen blijven en tis een rustgevende gedachte, zo hier aan tafel, dat ik de route niet door middel van een waterfiets van plan ben af te leggen. De badmuts zit dus niet in mijn standaarduitrusting. Daarentegen heb ik van Harry een kek fietshelmpje op proef gekregen. Het zou toch mooi zijn daar een camera op te monteren en u dagelijks op wat mooie beeldjes te trakteren? Zo ver is het echter nog niet. Ondanks dat ik de kalenderbladen wel een handje wil helpen voor uit te gaan in de tijd, zou dat geen goed idee van me zijn. Voorbereiding en bovenal training vergen ook zo hun eigen tijd. In deze periode van het jaar voorwaar niet alle keren prettig. Maar das ook een spelletje met de geest en zorgt soms bij thuiskomst  voor een licht euforisch gevoel. Voor ik gedwongen wordt sneeuwbanden op mien fietse te monteren, kan ik de komende twee dagen zo het lijkt nog wel even voor uit zonder die winterse joligheden. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma