Monthly Archives: februari 2016

Rechtop blijven

By | Alle daagjes | No Comments

Als een koebeest wat voor het eerst de wei ruikt, zo uitgelaten voelen deze zonnige dagen voor mij wanneer ik het ISM zadeltje onder me voel. Loterijen doe ik niet aan mee, maar toch denk ik vaak dat het lot uiteindelijk bepaalt hoe het leven er uit gaat zien. Zo ook de dag van gisteren. De afgelopen dagen had ik heel bewust afstand genomen van alles rondom mijn reis. Ik wilde het goede en eerlijke gevoel weer terugkrijgen. Back to basic, schreef ik al eens eerder. Juist in deze flow lijken er dingen mee te gaan stromen die zich aan mij vastklampen. Waar ik houvast aan voel. Dat geeft nieuwe energie die ik door mijn hele lijf voel gaan. Terug naar de basis, het vertrek- en eindpunt weer helder kunnen krijgen. En zie, juist op deze dagen komen er dingen in beweging die ik de weken hier voor ver aan mij voorbij zag trekken. Is dat dan het lot? Geen vraag voor mij zelf. Volmondig ja. In een wereld die zo snel rondom mij beweegt, die het soms zo moeilijk maakt rechtop te blijven staan, klinkt het voor mij niet raar om aan het lot te worden overgelaten. Er zit niets geen negativiteit in opgesloten in dat zinnetje. Niet voor mij. Ook, misschien juist in het lot, zit opgesloten dat het lot ook mensen en ideeën van anderen op mijn pad brengt. Aan het lot over gelaten worden kan ook rust brengen en betekent voor mij zeker niet alleen te worden gelaten. Er is altijd iemand, er zijn anderen die aan mij denken. Met mij denken. Ik hoef daar geen theologie voor te hebben gestudeerd en ook geen loterijdeskundige voor in de arm te nemen. Toch, ik zat gisteravond niet al te stevig in het zadel, op de weg terug naar huis. Door slijtage van een onderdeeltje van de zadelpen, kantelde juist op een stukje vals plat het zitameublement van mien fietse. Wat tot gevolg had dat mijn mannelijkheid gemeen hard in aanraking kwam met de stang van het rijwiel. Op hoge toon een schuldige voor het euvel aanwijzen was op dat moment niet aan de orde, aangezien de hoge tonen iets aan zuiverheid verloren bij die bruute mechanische krachten op het lichaamsdeel van Jampie. Nee, dat was piene. Maar terug in huis, toen de ergste pijnscheuten waren weg geëbd, realiseerde ik mij dat het ook anders af had kunnen lopen. Daar moest ik maar niet aan denken, maar deed het stiekem toch. Nu, onder het genot van een bakkie, kijkend naar de blauwe lucht, denk ik tevreden na over de noodreparatie die ik zojuist heb uitgevoerd. De dag lijkt een kopie op die van gisteren. Dus lekker badderen zo en er nog weer even op uit straks. Beter in ‘t zadel en fris in de kop. Mooi man. fijne zondag allen.

© J.G.Boomsma

Een ferme klus..

By | Alle daagjes | No Comments

Stapels lege dozen, tientallen meters snoer, drilboren en ander riskant aandoend gereedschap. Vanachter mijn adembeschermingsapparatuur en door de wazige glazen van mijn veiligheidsbril overzag ik de ruimte waar ik normaliter met mijn voetjes omhoog genoeglijk mijn ding zit te doen. Nieuwe badkamer en keuken Jampie..? Nee, lieve klussers, ik moest even een kabeltje vervangen vanuit de meterkast (griezelruimte), naar een ultra klein zwart glimmend kastje met een klein groen lampje. Wat nu brandt. Zo gepiept volgens de leverancier (Provider heet dat tegenwoordig). Nou, als de goede man mij bezig had gezien gisteren dan had hij anders gepiept. The day after, met een gevoel of ik de Ronde van Nederland op banden zonder lucht heb gereden, wrijf ik bedachtzaam met mijn eeltige handen langs mijn kin en overzie met tevredenheid het resultaat van mijn noeste arbeid van de dag er voor. ondanks de vele gebruikte meters kabeltjes en snoertjes weigert de radio nog steeds alle dienst. Daar zal ik straks eens even over bellen met de TECHNISCHE HELPDESK. Hier zit Ing. van Dellen (wie zullen we nu eens bellen), gehuld in een stofjas vanachter een bureau vast al te wachten op een telefoontje van mij. Dat hoop en verwacht ik althans. Maar mijn beeldscherm en knoppenbord doet het zoals u ziet. Ja, het hield mij gisteren van de straat, wat ik vandaag maar eens in moest halen denk ik. Het zonnetje schijnt, de lucht blauw, heb ik er zin in. Ondanks de stroomloze uren heeft de klok op mijn beeldscherm knap onthouden dat er nu nog minder dan drieduizend uurtjes resten voor de dag van 1 Juli. Minder dan 1/3 van die uren resten mij nog wat kilometertjes te maken voor de grote dag. Dan lijkt het ineens toch wel dichterbij te komen. Of niet dan? Terwijl grote broer zich bruin als een bratwurst nog eens behaaglijk omdraaid op zijn stretcher op een Spaans strand, wil ik de laatste februariwindjes nog eens langs de wangetjes voelen. In het Drentse land. De lentemaand klopt op de deur en verzoekt koning winter uit zijn kwakkelstoel te komen. ‘t was niet veel soeps wat hij ons deze periode heeft geboden, maar ‘k was er wel tevreden mee hoor. Dan heb ik nog een geheimpje voor u, wat ik eigenlijk nog een moment voor mij wilde houden. Voor de draad er mee Jampie..! Goed.. op voorwaarde dat u het niet aan de grote klok hangt; Vanaf maandag stop ik met de dagelijkse inname van nicotine. Ik stop met roken. Hoewel het een bekend verschijnsel is bij fietsers na de winterperiode, merk ik nu ook aan mijn lichaam dat de conditie hier en daar wat haperingen gaat vertonen. Wat wazig in mijn kop, is mijn lichaam toch het huis waar ik in woon. Het heeft mij qua fysiek gebracht waar ik nu sta. Daar ben ik trots op. Maandag dus vitrages wassen en een naar ik hoop rookvrij leven tegemoet. Hopelijk geeft dat geen kortsluiting en akelige flitsen. Nu eerst van Dellen oproepen. Fijne dag allen en tot gauw. Geniet van het weekend.

© J.G.Boomsma

Inhouden

By | Alle daagjes | No Comments

De twee chocoladehazen staan elkaar lieflijk glimlachend, enigszins verlegen lijkt het, toe te lachen. De één roze, de ander blauw. Verpakt in folie, wat een romantische schittering veroorzaakt, vind ik van mijzelf dat ik voorwaarden scheppend bezig ben geweest. Dat zal een smikkelpartij worden met Pasen, als de natuur een beetje meewerkt. En zo u weet naderen die beide dagen met rasse schreden. Nog een sneeuwbuitje hier en een dun vliesje ijs daar, langzaam maar zeker kruipt het voorjaar dichterbij. Voor zo ver ik me kan herinneren ben ik nog niet eerder zo´n bewonderaar van mijn kalender geweest dan dit jaar. Naast mijn begerige blikken naar die twee choco figuren (ik hou me in),  ben ik op het moment dat ik dit schrijf aan het peinzen wat voor proviand ik mee moet zeulen en waar ik het laat op mien fietse. Wanneer ik denk aan die snelle rakkers op racefietsen die tijdens de tour dwars door Frankrijk schieten, vraag ik me altijd af waar zij het afval laten. Koolhydraten uit bananen snap ik. Maar het zal toch niet zo zijn, denk ik op het puntje van mijn stoel, dat dit glibberige omhulsel achteloos over de schouders in de natuur of op het parcours verdwijnt? Dan kun je maar beter koploper zijn lijkt me. Nee, ik denk na over een eigen ontwerp om dit vraagstuk te tackelen. Een klein emmertje, of zoiets, net onder de bidonhouders ter hoogte van de trappertjes. Een pedaalemmertje zak maar zeggen, maar dan iets anders. Commerciële partijen die hier brood in  zien; Meld u zich gerust! Voort gedreven door de klok hebben deze renners ook geen tijd om eens lekker uit de broek te gaan trouwens. Of wordt dat er uitgeknipt,denk ik dan. Zo niet, dan kan ik me indenken dat de mannen haast hebben de finishlijn te passeren. Ik zou vast een goede tijd neerzetten. Gelukkig neem ik straks alle tijd voor onder andere de sanitaire stops en hoef ik niet ook nog een chemisch toilet in te bouwen op mien fietse. En zo zit ik wat te denken hier aan tafel. Ik kook een eitje, drink een bakkie en kijk tevreden naar het ooitje en de rammelaar boven op de kast. Allen een fijne dag verder en tot gauw.

© J.G. Boomsma

Over prikkels

By | Alle daagjes | 2 Comments

Uit leggen wat NAH is, is bijna niet uit te doen. Ook voor mij niet. Maar toch blijf ik het de moeite waard vinden een poging te doen. Dingen proberen, pogingen doen is voor mij tamelijk onschuldig tenslotte. Ik berokken er niemand nadeel mee. Onderstaand artikeltje heb ik even geleend van de site van NAH. Uitleggen wat de gevolgen zijn op het sociale vlak, is mij op dit moment even niet mogelijk. Reeds eerder heb ik op deze plaats geschreven over ‘zelfverkozen doch gedwongen eenzaamheid’. Das niet mooi en ‘k zit er voor vandaag weer even midden in. Eigen schuld en gevolg van Jampie..? Klopt. Maar mij zelf een leven lang opsluiten in een donkere kamer was niet mogelijk en zeker niet wenselijk. ‘k ben ook maar een mens, contact met de medemens daardoor soms zo welkom. Een leven lang zoeken naar, mijzelf trakteren op medemenselijkheid, heeft er voor gezorgd dat ik, zij het nogal wankel, diep in de laatst beschreven fase sta. Zielig Jampie..? vast! Maar de op een na grootste reis in mijn leven komt voort uit het diepst van mijn ziel. Das ook zielig, maar in de goede zin van het woord. Janfietst. Das zeker en laat me dat maar doen. Een fijn weekend allen.

Externe en interne prikkels
Een prikkel is informatie die binnenkomt via onze zintuigen; zien, horen, ruiken, proeven, voelen (extern) of via onze gedachten of ons lichaam (intern). Bij verminderde belastbaarheid voor het brein is er sprake van overprikkeling, een akelige en vaak uitputtende situatie waarbij de hersenen de hoeveelheid prikkels niet kunnen verwerken.

Chaos in je hoofd
Wanneer je meer prikkels ontvangt dan je hersenen kunnen verwerken staan er ook nog onverwerkte prikkels in de file. Je zenuwstelstel maakt overuren om alle geluid, beeld, geur, beweging, gedachten een plaatsje te geven. De chaos die dat veroorzaakt kun je vergelijken met de drukte en geluiden tijdens de ochtendspits op de A4 wat ineens een landweggetje is geworden. Begint vervolgens je passagier tegen je te praten, dan is de chaos compleet.

Reactie
Een veelheid aan prikkels gelijktijdig, televisie aan en een gesprek voeren, wordt lastig. Nadenken, concentreren, handelen, het wordt moeilijker. De reactie is per persoon verschillend en varieert van huilbui tot vluchtgedrag en van agressie tot ernstige vermoeidheid.

IN DE CHRONISCHE FASE
Chronische overprikkeling is ongezond en geeft stress. Je hormoonhuishouding verandert omdat er meer stresshormonen worden geproduceerd. En bij langdurige chronische overprikkeling verandert ook je zenuwstelsel. Feitelijk wordt je hierdoor nog gevoeliger dan je al was en neemt de overprikkeling dus alleen maar toe. Met als gevolg dat de kans op (vage) lichamelijk klachten als hoofdpijn en maagproblemen toeneemt, je weerstand kan dalen, je slaapproblemen kunt krijgen, last krijgen van extreme vermoeidheid of zelfs een depressie, burn-out of angststoornis.

Met dank aan de NAH.

© J.G.Boomsma

Op sloffen

By | Alle daagjes | No Comments

Overmorgen weer een ritje van honderd op weg naar het Groningerland. Assen – Bedum vv.  Hoewel ik me daar al weer op verheug houd ik me toch wel op de hoogte van de weersomstandigheden. Met de temperaturen van de laatste dagen is weliswaar niets mis, maar met regen- of andere neerslagkansen ben ik genoodzaakt mijn regenpak mee te nemen, of erger aan te trekken. In dat geval laat ik mien fietse in de berging staan. ‘k heb een hekel aan het gedoe met dat pak. Voor mijn gevoel is  een astronaut sneller klaar met aankleden dan mij. Ik vind het een crime. In het bijzonder de broek, iets specifieker, het aan en uittrekken daarvan. Het past niet over het schoeisel.  Meterslange veters die als een langgerekt rijgsnoer op een bepaalde volgorde vastgesnoerd moeten worden door talloze haakjes en oogjes van mijn schoenen. Nee, als strip act zorgt het voor verveelde gapen bij de aanwezigen en loopt de zaal leeg ben ik bang. Geen eenvoudiger manier Jampie..? Ja, misschien pantoffeltjes, maar das geen optie. En dan de jas. Hoewel wat meer simpel aan of uit te doen is daar de capuchon de oorzaak van ergernis. Eigenlijk gewoon gevaarlijk. Iedere poging om om mij heen te kijken resulteert in de aanblik van de binnenzijde van het ding. Hij draait niet mee zak maar zeggen. Laatste minpuntje (en dan stop ik hoor), is dat de kans op uitdroging op de loer ligt, want ik verlies liters vocht. Kortom, er zal vast professionelere regenkleding op de markt zijn, maar voor een huis, tuin en keukenfietser zoals mij, ligt er een schone taak voor de ontwerpers te wachten. Maar, en daar was ik gebleven, heb ik zin om weer even lekker bij te kleppen. Even de laatste nieuwtjes uitwisselen. Eén van mijn lieve zussen staat dagen lang te bakken dat het een lieve lust is, om bij mij ieder pondje door het mondje te zien gaan. Sportmaaltijden, en ander astronautenvoer (behoudens anderhalve liter water) zijn voor deze genoeglijke ritjes niet nodig. Nee, ik heb er zin in. Langzaam maar zeker vliegen we de maand februari door en komen voor mij de langere ritten in het verschiet. Voor nu een fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

 

 

 

 

 

Vroeg juichen

By | Alle daagjes | No Comments

Met de verwarming een tikkie hoger, vanachter het vensterglas kijkend naar de blauwe lucht maak ik mijn plannetje voor vandaag. Zal ik de nieuwste badmode eens aan een kritische blik onderwerpen? Zal ik mijn zomerse zinnen bevredigen en met een zwierige zwaai de grote tafel van alle voorwerpen ontdoen, om plaats te maken voor teenslippers, zwemvliezen en ander lichtvoetig vermaak? Of toch de snorkel, die ik zojuist met een flinke hoeveelheid lijm (Solution 2.0) heb gerepareerd en uitvoerig getest, enigszins licht in mijn hoofd terug leggen. Een zwaluw maakt nog geen zomer Jampie.. Nee, dat klopt. Ondanks de aanblik van mijn zwemvliezen is het nog geen tijd op grote voet te gaan leven. Tis nog maar Februari tenslotte. Nog geen vierentwintig uur geleden veranderde mien fietse in een bruin/grijs moddermonster. Ik was gedwongen uit te wijken voor een landbouwvoertuig wat uit tegenstelde richting kwam en waarvan de bestuurder van geen wijken wilde weten. Met al mijn stuurmanskunst vervulde ik mijn rol als bermtoerist met verve. Dit had tot gevolg dat mijn rijwiel diep en vergezeld van een slurpend geluid tot aan de asjes wegzakte in het moeras ter plaatse. Nu is een beetje weerstand opbouwen niet iets waar ik vies van ben, maar hier was geen trappen meer aan. Boven het geluid van de zware dieselmotor klonken de door mij geroepen complimenten aan de bestuurder van het andere monster als gefluister in de wind. Geen woord Frans, want er zat een Hollands kenteken op het ding geschroefd. Na mijn kundige uitwijkmanoeuvre leken de snelle bandjes om keurig zwart gelakte wieltjes als rupsbanden om door modder vervormde stukken staal, met hier en daar nog iets wat op een spaak leek. Nu staat hij daar. Opgedroogd, dat wel, maar te vies om aan te pakken. Reden dus om toch maar even met water in de weer te gaan en mien fietse te laten badderen. Van de mogelijkheid gebruik makend om daarna, pico bello gewassen, een rondje Drentse punt te rijden. Vries, Yde, Eelde. ‘t voorjaar komt, wat een weelde. Fijne dag allen!

© J.G.Boomsma

Fietsbanden

By | Alle daagjes | No Comments

image_01Het is bijna niet voor te stellen. Mijn trouwe Batavus Weekend, hiernaast afgebeeld, heeft de 75.000 kilometer volbracht. Ik kreeg hem onder bijzondere omstandigheden van een, voor mij, speciaal iemand. Doe hem nooit weer weg. Ja, samen hebben we wat kilometertjes volbracht. In talloze uren, soms achtereen, mijn trouwe metgezel. Wanneer ik lekker vooroverleunend mijn armpjes op de beugel heb en ik naar het ronddraaiende voorwiel zit te kijken, verbaas ik me nog steeds over de staat van de fabrieksband die om het rad is gemonteerd. Buiten wat ouderdomsrimpeltjes en scheurtjes op de wangen valt er verder niets aan af te lezen. Chapeau voor de makers van het rubber. Versnellingsnaaf, remmen, spaken en verlichting, het is allemaal nog origineel en nog niet stuk geweest. Wel heb ik vanaf het moment dat ik hem kreeg een zogenaamde triathlonbeugel gemonteerd en heb ik mijn billetjes een jaar geleden verwend met een ander type zadel. Das alles. Na montage van dat laatste onderdeel verdween mijn twijfel omtrent de verblijfplaats van kleine Jampie, voorafgaand aan de plaspauzes. Geen doof gevoel meer en wat een tijdswinst tijdens het aangenaam verpozen. Avonden lang heb ik hier zitten te dubben of het niet mogelijk zou zijn mijn vertrouwde vriend mee te nemen op reis. Zeker het afgelopen jaar gebruikte ik hem als trainingsmaatje, die mij naast plezier ook  de nodige conditie heeft verschaft. Maar dat zal helaas niet gaan. Er zouden te veel kostbare aanpassingen nodig zijn, waarbij het frame nog steeds een maatje te klein blijft. Toch- en misschien kunt u zich dat voorstellen- heb ik een zekere band met mien fietse opgebouwd. Klinkers, zandpaadjes, kasseien en mooie asfaltpaden, we hebben ze samen gevolgd bij zon, regen, sneeuw en wind. Trouwens, en heel stiekem juist ook vanwege die speciale band, transplanteer ik het ISM zadel op die van mijn reisgenoot. Maar das voor straks. Eerst de winter uit. ‘t gaat vast meezitten. Fijne dag.

© J.G.Boomsma

Pim Spam Pet

By | Alle daagjes | No Comments

Dat mijn Blog all over the world wordt gelezen maakt me blij. Dat er als gevolg daarvan ook reacties vanuit alle windstreken door de piepkleine snoertjes op mij afgevuurd worden, das ook mooi. En toch slaat de twijfel toe. Het lijkt er op of de postbode het verkeerde snoertje heeft gekozen bij sommige berichten. Zo wordt ik met dagelijkse regelmaat aangespoord Viagra uit Nigeria te bestellen, Fluoridetablletten uit Finland, Diclofenac uit Rusland en een of ander anti-depressesivum helemaal vanuit Zuid-Amerika. Onbegrijpelijk. Dat een of andere kwakzalver uit Nigeria begaan is met mijn oerdriften en de Suomi een hagelwitte glimlach tevoorschijn willen laten toveren na inname van het eerste. Verder vind ik het overdreven een ontstekingsremmer uit Moskou te halen, terwijl ik een aardige apotheker om de hoek heb. Tenslotte vertel ik in alle openheid dat, hoewel de Lambada niet zo soepeltjes meer verloopt, ik best nog wel beschik over een opgeruimd karakter en geen lachpillen uit het regenwoud wens te ontvangen. Waarvan akte. Dus jongens; stoppen met die deurtjebellerij. Maar zoals gezegd, de rest van de reacties die ik bijna dagelijks mag lezen doen me goed. Ontzettend fijn te ervaren hoe al deze mensen zich van het wel en wee op de hoogte houden en mij met raad en daad terzijde staan. Dat zoals enige dagen geleden zelfs een Zwitserse krant reageerde en interesse toonde voor een Drentse vent op zien fietse. Das toch schitterend. Daar kan geen pil of poeder tegen op. Natuurlijk zit er ook af en toe een bittere pil tussen. Die neem ik met veel water in, das genoeg gevallen de laatste dagen, hoewel in het Asserbos vast iets minder dan in de tropische wouden van Brazilië hihi.  Als een kind zo blij ben ik met ‘FIETSEN EN KOFFIE’ die mij in de fietskleding wil helpen. Voor hen heb ik de komende week een naar ik hoop leuke verrassing in petto. Hiervan breng ik u nog op de hoogte. Ongewenste reclame gaat intussen ongeopend de papiercontainer in. Jampie wil geen Spam. Het broekie zit strak genoeg, buikpijn heb ik niet en de lach is er bij tijd en wijle. Voor nu, een fijne dag allen en geniet van het weekend.

© J.G.Boomsma

Een zware pijp

By | Alle daagjes | One Comment

Na een indringend gesprek gisterochtend – ik moest dat als gewoonlijk even op mij in laten werken – zat ik gisteravond in alle rust op de bank. Het waxinelichtje wakkerde haar gebruikelijke schaduwen op het behang en de muziek op de achtergrond kanaliseerde de vele gedachten die het gesprek van de ochtend teweeg hadden gebracht. Een diepe triestheid maakte zich meester van mij toen ik dacht aan het waarom van dingen. Het altijd maar zoeken en in het duister tasten naar mogelijkheden. ‘t maakt moe en zorgt voor moedeloosheid. Waarom toch die eeuwige zoektocht naar zaken die voor iemand anders zo gewoon lijken te zijn. Waarom constant tot tien tellen, als de cijfers vóór het eindgetal voor iedereen het zelfde zijn, maar ik daartussenin verdwaal en het overzicht verlies. Mijn aandacht vasthouden is al moeilijk. Aandacht verdelen voor mij onmogelijk. Toch heb ik mijzelf weer in een situatie gemanoeuvreerd waarin ik teveel dingen van mij zelf vraag, overvraag. Als ik pijp rookte en Als Maarten naast me zat dan wist ik het wel. Maar Maarten is in geen velden of wegen te bekennen en de laatste keer dat ik hem zag had hij een lelijk hoestje. Dat wordt hem dus niet. Ik heb dan ook voor mijzelf besloten niet meer in ‘Als’ termen te denken. Dag Maarten! Langzaam maar zeker ben ik de regie verloren. Alles wat ik mij op mijn hals heb gehaald rondom mijn tocht zorgt voor een dusdanige druk dat ik totaal geen overzicht meer heb, waardoor het doel steeds verder op de achtergrond verdwijnt. Dat wil ik niet meer. Vragen om hulp voor van alles en nog wat is al een bijna onmogelijke opgave voor mij. Tot de conclusie komen dat ik te veel vraag is een bittere constatering. Maar wel eentje die me terug brengt naar de realiteit. Het is teveel gevraagd. Het spookt door mijn kop, wanneer ik me de woorden herinner van iemand die mij toeriep “wanneer je wilt gaan fietsen dan ga je toch lekker fietsen. Val een ander daar niet mee lastig”. Dan komt mijn laatste restje gevoel van eigenwaarde in het geding. Het is uitdrukkelijk niet mijn bedoeling wie dan ook lastig te vallen. Mijn doel valt samen met het goede doel. Dat betekent dat ik mijn tocht onder de aandacht wil brengen. Voor het goede doel. Niet voor mijzelf. Hoe dan ook bereid ik me verder voor op mijn vertrek op 1 Juli. Zonder mij afhankelijk te maken van financiële ondersteuning van derden. Daarmee trek ik de regie weer naar mijzelf toe. Waar dat ook toe leidt. Mensen of bedrijven die mij desondanks daar bij willen ondersteunen, ontvang ik echter onveranderd met open armen. Voor even van de druk verlost, wens ik u een fijne avond en tot gauw.

© J.G.Boomsma

Verzetjes

By | Alle daagjes | No Comments

Langs alle hoeken en gaten probeerde de wind mij het vooruitkomen onmogelijk te maken. Het ski-jack wat ik had aangetrokken kon niet verhinderen dat ik, als waren het ijsdraadjes, kleine straaltjes langs mijn armen en rug voelde druppelen. Door het gebulder van de wind kon ik het mij straffeloos permitteren mee te bulderen. Van de lach. Langs het lange rechte fietspad passeerde me slechts een fietser uit tegenovergestelde richting. De man had de wind in de rug dus. Hij voerde een riskante act uit door met iets wat op de fladderige resten van een paraplu leek te jongleren, maar nu dienst deed als opvangbassin van hemelwater. Waarom proberen mensen eigenlijk droog te blijven vroeg ik mij af. Wanneer het water met bakken tegelijk naar beneden komt is dat toch een zinloze exercitie lijkt mij. Zelf had ik al in gecalculeerd dat ik tot op het bot nat zou worden. Misschien zelfs wel stiekem gehoopt. Naast die acceptatie, of misschien juist daardoor, ervoer ik het spel met de natuur als een welkom middel mij gratis en voor niets van wat tegenkrachten te voorzien. ´k moest denken aan het verhaal wat ik had gelezen van een excentriekeling die de halve aardkloot al per fiets had aangedaan. Zijn mening is dat men ook op het vlakke land prima kan trainen, door berghellingen te vervangen door tegen een muur van wind in te fietsen. Zelf ben ik ook niet kinderachtig bij de keuze van de tandwieltjes achter in het rad. Dring mij de gedachte op dat terugschakelen altijd nog kan. Komt bij dat een tweewieler meer stabiliteit biedt bij een iets hogere snelheid, dan wanneer ik in een licht verzet mijn beentjes als molenwieken moet gebruiken en de metertjes in slow motion onder mij door kruipen. Kracht leveren is dus effectiever dan hoge toerentallen van de trappertjes. “je komt jezelf nog wel tegen Jampie” hoor ik de echte diehards al zeggen. Als dat een waarschuwing is, dan ben ik zo vrij die even naast me te parkeren. Ook dat is acceptatie, zelfs een wens. Mezelf tegen komen is een onderdeel geworden van. Ik leef met de voortdurende gedachte dat er maar twee echte mogelijkheden zijn. Opgeven of doorgaan. Alles daartussenin is een soort compromis, waar ik een afspraak mee maak die draaglijk voor mezelf moet zijn. Maar vooraf al energie steken in de inrichting van het kampement ergens halverwege het doel, voor het geval er apen en beren mijn pad kruisen, is zonde. Vind ik. Mocht dit (in dat geval) onwaarschijnlijke scenario zich voordoen dan lijkt het mij zaak op dat moment eens het boekje van Lonely Planet door te bladeren, op zoek naar de echtheid van wat ik denk te zien. Niets is wat het lijkt, zak maar zeggen. Nog even terug naar gisteravond. Bij thuiskomst kletste ik als een zeerob over de drempel naar binnen, waar de warmte me verwelkomde. Lichtelijk verbaasd hoeveel water een Meindl schoen kan bevatten. Gloeiend van oor tot oor en een drup aan de neus. Maar dat was de buitenkant. Van binnen voelde het ook als schoongespoeld. Hemelwater als wonderzalf, aangebracht door moeder natuur. Wind tegen ombuigen naar wind mee. Mooi he. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma