Monthly Archives: maart 2016

Cholesterol en andere lol

By | Alle daagjes | No Comments

De algehele en jaarlijkse check up bij ome dokter zit er weer op. Hier en daar wat contactpuntjes, aan corrosie onderhevig en daardoor soms lichtelijk gestoord, zag het er voor de rest prima uit. “een bloeddruk als een jonge meid” zei mijn vorige huisarts in een nog  niet zo ver verleden. Mijn huidige medicijnman laat zich dienaangaande wat minder uitbundig uit over de staat van mijn gestel, maar was overwegend positief gestemd dus. Wel moest ik zelf even minzaam glimlachen bij het nalezen van de uitdraai. Onder diversen stond vermeld dat de urine kwantitatief in orde was. Met een uitroepteken! Was dit een hint? ‘k weet het niet. Met stofjes als creatinine en albumine, evenzo vermeld, is het voor mij abracadabra. Ieder zijn of haar werk. Maar ik doe er niet lichtvoetig over hoor. Had er ook zelf om gevraagd bij de lieftallige assistente. Om het onderzoek bedoel ik. Ondanks die uitslag is het geen garantie natuurlijk dat ik de marathon zonder kleerscheuren uitloop of mij vierentwintig uur achtereen door bagger heen worstel in shirt en (te) korte broek, maar dat ligt ook niet in de planning. Zoals ik vaker heb geschreven, topsport is per definitie ON- gezond. wij zijn daar als primaten niet of slecht voor geschapen. Ook positief gestemd, maar merkbaar verbaasd, was de huisarts bij mijn mededeling dat ik gestopt was met roken. Met een slag om de arm zeg ik nog steeds ‘voorlopig’ trouwens. Ik blaas nu eenmaal niet graag té hoog van de toren. Zorgelijk, ja bijna vaderlijk, vroeg hij of “het” goed ging. Al bood hij me geen sigaar aan. Heb hem eerlijk verteld dat ik het een regelrechte aanslag op mijn gemoed vindt. De stoppoging bedoel ik. Overdag gaat het best moet ik zeggen, maar ‘s avonds bij mijn sappie op de bank met de blues om me heen, ist een ramp. Nog steeds. Maar lichamelijk voel ik me anders, beter, fitter. Das ook wat waard toch?  Meer goed nieuws; vandaag haal ik de nieuwe fietse op. Morgen de eerste rit. De maidentrip. Stiekem, en dat moet u niet verder vertellen, zit ik toch wel wat vaker op de klok te kijken vandaag, waarbij ik het eelt op de billen wiebel. Tis me toch ook wat he. Ik wens u voor nu een fijn dag en tot gauw,

© J.G.Boomsma

Passie..

By | Alle daagjes | No Comments

Terwijl er naarstig wordt gezocht naar een aantal vaders, vermist op drassige gronden tijdens het folkloristisch spektakel van het eierzoeken, verbaas ik me over het feit dat het nog minder dan honderd dagen duurt eer ik vertrek. Lekker warm vanachter mijn beeldscherm zie ik hoe het elektronische klokkie zich van niets en niemand wat aan trekt. Stoïcijns door tikt. Voor u als lezer zal dit een andersoortige beleving hebben gegeven, voor mij is de tijd het afgelopen jaar verbazend snel gegaan. Zeker nu ik deze week mijn reisgenoot op mag/kan halen. In financiële zin een forse aderlating, maar met steun van een aantal mensen toch mogelijk gemaakt. Dank…! Drie maanden, twaalf weken, zevenennegentig dagen… Denkend in verschillende eenheden valt het nog wel te overzien zonder dat bij mij de spanning toeslaat. Een leuk en handig grapje, vind ik zelf. Ook geruststellend wanneer ik dit toepas en een optelsommetje maak van de vele kilometers die ik nog binnen die tijdseenheden op de teller kan zetten. Toch.. er bekruipt mij ook een ietwat melancholiek gevoel. Luddevedut Jampie..? Ooh… soms… best wel. Maar tis nu meer het achterlaten van mijn blauwe liefde. De Batavus Weekend. Haar zal ik de komende weken en maandjes niet meer in mijn gezelschap hebben. Zeker 80.000 km hebben we de afgelopen jaren samen afgelegd. Waar blijft dan de tijd, vraag ik mij af. Nooit ben ik boos geweest op haar onkunde, nimmer een onvertogen woord over haar iets te kleine postuur. Ze kraakte en piepte soms wanneer ik haar aanspoorde tot prestaties die door haar niet waren te leveren. Maar samen hebben we ‘t toch wel fantastisch gehad. Vanaf komende week (ver)wennen op iets geheel anders. Kracht, elegantie en uithoudingsvermogen. Dat is de uitstraling van mijn nieuwe … ‘t moet nog groeien hoor. ‘t vertrouwen nog komen. Maar haar naam klinkt zo bemoedigend. Idworx Easy Rohler. Dat gaat werken tussen ons. Whats In a name.. Fijne dagen allen.

© J.G.Boomsma

Prijzige kaartjes

By | Alle daagjes | No Comments

Wat beweegt sommige fabrikanten. Hoe denken marketingstrategen. Zit er een zekere vorm van massapsychologie in, die ik vervolgens niet in het snotje heb? Ik heb mij het spel al vaak uit laten leggen, maar werp het moede hoofd na elke poging weer in de schoot. Naar mijn idee ben ik nog eerder raketgeleerde dan dat ik de essentie van het prijzencircus begrijp. Met dat laatste heb ik het niet over een inmiddels  omgevallen (gelukkig was ik juist buiten) warenhuis waar het hooggeëerd publiek te pas en te onpas werd vermaakt met het verhangen van prijskaartjes. Nee reislustige lezer, ik doel hier mee op een navigatiemiddel voor op mien fietse. Voorbij is de tijd dat er heuse echtscheidingen ontstonden nog voor het vakantieadres was bereikt. Verleden tijd, het met wiskundige berekeningen opvouwen van landkaarten met de omvang van het gazon van de buren. Vastgezogen met een forse zuignap, klinkt nu een zwoele, koffiebruine stem die zoveel opdrachten tegelijk geeft, dat ik het soms even niet meer weet. Zoals gezegd, deze vorm van vocaal vermaak is tegenwoordig ook in zwang bij fietsers en wandelaars. Maar, terugkerend naar het begin van dit stukkie, waarom moet dat in hemelsnaam zo kostbaar worden gemaakt. Een stukje exclusiviteit.. oké, kwaliteit in objectieve zin.. ook helemaal mee eens. Maar de firma G. maakt het toch wel erg bont. Eerst de hoofdprijs vragen aan de barrevoets lopende globetrotter voor het product (de Hardware..), die daarna opgelucht de winkel uitloopt en daarna bij wijze van slechte grap de uitgeputte reiziger confronteren met de mededeling dat er ook nog kaartmateriaal gekocht dient te worden, wat de aanschafprijs nog eens verdrievoudigd  (de Software). En dan ontbreekt de voornoemde stem nog! Driewerf bah. Nee, mijnheer G. daar doe ik niet aan mee. Het zonnetje schijnt en ik begeef mij snel naar buiten. Onder het gezang van “Oh sole Mio”. Er zijn gelukkig andere merken. Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen ( The Scene). Daar sluit ik mij bij aan. Fijne dag allen!

© J.G.Boomsma

Einde zoektocht

By | Alle daagjes | No Comments

Een van de belangrijkste dingen, nodig voor mijn tocht, zit in de uitrusting nu. De fiets! Wat heb ik wat afgestruind en gedaan om een voor mij geschikte reisgenoot te vinden. De hele zoektocht werd nogal bemoeilijkt door het kostenplaatje, welk een nieuw exemplaar niet toeliet. Dit, gevoegd bij het feit dat ik toch wel enige noten op zang had wat betreft uitrusting en uitvoering, maakte de zoektocht er niet bepaald gemakkelijker op. Voordat ik u ga vermoeien met al te technische details (meer daarover op de pagina voorbereiding/techniek), was het aandrijfsysteem toch wel het grote struikelblok bij het zoeken naar. Voor mij was het een pré dat de achternaaf van Rohloff was, ofwel het gehele schakelsysteem weggewerkt in het inwendige van de naaf. Vanwege het ontbreken van enig coördinatiegevoel was een doorsnee derailleursysteem absoluut geen optie voor mij. Drie bladen voor en een veelvoud daarvan in het achterwiel, ik moet er niet aan denken. Het zou geleid hebben tot afslagen nemen in de bergen wat geen afslagen als zodanig zijn. Ofwel, dat leidt Jampie te veel af, zak maar zeggen. Maar nogmaals, ik heb gevonden wat ik zocht. En wat ben ik blij! Vanaf komende week kan ik de zaak inrijden en indien nodig aanpassen aan mijn persoonlijke houding en postuur. Kilometers maken, het remmen en schakelen eigen maken, kortom het goede gevoel kweken. We moeten het tenslotte saampjes doen, nu en straks onderweg naar. Lezen en schrijven met elkaar hoeft niet, maar een prettige manier van onderling communiceren lijkt me zeer zeker gezellig hihi. U zit daar vast niet mee, maar ik moet er toch zeker goed op zitten. Vandaar dat mijn eigen zadel nog even wordt overgezet. Dat voelt wel zo vertrouwd. Wordt vervolgd en een fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Zwaar tillen

By | Alle daagjes | No Comments

De eerste 21 dagen van mijn stoppoging zitten er op. Stoppoging..? Ja, ik had drie weken terug de beslissing genomen mijn rookverslaving te lijf te gaan. Het tijdstip van de aanval was zorgvuldig en uitvoerig door mij gepland. Zondagavond 2802162200. Op die avond, op dat moment drukte ik mijn voorlopig laatste sigaret uit in de asbak. Met net iets meer kracht-of was het venijn- verpulverde ik mijn vijf minuten daarvoor zorgvuldig gerolde sjekkie in de overvolle asbak. Om dit feit kracht bij te zetten hoestte ik er nog eens vrolijk op los en plande door het rookgordijn mijn te lopen route naar de plek waar ik het rookgerei wilde wegzetten. Schoon, ja bijna maagdelijk, staat hij al drie weken te schitteren dat het een lieve lust is onder in het aanrechtkastje. De eerste twee weken waren achteraf gezien het meest heftig. Na het toiletteren (ik heb een gezonde stoelgang), na de eerste kop koffie verscholen achter mijn ochtendkrant, na het douchen, na mijn hoofd stoten ( dat geschied meer dan eens per dag), na het eten, tijdens het schrijven.. tijdens het denken (dat laatste is etmaal vullend bij mij), op bijna ieder moment van de dag dacht ik aan de genoegens van de stoot nicotine. Aan de rust die het gif in mijn kop teweeg bracht. Ik mis het. Nog. Al is de ontwenning de laatste week bijna ongemerkt iets draaglijker geworden, schrijf ik smachtend nu. Om het stemmetje in mijn hoofd te talmen, beloofde ik het ‘s avonds een sigaret te draaien en de dag nog even door te komen. Eenmaal ‘s avonds op de bank zei ik dan weer “gefopt!” tegen het stemmetje. Lichtelijk gemeen, ik weet het, maar soms zijn minder geëigende middelen nodig om tot een bepaald resultaat te komen. De één sjouwt zich een breuk aan dikke boekwerken, een ander schuift achteloos centimeters dikke stapels bankbiljetten richting overzijde bureau van een verlekkerd kijkende psycholoog of andere zielenknijper, terwijl weer een ander zich onder behandeling van een kaakchirurg moet stellen na overbelasting van de kaakspieren, ten gevolge van het wegwerken van ettelijke kilo’s Nicotinekauwgummie. I did it my way (Frank Sinatra). Kortom, ieder gaat zijn gewoontes, habbits of dwangmatigheden op zijn of haar eigen manier te lijf. Maar nogmaals, het wordt draaglijker de laatste paar dagen. Stiekem gooi ik mijn ijdelheid in de strijd en das een doeltreffend wapen gebleken op eerdere strijdmomenten in mijn leventje. De wijzer van de weegschaal beweegt vrolijk en springerig achter het glaasje, de wangetjes kleuren licht roze (wat mij beeldig staat) en de neus doet zijn werk met meer behoren. Kortom, het uiterlijk wordt er niet minder op. Das ook wat waard. En niet onbelangrijk, en das een bericht van de beursvloer; het getoonde gedrag heeft mij een besparing van zegge vijf en zeventig Euro, € 75,-. opgeleverd. Gerekend vanaf het begin van de operatie. Dit, tesamen met mijn verbeterde reukvermogen, zorgt er voor dat ik voordeel ga ruiken op het financiële vlak. Nee, een glimmende Benz, of andere merken met ster in de voorruit zal ik voorlopig nog niet in gespot worden. Maar wel dak mijn eigen broek moet kunnen ophouden, wat niet mee zal vallen met zo’n zware beurs in kontzak. Maar dat gaat vast lukken. Een fijne zondag allen en tot gauw weer.

© J.G.Boomsma

Doorzetten

By | Alle daagjes | No Comments

Het is vijf uur in de ochtend. Als consequentie van het al vroeg naar bed gaan gisteravond, ben ik andere vroege vogels voor. Nog een half uurtje, dan zullen de beide tortelduiven even verderop in het bos hun lied beginnen. Andere tortelduifjes zullen vast volgen, al heb ik daar geen zicht op, hihi. Altijd gevolgd door de merels die elkaar opgewekt goedemorgen toe kwetteren en hun plannen gaan ontvouwen, van tak naar tak. Gezellig geluid vind ik. Uitkijkend over het donkere stadje kan ik heel vaag de contouren van de golvende bosranden onderscheiden. Daar in de verte liggen Rolde, Loon en Balloo. En nog iets verder.. dat weet ik niet. Tis nog net te donker. Mij de vers gezette koffie goed laten smakend, denk ik smachtend aan een sigaret. De verslaving is nog net zo vers en laat zich niet één, twee, drie verdrijven. In mijn kop noteer ik de duur van deze momentjes en merk daardoor dat ze korter worden. Raar woordje eigenlijk, mezelf vermannen. ‘t heeft toch niets met het geslacht te maken denk ik dan. ‘k doe het gewoon niet. Punt. Vrijdag een lange route door Midden-Drenthe gereden. Dat was qua natuur echt een beleving. Jammer dat het weer niet echt meewerkte aan de vergezichten op het Dwingelderveld. Echt uitgestrekte heidevelden, met hier en daar wat plukjes bos en een enkele door de wind vervormde jeneverbessen. ‘t was mistig, een kleine wereld, maar desondanks niet mistroostig. Schotse koebeesten met woeste haardracht en stoer uitziende hoorns, beschermden hun kalfjes voor die eenzame gek op zien fietse, die bij hen door de huiskamer reed. Om de leider van de kudde niet uit te dagen zich mijn snelheid aan te moeten meten, schakelde ik een tandje terug en mompelde “tis Jampie jongens en goed volk hoor”. Dat leek die wel te begrijpen. Verderop, iets voorbij de zandverstuiving en na het wildrooster stond het bankje, waar ik wel eens vaker had gezeten. Daar pakte ik de tas vanachter op de fietse uit. Dampend was het bekertje waar ik de handjes aan warmde en het meegebrachte broodje smaakte als vanouds, toen ik daar zo de omgeving in me opnam. Als altijd kwamen de traantjes van emotie zachtjes opwellen bij het zien van al dat moois. Een gezegend mens telt voor twee zegt men. Ik voelde me zeker niet alleen. Eenzaam, maar ook één zijn mét de natuur, das toch ook mooi? Zouden hier ook witte wiefen zitten? vroeger vast wel, wanneer de mist spookachtig omhoog kwam zetten uit donkere vennetjes en hoog heidegras. Ongemerkt keek ik toch eens om me heen. Mooi die oude bijgelovigheden in het land der Saksen, dacht ik. Zo, zonder erg te hebben in de tijd ging er toch een kleine rilling door me heen, wat me deed besluiten de boel weer in te  pakken. Via de bossen van Dwingeloo besloot ik op Spier aan te gaan en daarna op Beilen aan te koersen. Het laatste stukje ongerepte natuur door op weg naar de meer bewoonde wereld. Als altijd op mijn ouwe trouwe Batavus, begon ik toch de inspanningen te voelen. Ik ga dan net iets vaker verzitten, kom af en toe even omhoog uit het zadel, of strek me net even iets vaker. Zo Beilen uit fietsend besloot ik de oude Asserweg te volgen. Ook een mooie wereld, met op de achtergrond het geluid van de autosnelweg die zich in de verte links van mij door het landschap kronkelde. ‘k moest mijzelf toch nog even vermanend toespreken niet nog even een korte stop te maken. “nog even Jampie en je bent thuus”. Verongelijkt over mijn eigen strengheid trapte ik door en keek naar links over de nog lege velden. Niet halfvol, niet halfleeg, nee gewoon nog leeg. Dat geeft niet. ‘t hoort bij de tijd van het jaar. Op één van de daken van de verspreid in het veld liggende schuren ontdekte ik ineens een nummer. 46. Het aantal jaren dat ik heb gerookt en zo plots mee ben gestopt. Toeval..? ‘k weet het niet maar viel mij op. Maar het was weer een bijzonder mooie dag geweest. De spiertjes weer los. Nu wordt het licht en de zondag begint. Een fijne dag allen en geniet er van.

© J.G.Boomsma

Ver zien

By | Alle daagjes | No Comments

Na de beklimming van de wenteltrap volgde de beloning. Leunend op de balustrade van de uitkijktoren ontvouwde het Fochteloërveen zich voor me, in alle pracht en praal. Nat land, moeras, delen met diepere plassen, afgewisseld door iets hoger met grassen begroeid land. Begraasd door koebeesten en Konikpaarden, moet dit straks vaste broedplaats worden voor onder andere de Kraanvogel, waarvan al een koppel is gespot zegt men. Zelf ontdekte ik dit gisteren nog niet. Had misschien ook te maken met het fluorescerend gele  windjack wat ik droeg. Maar wat stond het daar lekker. De fiets, die een beetje kleiner leek zo hij daar beneden aan voet van de toren stond blikkerde in het voorjaarszonnetje. Voor mijzelf smaakte het water uit de fles heerlijk. ‘t gaf me een licht overwinnaarsgevoel. Nou jah, licht.., eigenlijk wilde ik wel jubelen. Normaal gesproken zou ik nu een sigaret draaien en diep inhalerend de omgeving in mij op gaan nemen die zo schitterend voor mij lag. Zo vulden de tussenstops van mij en mien fietse zich gewoonlijk in. De door elkaar gehusselde hersens van rustgevende rookwolkjes voorzien. Zeggen dat het goed is. Voelen dat het goed voelt. Zo niet gistermiddag. ‘t moet allemaal nog wennen, maar de eerste langere tochten zonder nicotine zijn inmiddels een feit. Dat gaf mij dus die lichte jubelstemming. En let wel, geen compensatie drang he. Geen Engels drop, Franse Bon-bon’s en zoute pinda’s in de fietstas. Eerlijk water, broodjes kaas en twee uit de kluiten gewassen mandarijnen. Daar deed ik het mee. Keek door zesenveertig rokerige jaren heen en zag nieuw lenteleven voor me opbloeien. Alleen al het gevoel daar deel van uit te mogen en kunnen maken gaf lucht. Hier en daar een pluk zwarte wolken aan het hemelblauw. Dat gaf kleur. Zin in alles. ‘t komt! Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Voor de kick

By | Alle daagjes | No Comments

Wat een verschrikkelijke verslaving! Vandaag ga ik de negende rookvrije dag in. Ik weet tot nu toe wat het mij reeds heeft gebracht. Meer lucht, meer uitgerust opstaan uit bed, ik krijg zowaar meer kleur op mijn gezicht. Bij dit alles is het rook- en reukvrij in mijn huis. Maar de aandrang, die allesbeheersende drang om een sigaret te draaien. Elke minuut van de dag, van het opstaan tot het van ellende vroeg naar bed toe gaan. Nog nooit in mijn leven heb ik zo’n afhankelijk gevoel gehad als de afgelopen negen dagen. Het voelt ook iedere dag erger te worden. Meer trek. Welhaast onbedwingbaar. De lol is er af. Vanaf dag 1. Maar tis tevens de spagaat daarboven in mijn kop. Wanneer ik toegeef aan het monsterlijke verslavingsspook, weet ik dat ik heb verloren. Over mijn lijk! dat wil ik NIET! Niemand die mij heeft verplicht deze beproeving (is het dat?) te ondergaan, dan alleen ik zelf. Gisteren sprak ik met een neuroloog, bekend met NAH dus. Werd ik niet vrolijk van, maar zou het misschien moeten zijn. Hij sprak van bepaalde dwangmatigheden, die bij onder andere niet aangeboren hersenletsel horen. Valt roken daar voor mij ook onder? Zo ja, en alcohol dan? Daar ben ik ook zelf mee gestopt, zonder noemenswaardige afkickverschijnselen. Of waren deze er wel, maar kon ik daar mee dealen? Waarom het ene niet en het ander wel? Punt is ook, en dat maakt mij wellicht ook wat onzeker in deze; ik moet het zelf doen. Dan ben ik vaak op mijn best trouwens, maar ‘t zou me een lief ding waard zijn als er iemand mij op dit moment kon loodsen, helpen, gidsen, of weet ik veel wat. Navolgend psychologisch gewauwel wil ik u hierbij niet onthouden… komt ie ” weet u de reden nog waarom u ooit bent gaan roken? en zo ja, is die reden nog steeds aanwezig? Zo nee: dan kunt u nu stoppen met roken.” Jaaaah! daar heb ik wat aan. In mijn persoonlijke geval vertaald kan ik dus stoppen zonder een centje pijn. Het is namelijk zo, dat ik van een lieve pake( Opa) op veertienjarige leeftijd een mooi oranje sigarettenpijpje kreeg. Mijn pake is al jaren niet meer onder ons en het pijpje evenzo niet, dus das even boffen… ome zielenknijper. Nee dat geneuzel koop ik dus even niets mee. In mijn vroegere werk heb ik kunnen aanschouwen wat een harddrugsverslaving met iemand doet, wanneer deze onderbroken wordt. Erg! Nu, op deze momenten vraag ik mij af, voelde dat zo? Is dit mijn eigen afkickproces? Hoe lang duurt dat? Kan ik het aan? Ga er voor, beloof ik mijzelf. Winnen en verliezen telt even niet. Tis hebben. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Ouwe sokken

By | Alle daagjes | No Comments

Waar laat ik straks alle geld zit ik me te bedenken. Held op sokken die ik ben, omdat ik zo’n moeite moet doen met gewoontes te breken, valt het gelukkig niet op dat ik al dagen op sokken buiten loop. Maar lieve lezers, dit laatste kan ik nader verklaren hoor. Dit bijna barrevoets lopen komt omdat ik ouwe sokken aan het kweken ben. Hiermee hoop ik mijn beginvraag te tackelen. Zojuist heb ik de hand gelegd aan mijn voorlopig laatste brief. Althans, dat hoop ik want het was me wel een schrijfwerk. Voor mij op tafel ligt nu een keurig stapeltje brieven wat ik-vanzelfsprekend op sokken- zo meteen in de brievenbus deponeer. Drie fabrikanten van asbakken, eentje voor Zippo (die doet er vast wat langer over) en twee voor beide tabaksfabrikanten, kunnen mijn schadeclaim zodoende binnenkort  tegemoet zien. Een moment heb ik overwogen ook de overheid van ons mooie landje een epistel te sturen, vanwege de quasi grappige teksten die door hen verplicht aangebracht werden op de fleurige verpakkingen van al dat rookgenot. Maar die zouden dit maar als een aanmoediging zien om door te gaan met het plakken van de grijs/groene accijnszegeltjes en begeleidende teksten. Dus die krijgen geen brief van mij. Eigen schuld. Diep van binnen voel ik ook wel enige schuld, dat ik de schuld in iemand ander zijn schoenen schuif van dingen waar ik toch echt zelf mee ben begonnen. Maar ‘t was ook zo gewoon. De huisarts die rookgordijnen aanlegde in zijn spreekkamer, de weinige crematoria (in mijn jeugd) waar naast een bloemenvaasje ook een klein vaasje met sigaretten en sigaren op tafel stond, de altijd drukke rokerscoupé van de rijtuigen der NS, overal werd gerookt dat het een lieve lust was. Nou daar deed Jampie graag aan mee. Maar ach, zijn we niet stiekem allemaal een beetje zo? Dingen waar we geen, of moeilijk vat op hebben bij die ander neer te leggen? We claimen er met ons allen wat op los. Over mijn en dijn en zure wijn. Misschien moeten dingen wat gewoner worden gemaakt door op het ongewone te wijzen. Zo denk ik dan. Maar wie zal ‘t zeggen. Nu op zoek naar postzegels. Wie heeft dat nu weer bedacht.. Fijne zondag allen.

© J.G.Boomsma

Schoon in de kop

By | Alle daagjes | No Comments

Mijn eerste rookvrije rit naar het Groningerland is een feit. Gisteren onder barre weersomstandigheden honderd kilometer gemaakt. Met de conditie zit het na de winterstop nog goed, heb ik met blijdschap geconstateerd. In nauw overleg met de weergoden waren we het volgende overeengekomen;  Zij zouden waaien en natte vlokken laten dwarrelen en ik mocht af en toe even boos worden en tegenkrachten produceren. Het mooie is dat wanneer ik deze afspraken eenmaal heb gemaakt, er van echte boosheid geen sprake meer is. Dan is het meer de berusting en proberen te voelen waar de krachten liggen. Snelheid is van geen enkel belang meer. Gewoon stoempend  het tempo zoeken waarin ik uren kan doorgaan. Verstand niet op nul maar ook in een lagere frequentie. Aanpassen, noem ik dat. De voldoening bij thuiskomst en dankbaar dat ik het weer heb gehaald. ‘t was het weer waard. Dat is het altijd. Waardevolle uren! Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma