Monthly Archives: april 2016

oppassen

By | Alle daagjes | No Comments

Nog acht weekendjes. Acht maal vertrekpunt Weierstraat 9401. Vanaf dan zal er iedere dag een ander coördinaat als vertrekpunt gelden. Langzaam aan ben ik de goudvis en de speciaal door mij gekweekte zwavelkanarie aan het bijvoeren. Futloos drijft de gekleurde vis enigszins opgezwollen haar rondjes in haar glazen mini-bassin. Pietje is inmiddels een hele Piet aan het worden en klautert met zichtbare moeite op stok. Afvallen gaat beter. Ja, als dat zo doorgaat gaat kan ik met tevredenheid vaststellen dat het experiment wel lukt. Op de dag van mijn uiteindelijke vertrek zal de glazen kom nog verhuizen naar de kooi van Piet, want uitdrogingsverschijnselen liggen (voor Piet) op de loer tijdens mijn afwezigheid  natuurlijk en tis ook wel zo gezellig voor Piet en Blup. Wat toch een geregel met huisdieren he… Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Aftellen

By | Alle daagjes | No Comments

Om en nabij de acht weken ben ik nu rookvrij. Heel af en toe spookt er een recalcitrant stemmetje door mijn hoofd dat roept “ik ben een ex-roker!” “ssssst, brutale vlerk dat je er bent, stel dat iemand anders dat hoort” sis ik dan terug. Maar ‘t feit ligt er en het wordt nu ook iedere dag een beetje gemakkelijker voelt het. De hulp vanuit mijn directe omgeving wordt mij  in diverse gedaanten en gradaties aangereikt. Dat helpt. Vanaf mijn mobiele telefoon kreeg ik vanochtend doorgeseind dat ik al weer een nieuw level heb bereikt. Terreinwinst heb geboekt op Nico en Tine. Ik heb een zogenaamd appje op het apparaat wat mij stimuleert door te gaan met mijn stoppogingen. In verschillende levels worden aspecten als, gezondheid, welzijn, tijd, geld en het aantal niet gerookte sigaretten bijgehouden. Maar er zijn nog zat moeilijke momenten voor mij. Momenten dat ik weerstand moet bieden aan het verlangen naar het stofje, wat fabrikanten er in schijnen te hebben gedouwd. Das niet aardig natuurlijk, maar wel slim. Toch, om mij te blijven voelen zo ik me voel sinds ik ben gestopt, zal ik daar ook een weerwoord op moeten vinden. Wat dat betreft zit ik in een goede periode. Het vele fietsen (trainen) brengt de broodnodige afleiding. Nog acht weken verder en ik keer het voorwiel van mien fietse richting zuid oosten. `k heb er zin in. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

p(l)raatjes

By | Alle daagjes | No Comments

Voor zover ik weet is de Koningsnacht goed verlopen. Vooralsnog zijn er geen meldingen van de Rijksvoorlichtingsdienst van ingestorte hemelbedden of struikelpartijen over lampetkannen ten paleize van ons Koningspaar. Triest maar waar, wordt er op diverse plaatsen in het land naarstig gezocht naar vermiste feestgangers, waarvan het bange vermoeden bestaat dat deze ten prooi zijn gevallen aan de uit het oosten oprukkende Siberische tijger. Reeds meermalen zijn er meldingen van gemaakt dat het beest opnieuw Nederland aan doet. Mooie beesten. Een ander nieuwtje betreffende de volksgezondheid las ik vanochtend in de krant. Het betreffende ministerie heeft definitief besloten om vanaf volgend jaar ‘afschrikwekkende’ plaatjes op rookwaar te plaatsen. Eigenlijk is dit niks nieuws trouwens. Reeds in de vijftiger jaren stond op pijptabak de afbeelding van een triest kijkende man, wiens hoofd mismoedig in het schavot hing ( ik zou daar ook niet vrolijk van worden). “van Rossems troost” heette het. Benieuwd welk een creatief brein hier nu mee aan de slag gaat. Kosteloos, gratis, voor niets, noppes, nada, wil ik wel een voorzetje geven. Wat dacht u van plaatjes van een zuur kijkende Wiebes  (van financiën), wiens ministerie op de fles gaat. Ja ik weet, tis wat heftiger dan die eeuwige verkleurde long, maar ook dat went vast wel weer hoor. Niet van dat oubollige, kom op. ‘t zal nog wel een zware pijp worden maar ik hoor het wel Wibi, adres bekend hé. Wat het weer van vandaag betreft ziet het er niet naar uit dat ik nog kilometertjes ga maken op mien fietse. Dus het feestgedruis in. Achter de muziek aan. En voor donker weer binnen, je weet maar nooit… Fijne Koningsdag allen.

© J.G.Boomsma

Uitverkocht

By | Alle daagjes | No Comments

Ontdaan en onder de indruk van hetgeen ik zojuist getuige van was, probeer ik weer even rustig adem te halen. De vers gezette koffie brengt vast wel rust, ondanks het lege schoteltje wat naast het kopje staat. Nu even de vervelende beelden laten bezinken. De tent met het oefenende Oranje comité zien loskomen in de wind Jampie..? Nee, erger. Ik kom even bij en zal proberen met enige samenhang verslag te doen. Man, man, man, wat een commotie. In tijden van schaarste en nood komen er primitieve gedragingen bij de mens aan de oppervlakte. Bij de gebakafdeling van de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij was het een gedrang van heb ik jou daar. Naarmate ik de groep dichter naderde leek ik verzeild te zijn geraakt in een opgewonden groep Oranje Bolsjewieken die elkaar geen ruimte wilden geven. Om de opwinding en spanning wat uit de lucht te halen probeerde ik nog vrolijk te zijn door te vragen “hoort u bij elkaar ?” en daarbij een quasi poging deed dichter de vitrine te naderen. Maar een wachtende bootwerker met het postuur van Ivan de verschrikkelijke keek me daarbij zo dreigend aan vanonder zijn borstelende wenkbrauwen, dat ik het luchtigjes af probeerde te doen als een grapje. Dat moet kunnen. Een voorzichtige schatting van het aantal Bolsjewieken maakte mij duidelijk dat die het aantal Tom Poucen wat achter het glas lag overtrof. Dat werd krap an, dacht ik. Een gemene pijnscheut in mijn hak deed mij achterom kijken, waar een dodelijk vermoeide moeder stond met een kinderwagen, die als stormram werd gebruikt. Naarmate de vitrine leger en leger raakte nam het gekrijs van de hongerige meute toe. Intussen dacht ik al na over een noodplan. Een alternatief was niet zo moeilijk leek het. ‘t zag er allemaal wel erg lekker uit. Opgelucht zat ik te kijken naar een met oranje drab overgoten moorkop, die bij een eventueel ‘uitverkocht’ spoedig bij mij thuis op het aanrecht zou liggen. Maar jah, toch het liefst de Tom Pouce. Omdat ik het lot toch niet kon sturen wende ik mijn blik van de vitrine af en ging gekke bekken trekken en kiekeboe spelen met de vulling van de wandelwagen achter me. Juist toen ik dacht aan een vroeggeboorte ontdekte ik dat er een pop in het transportmiddel lag. De met prenatale gevoelens kampende dame liet haar frustratie vieren door mij als een seniele ouwe gek naar voren in de rij te dirigeren en te krijsen “jij bent!” Nog net kon ik zien hoe de laatste oranje moorkop in een knisperend zakje werd geschoven, op weg naar een tevreden klant. En de Tom Poucen hadden niets dan kruimels achtergelaten op de glimmende bakplaten. “doet u mij maar een halfje bruin”.

© J.G.Boomsma

sportzak(k)en

By | Alle daagjes | No Comments

Toen ik vijftig jaar geleden mijn eerste prijs op sportgebied in ontvangst nam was het stralend weer. We schrijven Koninginnedag 1966. Het weer hielp mee om een topprestatie neer te zetten. Een zacht windje uit ONO, een lage luchtvochtigheid, bij een temperatuurtje van 21.3 c. Gisteren heb ik in een nostalgische bui het kleinood  nog eens door mijn handen laten gaan; De vergulde aardappelzak. In miniatuur hoor, dus HH inbrekers, hier valt niets te halen. Deze onder sportieve scholieren prestigieuze prijs ontving ik uit handen van het schoolhoofd na een bloedstollende race. Na zoveel jaren maak ik schoon schip en biecht ik op dat ik in de laatste bocht voor start/finish op de zak van mijn voorganger ben gaan staan, waardoor deze in onbalans kwam. ‘t was wel een populaire sport destijds. Er waren zelfs ultra snelle wedstrijdzakken, waar je de rest van de deelnemers onder uit de zak mee gaf. Ik vond daar geen zak aan trouwens. Die van mij stond gewoon ZPC op. Destijds DE sponsor van zakken. Productiemodellen zak maar zeggen. Maar het weer destijds. Door de opwarming van de aarde waren de zomers lang en heet. Nu, anno 2016 bevinden we ons helaas in een periode van afkoeling van het geheel, waardoor bevriezingsverschijnselen op de loer liggen. Hagel- en natte sneeuwbuien, waarvan de berichten spreken, lijken het oranjegewoel woensdag te gaan omlijsten. Voor mij voldoende reden lekker binnen te blijven. De kachel hoog op met de oranjetompoezen op schoot, lekker de intocht op TV bekijken. Oranje boven!

© J.G.Boomsma

‘t wordt serieus

By | Alle daagjes | No Comments

Uitermate tevreden zit ik na te genieten. De racefietsers en echte tijdrijders onder ons zullen mijn prestatie niet zo bijzonder vinden, maar zelf ben ik er nogmaals best wel een beetje trots op. 41.7 km gereden in een tijd van 1. 43. Zeker gezien de wind die met krachtje 5 á 6 uit het noorden woei en hagelstenen meevoer uit de poolstreken. Lichtelijk overdreven Jampie..? Nou.. vooruit dan, ik ben geen ijsberen tegengekomen maar ik vond het maar een ijskoud ritje. Maar goed, ik bouw mijn zelfgemaakte trainingsschema op, wat in houdt dat het niet alle dagen bloemetjes en bijtjes kijken meer is. Er moet gewerkt worden zo af en toe. De goede en constante cadans er in slijpen (70 omwentelingen van de trappertjes per minuut) bij een zo voordelig mogelijke hartslag, waarbij snelheid niet de drijfveer moet zijn. En qua krachttraining en het leveren van Kilowatts op een bepaald traject bergop nabootsen, door vol in de wind de hartslag op te voeren. Zonder dat neus en oren verkleuren naar blauw en het zicht wat wazig wordt (das niet gezond). ‘k wil er ook geen wetenschap van maken hoor. Eigenlijk vind ik het al knap dat ik het tijd- en voedingsschema reeds in mijn snotje heb. Das ook niet niks. Nee hoor, over het geheel ben ik super tevreden. Fijn weekend allen.

© J.G.Boomsma

in de stemming

By | Alle daagjes | No Comments

Sjong.. ik heb eergisteren weer eens gemerkt hoe lichaam en geest zich naar elkaar verhouden. Als ‘t in de kop niet helemaal lekker zit, dan gaat alles wat daaronder bungelt ook zijn eigen gang. Is mijn ervaring. Lekker vrijuit fietsen, alles rozegeur en maneschijn, veranderde al tijdens de heenrit in gedachten van neerslachtigheid. De stemming en omstandigheden waren meer synoniem aan die van rubbergeur en zadelpijn zak maar zeggen. Op zulke momenten gaan minder positieve dingen de boventoon voeren. Het uitstervend ras, van de fietser die een vinger uitsteekt, die op zijn eigen weghelft rijdt, een fietsbel meevoert en de kleuren van de verkeerslichten juist interpreteert, de afwezigheid daarvan irriteert mij net even iets meer dan wanner ik vrolijk neuriënd langs ‘s Heren wegen rijdt. En, oh wee, zeg er eens iets van. In een stad waarin het IQ toch net iets boven het gemiddelde ligt vanwege de aanwezigheid van hoger opgeleide mensen verwacht ik simpelweg iets meer. Wereldverbeteraars of zij die pretenderen dat te zijn, ze gebruiken hun vinger uitsluitend om hem omhoog te steken naar mij, wanneer ik hen onder het rijden kosteloos probeer te voorzien van wat tips en trucs om op een veilige en vooral sociale manier van A naar B te rijden. Of er worden me zaken vocaal toegeworpen, waarvan ik de betekenis thuis vaak even op moet zoeken (want ik mag graag weten wat men mij toewenst). Nee, ik zat niet lekker in mijn vel. De angst zit er ook nog en beetje in vanwege de spookverschijning een aantal dagen terug. De val maakte angstig. Maar goed, evenals de piloot die aan een lap stof besluit te gaan hangen, maar direct weer het luchtruim kiest, dwong ik mijzelf ook om snel weer op te stappen. Maar ‘t had allemaal zijn weerslag een beetje denk ik. En dan ga ik verkeerd zitten, ga verkrampt trappen en begin pijntjes te voelen waardoor het cirkeltje rond is. Het hierboven beschreven en bijbehorende gevoel is dan een logisch gevolg van. Maar dat was eergisteren. Vandaag schijnt het zonnetje weer, al schijnen de temperaturen de komende dagen wel iets tegen te vallen. Als ik onze lieve en schitterende koningin was zou ik wat wollen ondergoed van Jansen en Tylanus van oma lenen. En voor de koning een duffelse jas. Maar wie weet. ‘t duurt nog een aantal dagen. Misschien vallen de verwachtingen wat het weer betreft wel mee. Voor eerst een fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Van de kaart

By | Alle daagjes | No Comments

De wind gierde om de torens van de kathedraal van de motorsport. Van horen zeggen is heel even overwogen de rijrichting om te draaien zelfs, maar dan zou er op de andere kant van het circuit weer sprake zijn van het zelfde euvel. ‘t zou ook voor wat verwarring hebben gezorgd bij de toeschouwers. Maar wat een wind gisteren. Gelukkig is die wat gaan liggen en schijnt het zonnetje nu. Misschien vandaag even een stukkie rijden in aanwezigheid van de nieuwe stuurgenoot, het Mio navigatiekassie. Hoe dan ook, ontkwam ik er niet aan mij met een stukje door mij vaak vergruisde techniek te laten bijstaan. ‘k heb er een haat – liefde verhouding mee. Het ene moment kan ik het wel achter het behang plakken, terwijl ik er op ander momenten uren liefdevol naar kan zitten te staren. Liefdevol is ook de blik die ik mijn vriendin toewierp (ze kon hem nog juist ontwijken). Zij is degene geweest die me wees op de Mio, maar middels de door mij toegeworpen blik gelijktijdig wist hoe laat het was (ja er zit ook een klokkie in), maar zich gedienstig aanbood het ding te programmeren. Door middel van een soort infuus in de vorm van een snoertje kan men een connectie maken met de grote computer. De grap is dat die twee dan gaan samenwerken, dat staat op de doos. Ik noem dat al gauw samenspannen, dus niks voor mij. Ik geloof al lange tijd niet meer in wat op dozen staat, sinds ik als kind bijna geëlektrificeerd ben en bijna mijn hele familie dakloos heb gemaakt tijdens een slaapkamersessie met mijn elektrodoos. Na dit experiment bracht dezelfde fabrikant ook griezeldozen uit, waarop hij wel een foto van mij wilde plaatsen geloof ik, maar dat weet ik niet zeker meer. Maar goed, de navigatie. Tis klaar inmiddels, althans denk ik te weten hoe een route te maken en deze over te zetten. Kostelijk vind ik, temeer omdat ik zodoende de firma G niet nog rijker hoef te maken door eerst voor grof geld een systeem te kopen van hen en dan nog eens opgezadeld wordt met een truc om kaartmateriaal aan te schaffen met dezelfde waarde als van het apparaat. Nou ja, kaartmateriaal, een stukje plastic met wat kopersoldeersels. Misbruik maken van exclusiviteit noem ik dat. ‘t staat in geen verhouding met het geleverde, vind ik. Menig fabrikant heeft hierdoor het onderspit moeten delven. Mocht u de komende dagen niets van mij vernemen, dan kan dat te maken hebben met exploratiedrift van mij, waardoor ik tijdelijk onvindbaar ben. Maar vrees niet, ik weet de weg wel. Fijne zondag allen.

© J.G.Boomsma

Ja zuster, nee zuster..

By | Alle daagjes | No Comments

Op hetgeen ik eerder schreef kom ik niet graag terug, maar gedwongen door enige wroeging maak ik voor vandaag een uitzondering. Pijn geeft berusting en maakt zacht tenslotte. Na tussen wondsnelverbanden, elastische verbanden, gaaskompressen, grappige blikken rollen hechtpleister, pincetten en verdere traumabenodigdheden, strompelend mijn beddestee te hebben gevonden en mijn gebutste lijf te rusten te hebben gelegd kwam de slaap als geroepen. Na lange gesprekken met een lieve nachtzuster, type Florence Nightingale, die mij voorzag van Engels drop en andere lekkernijen werd ik wakker als in een droom. Geen Jet te bekennen, geen zichtbare sporen van drop, laat staan mijn heldin. Of had ik echt geijld? Afijn, dat doet ook niet ter zake. Sommige dingen zijn voor mijzelf. Maar á la, mijn stukkie van gisteren. Ik voer, zie ik nu zelf (Leve de zelfreflectie!), nogal hard uit naar de fiets met trapondersteuning. Het was uitdrukkelijk niet mijn bedoeling groepen of personen te stigmatiseren ( mooi woord voor lelijke dingen) vanwege hun keuze voor een bepaald type fiets. Lichamelijke ongemakken of juist gewoon vanwege het gemak, er zijn de laatste jaren ontelbaar veel mensen overgestapt op zo’n apparaat. En ‘t heeft ook zeker wat. Als geen ander weet ik hoe fijn fietsen kan zijn. Mocht dat door bijvoorbeeld een lichamelijke beperking niet meer mogelijk zijn, maar de techniek staat mij hierbij ten dienste, graag! Naar alle waarschijnlijkheid vinden er over enige tijd misschien zelfs wel snelheidswedstrijden plaats op zogenaamde Speedelecs, fietsen die met gemak door hun berijder tot hoge snelheden kunnen worden voortgejaagd. Laatst passeerde mij er zelfs eentje die de geluidsbarrière dacht te doorbreken, wat bij nadere gewaarwording door mij als gepasseerde een ferme broekwind bleek te zijn. Maar wat een snelheid! ‘k werd er een moment stil van. Nee, waar ik heen wilde, ‘t heeft te maken met een stukje veiligheid, maar zeker ook met fatsoen en respect voor wet en regelgeving in het hedendaagse verkeer. En dat nu neem ik de mevrouw kwalijk, door wiens toedoen ik een bijna doodsmak maakte. Ze was op leeftijd, had daardoor kennis van normen en waarden die we heden ten dage zo node missen. Is dit die mevrouw die zich beklaagt over hele bevolkingsgroepen.. over ‘die jeugd’.. over ja wat? Ik weet het niet. Naar de letter van de wet, maar zeker de moraal, ‘t was FOUT. Foei! De basiswaarden die ik eerder noemde zijn niet door de fietsenmaker bij te brengen, die moeten gewoon aanwezig zijn. Maar nogmaals, ik gun een ieder zijn eigen manier van vervoer. Dat wilde ik toch nog even kwijt. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Andersom Jampie

By | Alle daagjes | No Comments

Schreef ik de laatste keer over elektrisch voortgedreven rijwielen, gisteren viel mij de eer ten deel het fenomeen E-bike van wel zeer dichtbij te kunnen bewonderen. Sterker nog – en ik krijg hier vast de lachers mee op mijn hand – als een moderne variant op de aloude vliegende Hollander, was ik getuige van een spookverschijning op zo’n rijdende batterij. Ja, ja, een echte spookrijder. Het kwam van links aanrijden. Met wapperende regenjas, de haren bijeengehouden door permanent of andersoortige lijm…………………………. bent u er nog? sorry,  ik had nog even een huivermomentje. Wat een nare beelden.. maar ik herpak mij. Haar ogen, nietsziend, of was het bezeten, de verbeten trek op bleek samengeperste lippen, kwam het met onwaarschijnlijke snelheid naderbij. Zag het me echt niet? Voor mijn doen net iets te luchtig riep ik “hallooooooooo!” en gaf daarbij een vrolijke klingel aan de bel op mien fietse, als wilde ik mijzelf overtuigen van de werkelijkheid van hetgeen ik beleefde. In plaats van snelheid terug nemen leek het of het spook boos werd, aangespoord zelfs. Het ging nu allemaal ineens wel heel snel. Met een blik die verried dat het slecht kerseneten zou zijn ( maar ik dineer niet met spoken, dus..) werd eerst een nietsvermoedende medeweggebruiker getorpedeerd, waarna ik met een alles of niets poging vol in de ankers ging. Het volgende moment was er eentje van kortdurende gewichtloosheid waarbij de straatklinkers als spelbreker fungeerden. En toen was het voorbij. Was het stil. Langzaam al mijn spieren aanspannend ter controle als alles nog werkte zag ik in een schim het spook verdwijnen. Het had zonder ook maar iets te zeggen de plaats van het door haar veroorzaakte incident verlaten. Het geluid van de jankende elektromotor verstomde in de verte. Dan nu de technische uitleg van het geheel; Ik ben letterlijk over de kop geslagen door het blokkerende voorwiel. Daarbij heeft als door een wonder de pas door mij gemonteerde Triathlonbeugel mien nieuwe fietse (en mij) behoed voor meer schade. Nu tel ik mijn zegeningen. Een gebutst imago, een diepe vleeswond aan de stijve polsjes, wat andere schaafplekken en stijf op plekken waar ik geen spieren vermoedde. Wat ik jammer vind, is dat er hoogstwaarschijnlijk geen camerabeelden zijn van mijn gymnastische oefeningen. Mijn vroegere meester, die gymles gaf en weinig fiducie had omtrent een carrière in de atletiek specifiek voor mij, zal verbaasd zijn geweest. Bij beelden van het gebeurde zou ook eens temeer duidelijk worden hoe actueel mijn vorige stukkie was, toen ik schreef over elektrische fietsen en het gevaar voor sommige groepen gebruikers en daardoor nietsvermoedende medeweggebruikers. In een opwelling zou ik willen pleiten voor het doen van een test of rijproef. Maar goed, ik ga hier niet de deskundoloog uithangen. Daar zijn mensen speciaal voor opgeleid, vast. De moderne fietstechniek (die in mijn ogen niets met fietsen te maken heeft, maar das mijn mening) heeft mij weer een moment bezorgd dat ik er ondersteboven van was. Herbeleven is het beste zegt men, dus ga ik zo de stoute schoenen aan trekken en mij weer in het verkeer begeven. Maar wel zo snel als ‘t kan de stad uut. Bang veur spoken.

© J.G.Boomsma