Monthly Archives: mei 2016

Afvinken

By | Alle daagjes | No Comments

PUFFF… Een van mijn zwakkere punten speelde van het weekend weer op. Initiatief nemen. Zonder er met iemand over te praten, er op hopend dat het daardoor bij die ander niet op zou vallen. Stel je voor als men Jampie door heeft en me daardoor overlaad met (ik geloof dat oprecht!) goedbedoelde raadgevingen. Met dat laatste er bij noem ik, onbedoeld, nog een punt. Het ontbreken van overzicht. Een van mijn sterkere punten speelt dan wel vaak automatisch op. Weglopen. En lopen kan ik. Waarbij ik met dit laatste, nóg zomaar een positief ding aan roer. Er zijn mensen die zelfs dát namelijk niet (meer) kunnen. Die letterlijk en figuurlijk niet meer verder kunnen. Hoe kom je hier zo op Jampie..? Wel, er moet nog het een en ander gebeuren en het liefst in een goede volgorde voor mijn vertrek. Wat voor iemand anders op de Auto-pilot gaat, lijkt voor mij op vliegen zonder stuurknuppel. Ik ben in staat 44 dagen vóór de tocht de tandenborstel in de kofferbak achter op mien fietse te doen, doch de portemonnee achter te laten. Tijd voor STRUCTUUR. Dus is er speciaal voor mij, door veel werk van anderen gisteren een To do lijst gemaakt van dingen en zaken die nog geregeld moeten worden (Thanks Nanda!). Welke dingen moet ik nog aanschaffen.. wat moet ik nog doen.. ‘k ben blij met dit stukje huiswerk. Nu kan ik in mijn eigen dagagenda een soort tijdpaadje maken terwijl er op het A-4 tje ruimte is gelaten dingen af te vinken. Inmiddels ben ik ook in de weer een soort trainingsschemaatje visueel te krijgen voor de laatste zeven weken. Bij toeval, en ik was blij dat te horen van een der broers, zit ik in de goede richting. De laatste week voor vertrek doe ik niet veel meer. Ik bouw af waar ik nu nog volop kilometers maak. Persoonlijk geloof ik dat er in ieder mens een soort geheugenstofje zit. Dit stofje herkent bepaalde lichamelijke reacties, waardoor, mits goed op getraind en ingeslepen, het inspanningssysteem weer in de herkenningsmodus komt. Nadat mijn lichaam die laatste week rust heeft gekregen zal het die week daarop wakker worden en klaar zijn voor de gewenste inspanningen. Maar voor het zover is wachten mij nog een aantal tweehonderdjes. Een klein dorpje in Friesland en eentje in de kop van Groningen staan bovenaan mijn lijstje. Lieve, bijzondere mensen verwachten mij. Nu, nu alles in kolommetjes staat lijkt het op een soort tijdsbestek waar ik de komende weken door heen fiets. Mooi man. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

doordouwe Max

By | Alle daagjes | No Comments

Ging vorig jaar een fabrikant van scheermesjes met de eerste prijs aan de haal, dit jaar mocht Oekraïne met de prijs huiswaarts. Het zal mij wúrst zijn. Nu maar hopen dat de groten der aarde het hoofdje koel houden en niet met modder naar elkaar gaan gooien. Slow down brothers! Hetzelfde zat ik gisteren een moment te denken bij die achttienjarige Limburgse Belg. Terwijl zijn teamgenoot zijn auto ter apk aanbood, racete ‘onze’ Max door of zijn leven er van af hing. Wat ik trouwens niet begrijp is hoe het mogelijk is dat een spiksplinternieuwe band bij het verlaten van de garage al weer aan mistroostige flarden word gereden (Pneumant, fijne band!), Zit daar geen garantie op Daniel Ricciardo? Mocht je ooit Assen nog eens aandoen, ‘wij’ hebben Kassa en Radar hoor. En jij Jampie..? Ach, misschien laat ik de bandjes van mien fietse nog wel even zingen. Allen een fijne dag.

© J.G.Boomsma

op rapport

By | Alle daagjes | No Comments

Tussenevaluatie. Das een mooi woord. Visueel maken als de targets, tot nu toe gesteld, zijn behaald. Ach, ook wel een mooie zin. In het vastleggen van gebeurtenissen ben ik een ster. In het ten uitvoer brengen van het geschrevene zou ik wat doeltreffender mogen zijn. Toch, ondanks mijn gebrek aan initiatief, zit ik overwegend tevreden te kijken naar de dingen inmiddels voor elkaar zijn. Eigenlijk ben ik best wel trots op wat er allemaal gedaan is. Inmiddels bevind ik mij in de pre-voyage modus. Wat inhoudt dat de duikbril en snorkel aan een laatste test onderworpen zijn in mijn eigen testbassin. De wondere onderwaterwereld van Jakkes Coestoo viel in het niet bij deze tests in mijn laboratorium annex badkamer. Dat zit er op nu. Zo kunnen er dus steeds meer zaken afgevinkt worden, waarbij ik tevens tot de ontdekking kom dat er toch nog wel een aantal op het vinkentouw zitten. ‘t zijn hardnekkige beestjes die vinken, ze blijven terugkomen. Maar, als gezegd, het moment van vertrek komt dichter en dichter bij nu. Heel af en toe vormt zich een knoop in mijn buikstreek. Tijdens het fotomoment eergisteren was deze knoop ook zichtbaar voor de kiekjesmaker. Sommigen noemen dit verschijnsel nogal denigrerend een ouwe mannenbuik, maar dat is het (bij mij) dus niet. Doordat ik beschik over meer dan gemiddeld ontwikkelde buikspieren en deze dus nogal volumineus zijn, is het natuurlijk logisch dat de knoop gewoon met het hele kakkie meegroeit. Geen speld tussen te krijgen, deze door mij zelf ontwikkelde theorie. Nu ik het over spieren heb, deze week werd ik toch ook geconfronteerd met wat lichamelijke reacties na het te uitbundig op de pedalen staan. Ik moet echt leren, ook straks, om met een mooi woord, te temporiseren. Langzaam aan moet ik er aan geloven dat ik geen wedstrijd ga rijden, maar een tocht. En das toch anders. Wel moeilijk voor mij, aangezien ik vaak bewust, maar ook onbewust extremiteiten op zoek. Zeker wat betreft lichamelijke uitdagingen, waarbij ik de leeftijd te vaak zie als getal. En vandaag Jampie..? Ach, even niets. Net als het weer even een pas op de plaats. U allen een fijn weekend.

© J.G.Boomsma

In het nieuw(s)

By | Alle daagjes | No Comments

Na mijn foto van gisteren stond de telefoon hier niet stil. Huisarts, fysiotherapeut en mijn diëtiste, familie en bekenden, allemaal spraken ze hun bezorgdheid uit over mijn trainingsopbouw. Zelfs de wolven zien mij als een fietsend lightproduct en keren terug naar meer voedingsrijke oorden. Reden voor mij u in plaats van die fietsende naaktslak een wat meer gekuiste versie aan te bieden. Een tweetal Assense bedrijven heeft meegeholpen mij voor de tocht in het nieuw te steken.

Fietsen en Koffie

Fietsen en Koffie

Twee Assense bedrijven hebben zich bereid verklaard mij in het nieuwe te steken, ‘Fietsen en Koffie’ en ‘Roma Opticiens’.

Roma Opticiens

Roma Opticiens

Bij het vandaag niet meer voor te stellen temperatuurtje, van 26 graden vond gistermiddag het fotomoment plaats in en oerdrentse omgeving.

©J.G.Boomsma

Time for piano..

By | Alle daagjes | No Comments

Daar sloeg waarachtig de twijfel weer toe gisteren. Of was het de schrik en bezorgdheid, misschien zelfs angst? Reden voor dit zware gemoed waren pijn en stijfheid in mijn linker knie, welk euvel zich dinsdag al enigszins openbaarde. Gisteren gedurende de loop van de dag begon ik zelfs iets te kreupelen. Het gewricht gloeide en klopte en mijn kenmerkende huppeltje wat ik eens per dag onverwacht ten uitvoer breng (we all have our habbits hihi), ongeacht mijn stemming, moest zelfs achterwege blijven. Mijzelf afvragend hoe de pijn was ontstaan, kwam ik uit bij afgelopen maandag. Misschien iets te enthousiast de ‘dans der pedalisten in de wind’ uitgevoerd, was ik daar nog niet aan toe. Piepend en krakend opent zich inmiddels een deurtje daarboven. Met een baard van jaren komt Vadertje tijd  weer eens zeurend om de hoek. Met de even oprechte als confronterende vraag “ben je niet te oud Jampie?”. Ach, dat zijn de befaamde ‘afvraagmomentjes’ die bij mij helaas niet altijd even lekker ‘vallen’. Tis voor mij een fluitje van een ouderwetse cent om soms met enige verwondering, soms met evenzoveel bewondering, te mogen en kunnen constateren hoe de tand des tijds vat heeft gekregen op dingen en andere mensen. In aanzien en functioneren veranderingen teweeg brengt. Zelf voel ik mij vaak de eeuwige toeschouwer. ‘t voelt als ben ik meegelift op de wijzers van mijn klok, ‘t ging geruisloos. Maar tijd is niet te vangen he, voor niemand..gelukkig maar. Ik ben, met alle respect, niet zuinig geweest op mijn lichaam. Pufjes, lustige stofjes en gerstenat, ik weet het. Maar ook schuwde ik de momenten in mijn leven niet om fysieke topprestaties te vragen. Heeft waarschijnlijk te maken met het feit te kunnen genieten van de euforie die het gelijk zijn met een ander bevestigde. Nee, een twijfelaar en uitsteller van het eerste uur, dat bén ik. Ben ik geestelijk nog wel eens over de toeren, voor mijn lichaam had ik een soort automatische begrenzer. Niet zuinig op geweest, maar desondanks goed verzorgd en in beweging gehouden. Praten en luisteren met en naar het lichaam, dan valt er altijd wel wat te regelen is mijn ervaring. Nee, vadertje tijd, ik ben niet te oud maar bedankt dat je even gezellig de tijd met me nam. Het knietje voelt stukken beter. U een fijne dag voor nu.

© J.G.Boomsma

Op de loop

By | Alle daagjes | No Comments

Was het vroeger ondenkbaar om met de gymnastiekbroek aan op visite te gaan, nu luister dat niet meer zo nauw. Sommigen zijn er niet uit te branden. Atleten wiens  sportieve prestatie bestaat uit het verplaatsen van bierkratten- aan elke hand drie- van supermarkt tot koelkast. En natuurlijk het, als spelonderdeel, soms simultaan ledigen van de vele flessen. Wat betreft conditie en opbouw wordt een strak schema van minimaal drie maal per week aan gehouden. Het zijn ook geen gimmestiek-kleren meer. Nee, het heet tegenwoordig Sportswear. Mijn eerste echte sporttenue kreeg ik bij het krijgsbedrijf. Een oranje sporthemd, een koningsblauwe sportbroek en om het geheel af te maken, blauwe linnen gymschoenen. Met spekzool! Bijzonder bij mij en enkele andere door de gratenziekte getroffen rekruten, was dat de brullende leeuw, normaliter op de borst prijkend, nu beide borstjes bedekte, wat er wel krijgshaftig uit zag vond ik zelf. Men had nog geen contract met modehuizen en een couturier en werkte maar met twee maten, zak maar zeggen. Omdat ik nogal huiselijk was aangelegd kreeg ik (bij hoge uitzondering!) overigens ook legergroene pantoffels in mijn plunjebaal, maar dat terzijde. Ach was ik maar bij moeder thuis gebleven, dacht ik ook gisteren. Op een terras meende ik de laatste van de groep bavianen te ontwaren, die uit een Duits wildpark waren ontsnapt. Leuk verhaal overigens. De dieren schijnen vanuit een soort heimweegevoel weer terug naar de groep te zijn gegaan, na een dag huis te hebben gehouden in de -nu ongetwijfeld tropische- tuinen van omwonenden. Mijn blik werd gevangen door een lichtgevende glanzend groene broek. Voorzichtig afremmend en naderbij komend, viel mij op hoeveel haar sommige van deze primaten op hun rug hebben. In eigenwijze krulletjes liep het harenkleed door tot in de gespierde nek. Dit werd uitkijken geblazen voor mij bij mijn vangpoging. Groot was de deceptie bij mij echter toen ik moest vernemen dat King Kong 2.0  om de rekening vroeg. In het Nederlands. En het euvel der kaalheid ten gevolge van Hedel met zich mee droeg. Daar ging mijn beloning. Geheel gebiologeerd keek ik naar ‘s man’s tuniekje, wat mij een blik gunde op een navel als die van de Vesuvius (alleen de rook ontbrak). Plotseling werd de kogelstoter (of vanger) zich bewust van mijn spiedende blikken en bastte “hek wat van oe aan vriend?”. Waarop ik zo luchtig mogelijk, doch allervriendelijkst, antwoordde “nee hoor, dat past mij niet, hihi”. Omdat sport verbroederd  bood ik hem gelijktijdig een hapje van mijn overheerlijke Mueslireep aan. En toch, bij het verlaten van het terras las ik duidelijk ‘Gorilla Sportswear’. Maar dat past niet. Nauw is nait wiet. Een prettige dag allen.

© J.G.Boomsma

Janus

By | Alle daagjes | No Comments

Dat was me het ritje wel. Wat een onheil heb ik meegemaakt. Armdikke takken vlogen door de lucht, fietsers strandden of werden teruggeblazen als gevolg van de tropische storm Janus. In het Groningse Haren werd ik geraakt door een los gewaaide tros bananen, terwijl ik ternauwernood de danig overstuur zijnde groente- en fruitboer kon ontwijken, trachtend zijn negotie te redden. Arme man. Wat een ellende. Terwijl zogenaamde en zelfbenoemde weerkundigen door elkaar krijsen dat we de hoogste temperatuur in mei ooit hebben gemeten, denk ik aan dit rare landje. Terwijl het hele koningshuis nog snotterend ligt bij te komen van de feestelijkheden ten gevolge van de kou vorige week, mogen we nu dit beleven. Het leek me leuk de Paterswoldsemeer-route te rijden vandaag maar dat was geen onverdeeld genoegen. Toch, en dat is met veel dingen zo, had dit weer ook een positieve keerzijde. Niet te kieskeurig met de cijfertjes bij de versnellingshandel, stijf tegen de wind in, 25 km lang vol tegen de woei in, heb ik naar mijn idee wel wat kilowatjes weg getrapt. Terug in huis dacht ik dat mijn benen op springen stonden. Maar nogmaals, ‘t voelt goed om met krachten te hebben gesmeten. Tis net of ik een bonnetje in ontvangst mag nemen waarop staat vermeld: GOED VOOR 1 KLIM. Dank je Janus! Fijne avond allen.

© J.G.Boomsma

ik zie, ik zie….

By | Alle daagjes | No Comments

Met de zinderende race van Tom Dumoulin door de straten en langs kraampjes van Apeldoorn in gedachten, was ik gisterochtend naarstig op zoek naar een roze trui. Nee, geen schipperstrui of coltrui natuurlijk. Een mooi snel tricot moest het zijn. Ter ere van én vanuit een diepe bewondering voor Tom. Tijdens mijn zoektocht ontdekte ik van alles en verbaasde ik me wat ik allemaal bewaar, maar een roze kledingstuk zat er niet tussen. Maar het mocht de pret niet drukken. Aangezien ik nog niet over de fietskleding beschik die ik tijdens de reis wel ga dragen is de aerodynamica nog steeds ver te zoeken. Maar goed, ik was niet van plan de windtunnel in te gaan. Desondanks knikte ik goedkeurend naar het spiegelbeeld in de grote etalageramen. Een wit shirt, die ik middels een vlijmscherpe schaar had ontdaan van de mouwen (precies symmetrisch), een driekwart broek (armylook) en een paar gympen om de voetjes lieten mij er beeldig uit zien. Zo u weet heb ik een haat-liefdeverhouding met computers en alle andere zaken waar snoeren en draden uit pulken, maar toch heb ik mijn slimme telefoon voorzien van een leuk appie.  Strava heet het en het noteert en onthoud (bijna) alles. Leuk en zinvol voor mij om te zien wat ik heb gedaan en hoe ik, zo dat zo mooi heet, mijn rit heb opgebouwd. Gisteren ging het echt fantastisch. De kop was leeg, de zin was er en het weer werkte mee. Voor de tweede keer bemerkte ik de heilzame werking op lichaam en geest van de door mij meegenomen voedingspreparaten. Water, gelletjes, in water opgelost toverpoeder, bananen, brood met gebakken ei, repen. Toen ik thuis alles  met enige kracht in de fietstas had gestouwd, ging ik plots (maar dat hoort bij mij) twijfelen of ik überhaupt nog tijd over zou hebben om te fietsen, maar dat ging best moet ik zeggen. Sterker nog, het ging super. Toch zit ik er aan te denken of een of andere handige Harry voor mij een herinneringspiepje of knipperend lampje op mien fietse wil fabriceren. Het blijft moeilijk voor mij om ieder kwartier wat tot mij te nemen. Maar nogmaals, tijdens, maar ook na mijn rit voelde ik me top gisteren. Een voor mij zelf alleszins aanvaardbaar gemiddelde bij een heerlijke cadans. Zelfs zodanig dat ik nu voor het eerst alle tandwieltjes binnen in de Rohloffnaaf heb gebruikt. Te kortdurend voor registratie van Strava, gaf de meter op het stuur een moment 51,5 kilometer aan. Wat een snelheid. De groep mountainbikers die ik gepasseerd ben zullen mij vast niet als onderwerp van gesprek met vrouwlief hebben laten zijn. Ze hebben het eenvoudig niet gezien. Zo snel ging het. Nee, de roze trui sierde mijn lijf niet, maar de roze wolk waarop ik reed was vele malen mooier. Super zo’n dag. Over roze gesproken.. ik wens alle moeders een dag als in de wolkjes. Allen een fijne dag.

© J.G.Boomsma