Monthly Archives: juni 2016

kom we gaan..

By | Alle daagjes | No Comments

Dit, beste/ lieve lezers, zijn de voorlopig laatste lettertjes die ik op het beeldscherm tevoorschijn tover. Vanachter de tafel, waarvan vandaan ik over de Drentse hoofdstad heen kijk. Naar de golvende bosranden in de verte. Naar Loon, Balloo, Rolde, het Asserbos. Ik wist waarnaar ik keek. De speeltuin van vertrouwdheid. Met attributen die er stonden, staan en blijven staan. De Hondsrug, de hunebedden en de heidevelden. In ontelbare uren zwierf ik hier rond met Daisy aan mijn zijde. Alleen. Daisy sprak niet, maar was bij me. Begreep me. In de meest donkere periode van mijn leven heb ik hier gehuild. Maar ook geglimlacht om de soms verbluffend simpele antwoorden die de natuur naar me fluisterde. Straks, de dag na morgen, trek ik de deuren achter me dicht, niet nadat ik mijn hand over Daisy heb laten gaan en een stille blik langs het prentenkabinet boven in mijn kop. Heb ik zelfvertrouwen..? hmm.. moeilijk te definiëren. Geloof in mijzelf en een rotsvast vertrouwen in het niet alleen hoeven gaan. Dat zit even beter. Waar mijn kop me in de steek liet en mij dikwijls het nakijken gaf, daar waren het mijn lijf en leden, die het levenspad tot nu toe effenden. Sterk, snel en aangevuurd door wilskracht. Want die was er. Godzijdank! Waar een gedachte leidt tot handelen, was het bij mij wel eens “anders”. Mijn handelingen liepen soms voor de gedachte uit. Denk dan ook na Jampie!.. tja, ik kan toch niet alles tegelijk hihi.  Als dagdromen (en dat kan ik!) ook bij gedachten horen, wel, dan is er niemand die zoveel gedachten heeft gehad dan mij. Ik denk, dus ik besta, ben er en zal er komen en wil er eenmaal terug weer zijn. Morgen het laatste stukkie. Vanaf deze plek. De muziek bijeenzoeken en zelf de plaatjes inkleuren van de plekken waar Boontje in ik al fietsend door heen mogen trekken. Na een bezoek aan de tandtechnicus kunnen de tandjes op elkaar, terwijl de barbier een snelle coupe bovenop mijn kop heeft geboetseerd. Maar zoals gezegd, nu achter de muziek aan. Tot morgen en een fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

nog 5 dagen

By | Alle daagjes | No Comments

Op deze laatste zondagochtend voor mijn vertrek passeert alles nog eens de revue  wat met de voorbereidingen te maken had rondom mijn fietstocht. Naar boven halen wat me in deze periode het meest is bijgebleven is niet zo moeilijk. Dat zijn de mensen die, sommigen voorheen onbekend voor mij, mij hebben geholpen. Mij met raad en daad van advies hebben gediend. Bijzonder. Ook het, na soms tientallen jaren, weerzien van bekenden uit een ver verleden. Digitaal weliswaar maar desondanks niet minder waardevol. Zitten er in de reis zelf aspecten die van doen hebben met zaken uit het verleden, evenzo frappant waren de gezichten uit dat verleden. De verhalen, die gebeurtenissen weer liet herleven in mijn kop. Dat heeft zo moeten zijn. Ik wil bij deze iedereen bedanken die mij op wat voor manier dan ook terzijde heeft gestaan bij al de voorbereidingen. Voor vandaag, een fijne dag allen.

© J.G. Boomsma

 

6 dagen

By | Alle daagjes | No Comments

Zo, de velgen zijn binnen en afgeleverd bij Jan, die ze vanavond en morgen nog om gaat spaken! Geweldig en indrukwekkend voor mij, hoe verschillende mensen zich inspannen de fietse rollend te maken. Zelf kan ik nu even niets meer doen dan afwachten. Wat mijn eigen gestel betreft ben ik inmiddels ook weer rustig. De afgelopen week stond in het teken van buikpijn, hoofdpijn en vermoeidheid. Spanning of een virus, ‘t kan ook beide geweest zijn, maar was wel de reden dat ik geen afstanden meer heb gereden. Conditioneel gezien maak ik me daar geen zorgen om, eenmaal op weg trap ik dat wel weer bij. Jan gaat ook de beide velgen even opboren, zodat dat rare Franse ventiel kan worden vervangen door het meer gangbare conventionele luchtnippeltje. En zo gaat de laatste week voor vertrek in. waarin er elke dag nog wel dingen op het programma staan. Ben ik er klaar voor..? Ja, in principe zou ik de fietstassen aan kunnen hangen en aan de riedel gaan. Maar, helemaal klaar ben ik nooit. Er zullen altijd nog finesses aangebracht worden, maar als ik het schilderij zo van een afstandje bekijk dan ziet alles er best goed uit. Dus voor vandaag laat ik het even los. Allen een fijne zaterdag.

© J.G.Boomsma

rond maken

By | Alle daagjes | No Comments

Na druk mail-en telefoonverkeer tussen twee leveranciers van velgen voor de Idworx en een vertegenwoordiger van de fabrikant zelf was er aan het einde van de dag duidelijkheid. Het verlossende antwoord kwam om kwart voor zes ‘s avonds binnen; de velgen worden in goed overleg tussen twee bedrijven afgeleverd op vrijdag aanstaande. Nog diezelfde dag zullen beide wielen worden ‘omgespaakt’. In de loop van deze dag concreter nieuws. Voor nu eerst een fijna dag allen.

© J.G.Boomsma

Spaak lopen

By | Alle daagjes | No Comments

Dat was al weer een poosje geleden dat ik een brief in het Duits moest beantwoorden. Mijn laatste Duitse epistel was gericht aan een donkerharige schone, uit Basel. Als zestienjarige puistenverzamelaar. Die puisten zijn het enige aanknopingspunt van mijn brief die net door de snoertjes richting Joachim is gegaan. Of het moet zijn dat ik me eigenlijk ook nu wel traurich voel. Nee, niet omdat ik nog steeds in dat verre Holland zit te wachten op haar komst (beloofd is beloofd). Nee, omdat ik in sacke und asche zit vanwege de puisten op mijn fietsvelgen. Maar fantastisch dat de fabrikant vrijwel direct heeft gereageerd op de problemen rondom mien fietse. Omdat het een zogenaamde coulancekwestie is van de verkoper ben ik met handen en voeten gebonden aan de welwillendheid van hen. Maar wellicht wel met de fabrikant als een soort mediator. Das mooi. Als mosterd na de maaltijd kwam de redacteur van een Duits fietsmagazin (wat een kennissen doe ik op) met de optie om zo weinig mogelijk gebruik te maken van de remmen en alles goed vast te snoeren. Uit fatsoen heb ik ook Berndt Schnellbinder van harte bedankt, voor zijn tip. Danke liebe Berndt!… Wat een ontroering vanachter mijn buusdoek. Met zachte knietjes kom ik er echter niet. Vandaag MOETEN er zaken worden gedaan, anders komt het helemaal niet goed. Ik hou u op de hoogte en wens u een fijne dag.

© J.G.Boomsma

Panne-man..

By | Alle daagjes | No Comments

Het telefoontje wat ik zojuist had met de dealer, bezorgde mij het gevoel als werd er onverwacht een zak cement op mijn schouders gelegd. De mededeling dat de nieuwe velgen zijn besteld was dan wel geruststellend, het tijdstip van levering deed me door de grond zakken. Over plusminus veertien dagen… Koortsachtig maalde er van alles door mijn kop. Ten overvloede, of kon de kalender nog enig soelaas bieden, keek ik naar de dagen die deze maand nog resten. Op momenten als deze, waarvan mijn hele leven een aaneenschakeling lijkt, slaat de zaak daarboven bij mij op tilt. Out off order. Hoe nu, wat kan ik, wat moet ik… het doet er op deze momenten even niet meer toe. Alleen in huis, zou ik de suikerpot kunnen vragen, of mijzelf. Wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen? Maar die vraag stellen heeft geen nut. Een aap in de kont kijken levert herkenningspuntjes op, maar is van generlei invloed op een gewenste verandering. Komt nog bij dat een bezoek aan de Apenheul ook nog ingelast moet worden in mijn knellende programma. Ondanks het gegeven dat de dealer niet voldoende kennis in huis heeft wat betreft de Idworx fiets, de velgen en de gebruikte remtechniek, hebben de goede mensen voldoende coulance aan de dag gelegd wat betreft service en (niet afgesproken) garantie. Vandaar dat mijn hoop nu is gevestigd op de fabrikant of een dealer die deze velgen -of een bruikbaar en veilig alternatief- op de plank heeft liggen. Calimerogedrag of in een hoekje gaan zitten pruilen heeft even geen zin en kost tijd. Tis de situatie die dingen van mij vraagt, waar ik echter even geen antwoord op weet. Hallo, wereld van herkenning, we zij er weer. Pff.. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Blitz

By | Alle daagjes | No Comments

Ongelofelijk hoe snel kracht en conditie achteruit gaan bij koorts, verkoudheid en andere virale ongemakken. Hoe is het mogelijk dat zorgvuldig opgebouwde conditie wordt opgesnoept door een bacteriologisch gezelschap dat mijn lichaam had uitgekozen een tussenstop te maken. Hoe het überhaupt mogelijk is dat ik sinds zes jaar kweekbak lijk te zijn geworden van alle griepjes en kwaaltjes die voorheen mijn deur voorbij gingen. Ik heb daar zoals veel dingen op fysiek en mentaal gebied, wat mijzelf betreft, een theorie voor. De alcohol en nicotine sloten jaren aaneen enge beestjes en ander ziekmakend grut buiten. Tegengif wat niet nader gespecificeerd stond vermeld op de facturen van ziektekostenpolissen, maar wat blijkbaar uiterst effectief was. Ik bedoel, pluk een zwerver van de straat, onthoudt hem de vele gangen langs prullenbakken en andere eetgelegenheden en breng hem (of haar) onder in een lekkere steriele omgeving. Het zijn niet de ontwenningsverschijnselen (die duren maar even) die ziek maken. Het is naar mijn bescheiden mening de totale onthouding die geest en lichaam na, in mijn geval decennia, moeten ontberen. Maar, en dat vertel ik er bij, in mijn onbeheersbaarheid en ongeremdheid, waren de doses wat te groot. Maar deze stonden dan ook niet op de bijsluiters. Wat ik niet erg vond. Terwijl Nanda gisteren bezig was de fietsnavigatie met de computer te verbinden, deed het mij verzuchten mijn oude levensgewoontes maar weer af te stoffen en te voorschijn te halen. Maar, voor dat de beurzen plotseling opleven bij deze stille verzuchting, Jampie gaat dat niet doen. Ik weet, het is mijn eigen lichaam, maar de hoopvolle en blije gezichten in mijn direkte omgeving toen ik de zaken radicaal om gooide werpen een veilige dam op om weer terug te keren naar het dal van valse vreugde. Beter is het even wat tijd te nemen en niet te enthousiast op de pedalen te gaan. Dat geeft ook tijd voor andere dingen die nog gedaan moeten worden. Zoals gezegd is de complete route nu uitgezocht en vastgelegd. Om hem echter in het geheel in het navigatiesysteem te krijgen lukte niet. Hiervoor was het nodig de route “op te knippen” in hapklare brokken van maximaal tweehonderd kilometer, ofwel, zogenaamde tracks. Met engelengeduld is Nanda er in geslaagd de Mio navigatie te voeden met mijn te rijden route. Toen ze daar mee klaar was voelde het brok techniek niet eens noemenswaardig zwaarder aan hihi. Stiekem zit ik af en toe al wat op de weerberichten van Zwitserland te letten, en zie en lees dat het ook daar met bakken naar beneden komt. Vooral in de Noordelijke kantons schijnt het te spoken. Zonder nu al bangig te worden, weet ik uit ervaring dat het in de bergen behoorlijk kan onweren. De donder caromboleert en echoot tussen de bergen door, waardoor het lijkt of iedere bliksemklap het heeft voorzien op mien pakjesdrager. Wel bliksems! das zonde voor mijn pakjes. Maar ach, tis nog tien hele dagen en wat nu valt valt dan niet………………..( daar wil ik nog eens over na denken want ik krijg wat van al die aannames). Veel mooier is het om te zien, visueel te hebben, hoe het lijntje op de kaart zich uitrolt in exact Zuid-oostelijke richting. Oogverblindend is ook de nieuwe, speciaal voor mij ontworpen zwembroek. Hij is gemaakt van een soort fluoriserend groen. Er zit een certificaat bij wat belooft dat ik, mits goed verlicht, vanuit de spaceshuttle ben te zien. En hij mag in ‘t water. Nee, die mag ik niet vergeten mee te nemen evenals snorkel en zwemvliezen. Alles langzaam aan maar eens wat beginnen in te pakken want het begint toch allemaal wel wat te spannen hoor. U allen een fijn begin van de nieuwe week, tot gauw.

© J.G.Boomsma

sportbeleving

By | Alle daagjes | No Comments

Eigenlijk, zit ik me net te bedenken, zou ik wel wat meer emotie in de sport en alles er om heen willen zien. Niet die zintuigelijke blubber die er nu vanaf drupt. Zet hier een wetenschapper op, en die kan niet anders concluderen dan dat dit primitieve impulsen zijn, van arme drommels die een stukje van de evolutie hebben gemist. Nee, ik zie de trainer al gewichtig staan wenken om zijn sterspeler naar de kant te halen. Voor overleg. 300 camera’s leggen vervolgens het moment vast dat hij de verblufte speler zijn laatste schuine mop verklapt. Das ook emotie toch. Of, de in onbedaarlijk snikken uitbarstende scheidsrechter. In plaats van zijn fluit (om de nek) grijpt hij naar de buusdoek. Niet langer aan kunnen zien dat Joost op weg is naar de tribune, na een ietwat laat ingezette tackle van Bram. Ik bedoel maar, het kan heus wel. Trouwens jammer, dat de wedstrijd Zwitserland-Roemenië  wegens een storing aan mijn neus voor bij gaat. Ook de voetballers van het Alpenland doen lekker mee in de middenmoot van het Europese voetbal en ‘t was vast een mooi potje geworden. Straks wanneer ik de Duits-Zwitserse grens in Bazel passeer dan heb ik een puik plannetje. Maar ik probeer nu nog eens een roffel op de kwelbuis te geven. Wie weet kan ik er nog wat van zien. U allen een fijne avond.

© J.G.Boomsma

goede zorgen

By | Alle daagjes | No Comments

De vraag om de zegen voor mijn tocht aan mijn moeder leverde mij geen overduidelijk antwoord op. Ook wel een beetje moeilijk, gezien de niet geheel heldere formulering van mijn vraag. Maar, de voorwaarden die zij stelde maken van mij toch een gezegend mens. Uit de mond van mijn negentig jarige moeder horen “dat het wel goed is, als je maar snel en gezond weer terug mag komen”. Het is goed, er spreekt moederliefde uit. Daar kom ik wel mee weg. En dat weggaan zit er nu toch aan te komen. Nog twee volle weekenden, die ik kan gebruiken om aan het cameraatje op het stuur te wennen. Ja, het apparaat zelf went snel, maar de bediening vergt nogal wat aandacht en acrobatiek. De cameramannen achter op de motards tijdens wielerkoersen doen mij ook altijd op het puntje van mijn stoel zitten. Maar dat heb ik ook met de mannen in de volgauto’s. Om de achterbank maar zo snel mogelijk leeg en dus voor mijzelf te hebben tijdens zo’n lange zit zou ik de renners lekker volproppen. Zoveel mogelijk en vroegtijdig een goede bodem geven zak maar zeggen. Tis wel een hele prestatie om zo’n hele dag achter in de auto te zitten tussen gamellen met drinken, broodjes koude worst en wonderpillen. Als renner (ik vind fietser toch mooier klinken) zou ik een andere route nemen om maar verlost te zijn van dat zenuwachtige en zwaarwichtige gedoe. Van verre hoor je de colonne auto’s en motoren aan komen en dan toch nog even op een, overigens verboden, meertonige hoorn drukken. Maar wat heb ik een respect en bewondering voor de mannen en vrouwen die zich, op ieder hun eigen niveau, wagen aan het wedstrijd  en toertochten rijden. Op het vlak, als in de bergen.  Wat kon het vroeger zeer doen wanneer ik weer eens was uitgegleden op split in de bocht. Vooral ‘s ochtends bij het opstaan, wanneer de broek over de rauwe open wonden werd geschoven en de wond stijf was. Van mamme mocht ik soms zelfs thuisblijven. Deze sporters worden zo goed en zo kwaad het kan wederom op de fietse gehesen en gaan door. Als beef tartaar komen zij over de finish, met koorts, wondkoorts of gebroken ribben. Sjong, ik vind het knap. Maar goed, op het moment dat de Tour op 2 juli van start gaat in Saint-Michel, steek ik de grens met Duitsland over. Voor mijn eigen tour. voor vandaag een fijne zondag allen.

© J.G.Boomsma

slangen en insecten

By | Alle daagjes | No Comments

Gisteren weer een “funflight” gehad naar het Groningerland. Eén van de laatste vrijdagen voor mijn vertrek. Omdat ik er tijdelijke remblokjes in heb, vond ik het qua afstand wel de max. Volgende week de nieuwe velgen, waardoor het vraagstuk van de remmen dan is opgelost. Verwachten we. Omdat Jampie nog steeds weigert voldoende te drinken ben ik ook zo ver om dat probleem te tackelen. In zogenaamde Camelbags, veel gebruikt bij het lange afstand wandelen, maar ook bij de toenmalige nieuwe gasmaskers, was het drinksysteem verbonden met een slangetje. Bij het eerste kan ik me iets voorstellen, bij het beschermingsmiddel had ik mijn gedachten. In een wolk van gassen en giftige dampen de dosering sportdrank tot me nemen -“want anders droog je uit”-  kon ik me niets bij voorstellen. Dat zou vast niet “in het echt” gebeuren. Dacht ik. Maar het idee van het slangetje spreekt me wel aan. Er schijnen speciale doppen voor bidons te zijn waar een soort nippeltje aan zit. Anderen zullen me voor nuts verklaren, maar na mijn ontmoeting met de spookfiets met als berijdster de vliegende krulspeld, ben ik nog steeds bang de handjes van het stuur te halen tijdens het rijden. Waarschijnlijk speelt dat ook mee dat ik de bidon niet uit de houder pak. Kortom, Jampie is een beetje bangig, maar durft dit niet toe te geven. Dat zal. Ik zal daarom eens even naar een buitensportwinkel. Door middel van een lusje aan mijn fietsshirt heb ik het slangetje dan binnen mondbereik. Wat er in gaat moet er ook weer uit. Deze stelling gaat zeker op met het naar binnen werken van al dat vocht. Zeker, een deel zweet men uit, echter ook via de waterval wat zuidelijker. Das met de fietsbroek met hupseelen of snelbinders nog even wennen. Het toiletteren bedoel ik. Ik moet het wat verder laten zakken. Reden om ook iets dieper de bossages in te trekken en mij discreet te gedragen. Maar das ook uitkijken om deze tijd van het jaar. ‘k moet er niet aan denken om zwart van de teken, bloedzuigers en ander inheems genot de rit te vervolgen. Maar de rit gisteren was echt super! Straks even uitrijden door de natuur. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma