Monthly Archives: juli 2017

Humaniteit…

By | Alle daagjes | No Comments

Bitter en zoet. Veertien jaar lang passeerde ik deze korte tekst. Uitgehouwen in een gevelsteen op één der voormalige dienstwoningen. Ik keek er niet echt naar om wanneer ik vanaf Assen naar mijn standplaats Veenhuizen reed. Leven is werken. Een ander adagium, vond ik destijds een meer op mij geslagen toepassing. Net buiten Assen, waar nu een “moderne woonwijk met voorzieningen” op afgegraven veen is gebouwd, moest het volgens een gebedsgenezeres die ik eens bezocht maar een schrale bedoening zijn geweest. Met ellende, armoede en verdriet. In latere jaren heb ik mij wel enigszins proberen te verdiepen in haar woorden. Uitgesproken naar ons als ouders van een ziek kind. Haar handoplegging was niet meer dan een gloeiende plek op de huid van een kind van de moderne tijd. Een andere, echte verdieping van de geschiedenis van de Kolonie Veenhuizen kreeg ik net voor het weekend aangereikt. De weldaad werd mij gegund door werknemers, ex-collega’s en leidinggevenden van het tegenwoordige Veenhuizen. Als introducé werd ik aan de hand van mijn vriendin mee getornd naar de openlucht theatervoorstelling “het pauperparadijs”. Wat een belevenis. Theaterbezoek, musicals, optredens van muziekgezelschappen, het is aan mij niet altijd goed besteed. Te veel reuring en impulsen voor mijn hoofd. Het heeft daardoor vaak wat tijd nodig om al die indrukken te laten bezinken. Wat was het geweldig! Dans, beweging, de muziek (dat heet toch choreografie?), de verhalenverteller die het stuk aaneenreeg en zoveel indruk op mij maakte, ik zou het hele stuk nog wel een paar keer willen bijwonen. De cast, omgeven door huizenhoge decorstukken in de meest fantastische belichting, beeldt en verteld de geschiedenis uit van wat vroeger de “Maatschappij der Weldadigheid” heette. Een project bedacht en opgezet door een generaal, die vond dat hij DE oplossing had voor een vraagstuk wat ook nog zo past bij deze tijd. Vluchtelingen, zwervers, armoedelijders. Paupers. Het zou ons aan het denken moeten zetten. De ruis aan gedachten is nog niet verstomd. Bij mij. Ik kom nog niet toe aan het door schrijfster gesigneerde en indrukwekkend vormgegeven boek. Onbedoeld wil ik reclame maken voor het boek en theaterstuk. Klikt u maar eens op Suzanna Jansen   Op de weg terug naar huis, langs een door bruin veenwater gekleurde vaart, speelde het nummer van Bruce Springsteen en Tom Morello door mijn hoofd. “the ghost of Tom Joad”. Dat vond ik wel passend.

Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Schoonspringen…

By | Alle daagjes | No Comments

Hoofdschuddend zit onze Max achter het stuur van zijn Franse brik de verrichtingen van zijn medeweggebruikers gade te slaan. Ontspannend luisterend naar Guus Meeuwis op de boordradio tipt hij nog eens bedachtzaam zijn as in het overvolle asbakje, standaard aanwezig in zijn bolide. Ondanks de laatste mop, vanuit de pibox via de radio aan hem doorgeseind, vergaat hem het lachen. De sport verliest steeds meer aan schoonheid zie je hem denken. Een Duitser die zijn bumper opzettelijk tegen een Italiaan parkeert is niet zo netjes, zeker niet bij deze snelheden. In de caravan had hij even daarvoor de ochtendkrant nog even rustig doorgebladerd en was zijn oog op een foto gevallen van een met bloed besmeurde wielrenner die geen draad meer heel om het lijf had. Met 60 km/u door ellebogenwerk van een medefietser de schrikhekken in geduwd. Dat ik zelf tijdens het zaklopen in een gemene bocht wel eens op de punt van de zak van mijn voorganger ging staan en hem daarbij een zekere overwinning ontnam, was maar kinderspel. Vind ik. Zelfs bij het waterpolo overweegt men de inzet van een onderwater-referee las ik ergens, terwijl het niet lang meer zal duren dat er bij het voetjebal even zoveel scheidrechters als spelers op het veld rond huppelen. Het zelfreinigend vermogen in de sport kan niet meer op tegen het wit gewassen geld wat er met reuzenkracht in wordt rondgepompt. Denk ik.

Terugtrappen

By | Alle daagjes | No Comments

Mijn eerste racefiets was een Fongers. Was het 1961? Over Aerodynamica was nog geen discussie en mijn kennis over sportvoeding strekte zich niet verder uit dan spekjes en trekdroppen. De techniek van mijn tweewieler was ook al geen voer voor kleverige uiteenzettingen. Die bestond uit een omgekeerd stuur, terwijl de twee versnellingen uit mijn linker- en rechterkuit kwamen. Vol bewondering zit ik nu naar de tijdrit van de Tour te kijken en in het bijzonder de techniek van zowel fiets als kleding. Wetenschappelijke huzarenstukjes, daardoor niet voor mij weggelegd, blijf ik de purist. Neemt niet weg dat ik mij graag laat meevoeren in de bevlogenheid van anderen. Bedachtzaam (duizelend) roer ik in mijn koffie op de pleisterplaats en murmel af en toe, hm, hm. Maar bewonder wel de beleving van al diegenen. Als je maar plezier hebt in wat je doet denk ik maar. Gisteren een, voor mij, bijna heroïsch verslag gelezen van Floris van Overveld die met tienduizend(!) anderen de Dolomietenmarathon heeft gereden (Facebook). Wat een ontzag en respect voor deze mannen en vrouwen. Heel basaal, terugkomend op het begin van dit stukkie, is het toch het ronddraaien van de beide trappers wat mij vooruit doet komen. Vandaag exact een jaar geleden reed ik in Duitsland langs de Rijn. Op weg naar? Spanning, teleurstelling, paniek, dankbaarheid, verwondering en bewondering. Het zat onzichtbaar maar zo aanwezig in mijn overvolle fietstassen. Het waren mijn reisgenoten. Maar bovenal en op dit moment zo tastbaar, voert dankbaarheid de boventoon. Dat ik die tocht heb kunnen en mogen maken. Wensen, ja, die blijven. Wind tegen of in de rug, blijven rondgaan zonder tijd. Kunnen blijven sturen en kijken waar ik uit kom.

Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma