Monthly Archives: november 2017

Eenzame fietsers

By | Alle daagjes | No Comments

Wat zou er van Karl geworden zijn? Ik denk aan hem en hoe het hem is vergaan.

Diep in Duitsland, op een bebost fietspaadje langs de Rijn nabij Worth am Rhein, had ik de fiets op de stander gezet en probeerde ik  samen met talloze vliegen te genieten van het uit het hotel meegenomen ontbijt. In een kromming van het paadje hoorde ik vanachter de begroeiing het kraken van tandwielen en zag ik een andere eenzame fietser naderen. Het was 26 graden en ik had net mijn nog redelijk koele kwark naar binnen gewerkt, toen ik de oudere man ontwaarde, wat een schok van blijdschap bij mij teweeg bracht. Gezien de leeftijd van hem en zijn zeventiger jaren racefiets dacht ik dat hij uit de buurt zou komen. De snelheid van zijn fietse deed hem nog net niet omvallen, waardoor bij het zien van mij een licht voetje van hem voldoende was om naast mij tot stilstand te komen. Mijn begroeting, en direct daar achteraan mijn in het Duits gestelde vraag naar een station in de buurt, werd tot mijn verbazing gevolgd door een in het Engels gegeven reactie van zijn kant. Nadat we ons gezamenlijk hadden gebogen over zijn Michelinkaart nodigde hij me uit samen verder te fietsen op weg naar bedoelde Bahnhof. Tijdens dat -achteraf- korte tochtje maakten we verder kennis. Hij heette Karl, kwam uit zweden en was van daar uit op weg naar ik meen het vliegveld van Frankfurt, waar hij zijn fiets bij een hotel wilde stallen om van daaruit door te vliegen naar Italië. Karl was ( weer naar ik meen) 67 en een gewezen ingenieur die nog voor een gloeilampen fabriek in Nederland had gewerkt. Zijn vrouw was enige jaren daarvoor overleden vertelde hij en hij was van plan een oude vriend te zoeken op zijn fietstocht door Europa. We hebben samen op het station ongeveer twee uur zitten babbelen, over het leven, dingen die ons persoonlijk raakten en bovenal fietsen en het (therapeutische?) weldadige gevoel wat die beweging geeft. Nu, anderhalf jaar later besef ik mij pas goed de bijzonderheid van dit treffen. Hoe twee, wildvreemde, dolende zielen op elkaars pad kwamen. Dat eenzaam zijn niet gelijk kan worden gesteld met alleen zijn. Dat dwalen in deze drukke wereld niet het zelfde hoeft te betekenen als Ver-dwalen. Deze ruis uit een nog niet zo ver verleden knispert voort als een warm vuurtje diep van binnen in mij. In mijn “anders” zijn voelt dit als eenzaam, maar warm… Karl, het ga je goed! Fijne dag allen.

© J.G. Boomsma

sint juttemis

By | Alle daagjes | No Comments

Een bewogen weekend gehad, waardoor mijn beeld wat minder scherp is nu, maar dat is het waard. Eerst mijn boek dat opnieuw onder de aandacht is gebracht, daarna het  heuglijke nieuws van het om de hoek komen kijken van mijn tweede kleinkind- waardoor ik geüpgraded ben tot opa 2.0-  en zaterdagavond het genot van Sint Maarten. Bij het zien van die blije kinderkoppies die auditie kwamen doen, sprong één der opgeschoten knaapjes er bij het onderdeel articuleren er zeker uit. Ik had zonder moeite een mandarijn ter grootte van een tennisbal in zijn roeptoeter kunnen werpen. Bij wijze van spreken dan. Toen ik ‘s avonds laat het lichtje uit deed kwam toch de nostalgie bij mij weer om de hoek kijken. Ik vroeg me af hoeveel tere kinder-ruggetjes er in mijn tijd de vernieling in zijn geholpen bij het zeulen met uitgeholde voederbieten en pompoenen. Neem van mij aan dat dat wat woog hoor. Maar, en dat is een feit inmiddels, er waren nog geen struikrovers op pad. Eenmaal heb ik een schobbejak (met een roege muts op) gedreigd het licht uit te doen, door dreigend mijn felverlichte voederbiet in zijn richting te verplaatsen, maar dat mocht geen naam hebben. En, vandaag wijst de kalender al weer 13/11 aan. We mogen ons weer verplaatsen naar St. Nicolaas en ik voel me een hele Piet dat ik niet mee doe aan al dat zwarte Pieten. Wel wil ik graag kwijt dat ik me zorgen maak om de komende beloofde winter, met veel sneeuw en schaatsijs. Stilletjes maak ik me druk over het feit dat  het vast niet lang meer zal duren eer er welzijnsdenkers zijn die mijn te bouwen sneeuwpop zwart willen maken. Maar zo ver zijn we nog niet. Voor nu geldt, dat ik de overgebleven mandarijnen en chocoladecenten in mijn fietstassen doe en er nog even lekker met de fietse op uit trek. De heide en kalende bossen op zoek rondom Westerbork. Maar dat is de vraag. Eigenlijk laat ik dat namelijk bepalen op het moment dat ik op het zadel zit, dus gewoon mijn neus volg. Drenthe is voor mij één groot schilderij, waarbij het er niet toe doet welke plaats ik daarbij inneem. Dat noem ik van voorbijgaande aard. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

ochtendrijp

By | Alle daagjes | No Comments

Terwijl de schijnzwangerschap en daarbij horende prenatale fratsen van Indy wat aan het afnemen zijn, schijnt er toch iets opmerkelijks te hebben plaats gevonden tussen haar zwart/roodbruine oren. Dat komt er van, dacht ik. Vanwaar dit zelfverwijt Jampie? Wel, vooruit met de geit: Ze leest samen mij het grote mensennieuws wanneer we ‘s ochtends samen met een bakkie en een koekie op de bank zitten. Wat schetste mijn verbazing op deze vroege, wit berijpte ochtend? Indy deed een hulpeloos uitziende poging haar/zijn/ de ochtendplas te doen. Dat wil zeggen, niet zoals gewoonlijk behoedzaam en elegant door haar bekken te zakken, maar ordinair de rechter achterpoot vrij van de grond te trekken om zodoende haar blaas te legen. Dankzij de naastgelegen heg kon ze ternauwernood een desastreuze kanteling voorkomen. Dankzij de media zit ik nu met een gender neutrale hond. Terwijl uitvoerig door mij gedaan uitwendig onderzoek uitwees dat Indy toch echt van vrouwelijke kunne was. Had ik haar maar wat meer van het nieuws weg gehouden, denk ik nu. Ik zal dan ook bij de gemeente pleiten voor het plaatsen van gender neutrale bordjes op de “Hondenuitlaat” veldjes. Of zouden mijn maatschappelijke zorgen wat overtrokken zijn?  Ik bedoel, we kunnen ons welzijnsdenken ook wat temperen door de realiteit te laten “zijn” zoals het is? Die aanblik van het wit beslagen veld, door de natuur in luttele uren vervolmaakt, aan mij ten toon gespreid. Het doet mij wensen  “laat maar even” een stilleven wat zegt “stil even”.  Ik maak mij op mijn eigen flappers te bedekken, Indy uit te laten en de fietse te pakken en er op uit te trekken. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

schemertijd

By | Alle daagjes | No Comments
Anders Diep

Anders Diep

 

Bijna niet voor te stellen dat het al weer een jaar geleden is dat ik midden in de hectische fase verkeerde rondom de uitgave van 176 pagina´s leesvoer, gebundeld in, zoals dat zo mooi heet: mijn boek. Trots was en ben ik wanneer ik naar de prachtige illustratie van de omslag kijk. Dank je Marjan! Dankbaar voor de niet aflatende hulp van mijn partner. Dank je Nanda! Inmiddels is er een nieuwe hond mijn dagelijkse leven binnengeslopen, Indy, welke een ernstige vorm van schijnzwangerschap vertoond. Vier kussens, een relaxdeken en haar bal zijn getransformeerd in pups, waar ze bovenop ligt. Volgens de dierenarts is het in deze gynaecologische fase niet ondenkbaar dat er binnenkort melk uit de tepels zal komen. Reden dat ik de melkboer een kaartje stuur en hem de groeten doe. In de melancholie van de terugblik op mijn boek ben ik vanmiddag nog even naar de plek gefietst waar ik de as van Daisy heb uitgestrooid en heb daar mijn ding gedaan welk ik altijd doe. Het was er de dag voor, in de schemering van de tijd van het jaar bedoel ik. Ik zou geen Jan heten dat ik geen plannen heb. Veel daarvan schrijf ik op, sommige zijn inmiddels uitgepakt. En schrijven, mijn overvolle kop leegmaken lucht op. later meer.

Fijne avond.

© J.G.Boomsma