All posts by janboomsma

Betrapt

By | Alle daagjes | No Comments

Opnieuw is een Nederlandse spion ontmaskerd. Ditmaal was onze eigen 007 op ontdekkingsreis in Turkije, waar hij jammerlijk tegen de wonderlamp liep doordat hij – niet handsfree – tegen een schoen zat te praten. Ik vind het allemaal een beetje amateuristisch, maar ja, we moeten toch wat zuinigjes doen. Waar andere landen CIA en MI5 hebben voor dit soort spannende zaken, doen wij het hier te lande met C&A en een commissie “stiekem”. Dat zal wel weer voor wat vuurwerk in de kamer zorgen, DENK ik. Wat moeten we ook met al die informatie vraag ik mij af. Mark Zuckerberg zal zo zoetjes aan wel de centjes bijeen geraapt hebben om de boete te betalen, maar ik vind dit niet helemaal terecht. Op de door hem ontworpen smoeltjesboekmachine spugen we, van hoog to laag, dagelijks onze gal (das minder leuk), maken we vrienden bij de vleet, vinden elkaar leuk en volgen we elkaar. Tja, leer mij een computer kennen, maar dan zal er altijd wel eens iets aan de strijkstok blijven hangen. Dus een toontje lager zingen kan geen kwaad lijkt mij. Hoewel ik mij er ook wel eens schuldig aan maak mijn mening kenbaar te maken, vind ik het soms schrikbarend wat mensen allemaal op o.a. Facebook zetten. Heel soms speel ik daardoor met de gedachte al die zgn. Social Media “er af te gooien”. Maar toch, dan mis ik zoveel leuke dingen. Feel Good filmpjes van dieren, echt en net echt nieuws en niet te vergeten mooie muziekuitvoeringen. Onder het neuriën van Goldfinger pak ik nu de fiets, rol een krant met een gaatje er in op en vertrek even naar de hei. Reeën ( en wie weet reetjes…) gluren. Ach, ik ben een open boek en dat hou ik maar mooi zo.

© J.G.Boomsma

zorgen maken

By | Alle daagjes | No Comments

We worden steeds ouder met elkaar. Het verleden rekt al maar meer op, wat niet altijd meer in de pas loopt met de rekkracht van de eens zo sterke geest. Op bezoek bij mijn oude moeder kon ik een glimlach niet onderdrukken. “je moet veel drinken” zei ik. “minstens anderhalve liter per dag”.  Dat was allemaal nieuwigheid antwoordde ze, want dat deden we vroeger ook niet. Stilletjes kon ik wel mee gaan in deze logica uit de tijd dat het water nog uit de put kwam. Alles is tenslotte meetbaar tegenwoordig, inclusief het water wat nu een meter passeert alvorens het uit een duur uitziende mengkraan stroomt. Nee, haar 92 jarige logica spotte met de hedendaagse inzichten. Vandaar mijn terugkerende lach, fietsend door de snijdende kou van het Drentsche land vorige week. Het maakte mij tegelijk warm van binnen toen ik dacht aan het zorgen voor elkaar. De moed bijeen trappen en de zorg te delen met elkaar. De koudetranen en de drup onder de neus wegvegen. De buusdoek wegbergen in de kontbuus. Verlangen om oud te mogen worden.

© J.G.Boomsma

Overdrijven

By | Alle daagjes | No Comments

Even een aantal dingen dik aanzetten.

Bij een gevoelstemperatuur van min 20 zijn de eerste ijsberen gesignaleerd op Vlieland. Het is me wat, die Arctische kou. Bibberend zag ik hoe middels de zgn.”10 vingermethode” een even groot aantal uitsteeksels bevroren leken te zijn met de ijzige toetsen van het ding, wat mijn muzikale aspiraties tot het nulpunt bracht. En ik was nog maar net weer een beetje de oude na overvallen te zijn door de griepgolf (Influenza type H-XXL). Wekenlange obstipatie kwam door ingrijpen van de arts met een luide plons tot een einde. Bij het achterom kijken (dat doe ik vaker) kreeg ik subiet een postnatale depressie. Wat volgens die zelfde arts niet uitzonderlijk is na zo’n lange draagtijd. 1 op de 10 inwoners van ons poollandschap houdt inmiddels het bed, wat in mijn geval niet mogelijk was, omdat ik wel korte baan wedstrijden kon houden op mijn stijf bevroren waterbed. Er komen met dit barre weer wel steeds meer winterkoninkjes op mijn voederbak zitten. Dat is dringen geblazen, nu er reeds tientallen zijn vastgevroren op het stuk huisvlijt. Tientallen mensen zitten al dagen bijeen gekluisterd op een onbereikbaar geworden deegschip in de haven van Assen. Schaatsvereniging “de Braam” is op zoek naar nieuwe leden, nu er nog steeds een aantal vrouwelijke schaatssters niet zijn teruggekeerd van een tocht met “de Boerenjongens”, waardoor de hete bliksem een potje staat te dampen dat het een lust is. Snel door deze rampspoed heen fietsen lukt niet. De olie in de achternaaf van de fietse is dusdanig stijf gevroren dat er geen beweging meer in het achterwiel is te krijgen. U leest het wel, allemaal kommer en kwel. Zonder te overdrijven hoop ik toch dat dit alles snel weer over gaat drijven. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

kiekjes

By | Alle daagjes | No Comments

Tijdens mijn lagere schoolperiode waren er twee momenten per jaar dat ik mij even tactisch terug trok. Dat was wanneer de tandarts bus verdekt stond opgesteld én wanneer de schoolfotograaf mooie plaatjes dreigde te schieten. Voor beide festiviteiten achtte ik mij minder geschikt. Het één had met het ander te maken, vond mijzelf niet zo fotogeniek. Het ontlopen van foto’s of zelfs bewegende beelden is tegenwoordig niet meer zo eenvoudig. Stations, winkels, stadions, op iedere hoek van de straat hangt wel een zwart, glimmende waarheidsbol waar elke beweging op wordt vastgelegd. Even onbespied kontkrabben of neuspeuteren is er niet mee bij. Zelfs in het verre Cambodja wordt een oh zo amicale paringsdans, opgevoerd door jongens en meiden uit de Hollandse polder vastgelegd. Zonder gene. Tijden veranderen. Stonden we vroeger op een Zwitserse alp, hartje zomer, met een sneeuwbal te koketteren, tegenwoordig filmen we een ander zijn ellende of grijpen elkaar bij de ballen. Zelf ben ik niet zo van de foto’s met gezichtsherkenning. Zelfs de foto gemaakt voor een editie van het Ned. Politieblad bekeek ik kritisch. Zat mijn haar wel goed? Ik vermoedde geen grote oplage (neem mij niet te serieus hoor). Nee, ik keek vanochtend nog eens terug en kwam deze foto tegen. Nu al weer anderhalf jaar geleden geschoten. Hij deed me vooruit kijken naar plaatsen waar ik heen wil fietsen, naar mooie plaatjes. Nu voelt alles nog koud aan, maar een fiets kent geen tijd. Hij staat daar gewoon tot we er weer op uit trekken.2016-07-06_Mamme en Boontje

© J.G.Boomsma2016-07-05_Jan met buff op hoofd

Wachtwoordjes

By | Alle daagjes | No Comments

Op de koop toenemend dat dieven er straks met mijn wijsvinger vandoor gaan, onderzoek ik toch maar de mogelijkheid om gebruik te gaan maken van het vingerprintsysteem. Gek wordt ik van alle wachtwoorden, toegangscodes, inloggegevens en weet ik veel wat nog meer. De plank waarop mijn beeldscherm staat hangt inmiddels vervaarlijk uit het lood door het gewicht van mijn persoonlijke wachtwoordenalmanak. Weg met die rommel. Het is voor mijn Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) ook beter, aangezien mishandeling van een systeemkast ook onder cybercrime valt. Nu is een dergelijke verklaring in mijn geval toch al een zaak van de lange adem, gezien mijn soms nogal onvoorspelbare gedrag, maar primitieve opvliegers als geweld zijn mij toch wel vreemd. Althans, jegens levende wezens. Een dom stuk blik, met allerlei draden en weet ik veel wat voor verbindingen, wat mij de les leest kan door mijn “anders” zijn rekenen op ouderwets gezellige driftbuien en pure destructie. En het gaat maar verder. Uit onderzoek is gebleken dat inmiddels 40 % van de onderzochte doelgroep beneden de zestien jaar bijziend is door het vele beeldschermstaren. Dat wordt nog lachen wanneer we met ons allen overgaan op de Irisscan. Daar helpt geen 3D bril meer tegen, dat wordt weer blindtypen.

© J.G.Boomsma

Boodschappen

By | Alle daagjes | No Comments

Wat had ze een mooi handschrift vroeger. Het was een genot om te zien hoe haar pen over het papier leek te dansen en de letters zich aaneenregen tot sierlijke zinnen. Zelfs het boodschappenbriefje moet een waar leesfestijn voor de man van de Vivo zijn geweest, bedenk ik mij. Nu krijgt ze haar boodschappen alleen nog binnen langs “elektronische weg”. Zelf gaat ze op aanraden van haar dochter, die ver weg woont, ook met de tijd mee. Eerst kreeg ze een heuse tablet. Ze kon er niets mee worden. Onhandig ding, dus met veel water weggespoeld. Nu heeft ze een computer met een klep, die ze open en dicht kan doen en verrekte handig is om haar zakdoek bij tijd en wijle op te persen. Tis allemaal wat stijfjes en stram geworden bij oma. Reden voor haar eens aan haar verzekeringsagent te vragen naar een vergoeding voor fysiotherapie. Nou die kun je wel om een boodschap sturen, zo bleek. Binnen een dag klingelde het belletje op de laptop dat er een berichtje was. Onder de inmiddels keurig gesteven zakdoeken bleek de welwillendheid van de verzekeraar. Bericht 1 van 18 stond er. De brief begon in keurig ABN met “wat naar dat u deze ziekte heeft”, waarbij al weer één zakdoek tevoorschijn werd gehaald vanonder haar schort over zoveel empathie. Daarna volgden 16 pagina’s die door een latino of een beschonken professor  leken te zijn geschreven. 100o en één aandoeningen en andere onvolkomenheden kwamen aan de orde. In het Latijns geschreven. Daar las oma maar snel over heen. Pagina 18 eindigde weer in haar moers taal. Vanuit een glazen wolkenkrabber waar dure bolides af en aan rijden, 200 km verderop, werd oma te verstaan gegeven dat er pas sprake is van een vergoeding na 21 zelf te bekostigen wrijf- en knijpsessies. Vergenoegd over zijn boodschap klapte Cees Fortuyn zijn eigen laptop dicht. Dat had hij toch maar even mooi weg gemasseerd. Nu snel naar de 40e verdieping waar de champagne wachtte.

© J.G.Boomsma

Afprijzen

By | Alle daagjes | No Comments

Aan veel wat nieuw is hangt een prijskaartje. Gewoon een aantal cijfertjes, die tezamen weergeven welk bedrag er onder de streep voor is betaald. En toegegeven, soms kan dat best wel handig zijn. Maar moet dat ook met een nieuw jaar, vroeg ik mij vanochtend af. Moet daar een uitzondering op worden gemaakt, wanneer zelfs de grootste idealist zich in de luren laat leggen door paginagrote berekeningen (die mij doen duizelen) wat al dat moois kost, of gaat kosten? Dank je, zeg ik dan, laat het maar bij het oude. Ook een gegeven paard kan hier en daar een tandje missen maar hinnikt er desondanks vrolijk op los. Nou dan. Buiten mijn ervaringen met mijn beroemde hobbelpaard heb ik overigens weinig kennis van de hippische wereld an sich, dus laat maar. Nee, bij het maken van het tweede rondje met mijn zwarte vriend, vanochtend vroeg, pakte het nog nieuwe jaar zich verder uit. Met ijskristallen onder een kobaltblauwe lucht. Onbetaalbaar, dacht ik. En snoot hard mijn scharlakenrode neus in de buusdoek. Zonde om hem op te halen voor zoiets moois, vond ik. Natuurlijk, de kosten gaan met veel dingen vóór de baat uit, maar ik vind het weinig prijzenswaardig om dat als last te gaan ervaren. Dus, weg met die getallen en genieten met ons allen. Ik zet de fietse in een voordelig tandje, kleed mij warm aan en ga kijken hoe de Drentsche Aa zich kosteloos heeft gevuld met het overvloedige hemelwater van de voorbije weken. Een voordelige dag gewenst allen.

© J.G.Boomsma

vergeetmewietjes

By | Alle daagjes | No Comments

Op het gevaar af dat het hier bij mij thuis straks lijkt op een aflevering van Narcos, ontvouw ik toch maar weer eens wat van mijn plannen. Dus, gaat het beeld bij u op zwart, stuurt u mij dan vergeetmenietjes. Vermeld u er bij dat ik zit voor het kweken van gezonde wietjes. Vanwaar deze achteloosheid? Na veertig jaar (overvloedig) alcoholgebruik, sta ik nu al weer enige jaren “droog”. En dat bevalt mij uitstekend. Al vrij snel na de mindere beursnotering van biergiganten, liep ik denkbeeldig met mijn hoofd tegen de muur aan door de druk daar boven, veroorzaakt door NAH ( zie op mijn blog onder het kopje NAH). Deels kon/kan ik dit opvangen door iedere avond een pretsigaret op te steken en mij in nevelen te hullen. Ik kende het goedje en de werking daarvan vanuit mijn jeugd. Toen was het nog hoogst illegaal, nu ook nog, maar wordt het zo dat zo mooi heet: gedoogd. Wat inhoudt: Het is te koop in koffieshops maar de leverancier is mistig gezegd strafbaar. Zie het als een café waar vrijelijk drank mag worden verkocht en gedronken, maar waar de arme chauffeur van de bierwagen, om de zaak te bevoorraden. voor enige tijd het cachot in gaat. Raar. Afijn, om terug te komen op mijn plannen. Deze maand stop ik met roken, dus ook het verbranden van gedroogde blaadjes, zo nauwkeurig daar in vermengd, gaat niet langer in rook op. In plaats daarvan ga ik aan de CBD olie en ‘s avonds enige druppels THC olie. Zelf verbouwd, dus zelfvoorzienend. Al vroeg in de ochtend liep ik met laarzen aan en gewapend met een schoffel en een hark naar een mooi plekje bij mij in de tuin te zoeken. Heb ik nu nog wel eens gevoelens van eenzaamheid, straks is dat geweest, want ik ga natuurlijk veel in gesprek met de dan nog breekbare plantjes. Van de wetgever mag ik vijf plantjes kweken en houden, maar de buurtjes hebben niet echt groene vingers en ruimte zat hihi. Wacht… daar wordt gebeld………………………………………………………….

Korte lontjes en bange hondjes

By | Alle daagjes | No Comments

Hoewel mijn vuurwerkbril enigszins is beslagen, doe ik mijn best nog een kort stukkie te schrijven. Zorgvuldig opgebouwde digitale vriendschappen zouden na het lezen daarvan wel eens abrupt kunnen eindigen. Maar ach, de wereld die zich openbaart en via kabels en snoeren tot mij komt is groot, gelukkig. Geen dag per jaar wordt een verbod zo massaal overtreden als op deze dag. Terwijl vaderlief de kinderen met zakken kruit de straat op stuurt, stelt moederlief zich de overbodige vraag of de vingerhandschoenen die zij heeft gemaakt, nog ergens toe dienen. Natuurlijk zijn er ook de geluksvogels die met een eeuwige knipoog terug kijken op de massaal genoten traditie. Van tradities blijf je af nietwaar. Ach, het zoet smaakt beter dan het zuur dacht ik maar en liet zojuist Indy (mijn zwarte viervoetige vriend) nog even uit. Hoewel heel stabiel, de kop omhoog, de staart licht gebogen en niet angstig heb ik medelijden met de beesten die getuige moeten zijn van een mensenfeest. Sommige zullen voor het leven zijn getekend. “dan had je maar geen hond moeten nemen, van onze traditie blijf je af jah!” Laat ik van dit soort opmerkingen nu juist het zuur krijgen. Toch wens ik een ieder een goed uiteinde en in het bijzonder de hulpverleners en zij die moeten werken in deze tradionele sfeer.

© J.G.Boomsma

Voornemens

By | Alle daagjes | No Comments

“Ben ik voornemens…” Hoeveel ambtelijke stukken met deze strekking, heb ik onder ogen  gehad. Mijn eigen voornemen voor de komende tijd is meer tot stand gekomen door een terugblik op wat ik me hád voorgenomen. Gepoedersuikert en met een verontrustend hoog oliepeil, zat ik in een sfeervolle mood naar de volle asbak te staren. Zo liet ik het jaar nog eens voorbij trekken. Nee, het is me na drie pogingen niet gelukt. Zelfs die aardige mensen in het ziekenhuis moest ik met het schaamrood op de kaken vertellen dat ik opnieuw gefaald heb. Om het leed wat te verzachten zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat, ook zonder mijn naam in het systeem op de Stoppoli, de schoorsteen daar wel blijft roken. Maar zo werkt dat bij mij niet. Dat wil zeggen, ik doe het niet voor hen of wie dan ook. Om opnieuw in te breken in het door verslavende stofjes gemuteerde brein zei ik gisteren tegen vriendinlief “ik wil!” Met een blos op de wangetjes, toch enigszins uit het lood geslagen ( maar dat zal het tijdstip zijn geweest), keek zij mij verwachtingsvol aan. Dat vroeg om onmiddellijke uitleg van mijn kant. Dus vertelde ik haar dat het woordje “moeten” vanaf komende maand wordt vervangen door “ik WIL stoppen”. Met roken wel te verstaan. Das plan één van mijn eigen woordspelletjes. Om het wat te vergemakkelijken én de uitdrukkelijke wil iets te verzachten, heb ik mijzelf een soort van beloning in het vooruitzicht gesteld. Namelijk het volgen van heuse muzieklessen van een pianoleraar. Valse noot in al die plannenmakerij, zijn de kosten die er zijn gemoeid om  mij in Richard Klodderman te laten transformeren. Wanneer de rook om mijn hoofd in januari is verdwenen komen er heel wat centjes vrij. Dus laat ik mijn haardos groeien naar het model Amadeus (als dat mogelijk is) en spring ik op de fiets om wekelijks de pannen van het dak te spelen bij meneer Edwin. Dat lijkt mij een prima vooringenomen plan. Muzikale groet.

© J.G. Boomsma