All posts by janboomsma

Boodschappen

By | Alle daagjes | No Comments

Wat had ze een mooi handschrift vroeger. Het was een genot om te zien hoe haar pen over het papier leek te dansen en de letters zich aaneenregen tot sierlijke zinnen. Zelfs het boodschappenbriefje moet een waar leesfestijn voor de man van de Vivo zijn geweest, bedenk ik mij. Nu krijgt ze haar boodschappen alleen nog binnen langs “elektronische weg”. Zelf gaat ze op aanraden van haar dochter, die ver weg woont, ook met de tijd mee. Eerst kreeg ze een heuse tablet. Ze kon er niets mee worden. Onhandig ding, dus met veel water weggespoeld. Nu heeft ze een computer met een klep, die ze open en dicht kan doen en verrekte handig is om haar zakdoek bij tijd en wijle op te persen. Tis allemaal wat stijfjes en stram geworden bij oma. Reden voor haar eens aan haar verzekeringsagent te vragen naar een vergoeding voor fysiotherapie. Nou die kun je wel om een boodschap sturen, zo bleek. Binnen een dag klingelde het belletje op de laptop dat er een berichtje was. Onder de inmiddels keurig gesteven zakdoeken bleek de welwillendheid van de verzekeraar. Bericht 1 van 18 stond er. De brief begon in keurig ABN met “wat naar dat u deze ziekte heeft”, waarbij al weer één zakdoek tevoorschijn werd gehaald vanonder haar schort over zoveel empathie. Daarna volgden 16 pagina’s die door een latino of een beschonken professor  leken te zijn geschreven. 100o en één aandoeningen en andere onvolkomenheden kwamen aan de orde. In het Latijns geschreven. Daar las oma maar snel over heen. Pagina 18 eindigde weer in haar moers taal. Vanuit een glazen wolkenkrabber waar dure bolides af en aan rijden, 200 km verderop, werd oma te verstaan gegeven dat er pas sprake is van een vergoeding na 21 zelf te bekostigen wrijf- en knijpsessies. Vergenoegd over zijn boodschap klapte Cees Fortuyn zijn eigen laptop dicht. Dat had hij toch maar even mooi weg gemasseerd. Nu snel naar de 40e verdieping waar de champagne wachtte.

© J.G.Boomsma

Afprijzen

By | Alle daagjes | No Comments

Aan veel wat nieuw is hangt een prijskaartje. Gewoon een aantal cijfertjes, die tezamen weergeven welk bedrag er onder de streep voor is betaald. En toegegeven, soms kan dat best wel handig zijn. Maar moet dat ook met een nieuw jaar, vroeg ik mij vanochtend af. Moet daar een uitzondering op worden gemaakt, wanneer zelfs de grootste idealist zich in de luren laat leggen door paginagrote berekeningen (die mij doen duizelen) wat al dat moois kost, of gaat kosten? Dank je, zeg ik dan, laat het maar bij het oude. Ook een gegeven paard kan hier en daar een tandje missen maar hinnikt er desondanks vrolijk op los. Nou dan. Buiten mijn ervaringen met mijn beroemde hobbelpaard heb ik overigens weinig kennis van de hippische wereld an sich, dus laat maar. Nee, bij het maken van het tweede rondje met mijn zwarte vriend, vanochtend vroeg, pakte het nog nieuwe jaar zich verder uit. Met ijskristallen onder een kobaltblauwe lucht. Onbetaalbaar, dacht ik. En snoot hard mijn scharlakenrode neus in de buusdoek. Zonde om hem op te halen voor zoiets moois, vond ik. Natuurlijk, de kosten gaan met veel dingen vóór de baat uit, maar ik vind het weinig prijzenswaardig om dat als last te gaan ervaren. Dus, weg met die getallen en genieten met ons allen. Ik zet de fietse in een voordelig tandje, kleed mij warm aan en ga kijken hoe de Drentsche Aa zich kosteloos heeft gevuld met het overvloedige hemelwater van de voorbije weken. Een voordelige dag gewenst allen.

© J.G.Boomsma

vergeetmewietjes

By | Alle daagjes | No Comments

Op het gevaar af dat het hier bij mij thuis straks lijkt op een aflevering van Narcos, ontvouw ik toch maar weer eens wat van mijn plannen. Dus, gaat het beeld bij u op zwart, stuurt u mij dan vergeetmenietjes. Vermeld u er bij dat ik zit voor het kweken van gezonde wietjes. Vanwaar deze achteloosheid? Na veertig jaar (overvloedig) alcoholgebruik, sta ik nu al weer enige jaren “droog”. En dat bevalt mij uitstekend. Al vrij snel na de mindere beursnotering van biergiganten, liep ik denkbeeldig met mijn hoofd tegen de muur aan door de druk daar boven, veroorzaakt door NAH ( zie op mijn blog onder het kopje NAH). Deels kon/kan ik dit opvangen door iedere avond een pretsigaret op te steken en mij in nevelen te hullen. Ik kende het goedje en de werking daarvan vanuit mijn jeugd. Toen was het nog hoogst illegaal, nu ook nog, maar wordt het zo dat zo mooi heet: gedoogd. Wat inhoudt: Het is te koop in koffieshops maar de leverancier is mistig gezegd strafbaar. Zie het als een café waar vrijelijk drank mag worden verkocht en gedronken, maar waar de arme chauffeur van de bierwagen, om de zaak te bevoorraden. voor enige tijd het cachot in gaat. Raar. Afijn, om terug te komen op mijn plannen. Deze maand stop ik met roken, dus ook het verbranden van gedroogde blaadjes, zo nauwkeurig daar in vermengd, gaat niet langer in rook op. In plaats daarvan ga ik aan de CBD olie en ‘s avonds enige druppels THC olie. Zelf verbouwd, dus zelfvoorzienend. Al vroeg in de ochtend liep ik met laarzen aan en gewapend met een schoffel en een hark naar een mooi plekje bij mij in de tuin te zoeken. Heb ik nu nog wel eens gevoelens van eenzaamheid, straks is dat geweest, want ik ga natuurlijk veel in gesprek met de dan nog breekbare plantjes. Van de wetgever mag ik vijf plantjes kweken en houden, maar de buurtjes hebben niet echt groene vingers en ruimte zat hihi. Wacht… daar wordt gebeld………………………………………………………….

Korte lontjes en bange hondjes

By | Alle daagjes | No Comments

Hoewel mijn vuurwerkbril enigszins is beslagen, doe ik mijn best nog een kort stukkie te schrijven. Zorgvuldig opgebouwde digitale vriendschappen zouden na het lezen daarvan wel eens abrupt kunnen eindigen. Maar ach, de wereld die zich openbaart en via kabels en snoeren tot mij komt is groot, gelukkig. Geen dag per jaar wordt een verbod zo massaal overtreden als op deze dag. Terwijl vaderlief de kinderen met zakken kruit de straat op stuurt, stelt moederlief zich de overbodige vraag of de vingerhandschoenen die zij heeft gemaakt, nog ergens toe dienen. Natuurlijk zijn er ook de geluksvogels die met een eeuwige knipoog terug kijken op de massaal genoten traditie. Van tradities blijf je af nietwaar. Ach, het zoet smaakt beter dan het zuur dacht ik maar en liet zojuist Indy (mijn zwarte viervoetige vriend) nog even uit. Hoewel heel stabiel, de kop omhoog, de staart licht gebogen en niet angstig heb ik medelijden met de beesten die getuige moeten zijn van een mensenfeest. Sommige zullen voor het leven zijn getekend. “dan had je maar geen hond moeten nemen, van onze traditie blijf je af jah!” Laat ik van dit soort opmerkingen nu juist het zuur krijgen. Toch wens ik een ieder een goed uiteinde en in het bijzonder de hulpverleners en zij die moeten werken in deze tradionele sfeer.

© J.G.Boomsma

Voornemens

By | Alle daagjes | No Comments

“Ben ik voornemens…” Hoeveel ambtelijke stukken met deze strekking, heb ik onder ogen  gehad. Mijn eigen voornemen voor de komende tijd is meer tot stand gekomen door een terugblik op wat ik me hád voorgenomen. Gepoedersuikert en met een verontrustend hoog oliepeil, zat ik in een sfeervolle mood naar de volle asbak te staren. Zo liet ik het jaar nog eens voorbij trekken. Nee, het is me na drie pogingen niet gelukt. Zelfs die aardige mensen in het ziekenhuis moest ik met het schaamrood op de kaken vertellen dat ik opnieuw gefaald heb. Om het leed wat te verzachten zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat, ook zonder mijn naam in het systeem op de Stoppoli, de schoorsteen daar wel blijft roken. Maar zo werkt dat bij mij niet. Dat wil zeggen, ik doe het niet voor hen of wie dan ook. Om opnieuw in te breken in het door verslavende stofjes gemuteerde brein zei ik gisteren tegen vriendinlief “ik wil!” Met een blos op de wangetjes, toch enigszins uit het lood geslagen ( maar dat zal het tijdstip zijn geweest), keek zij mij verwachtingsvol aan. Dat vroeg om onmiddellijke uitleg van mijn kant. Dus vertelde ik haar dat het woordje “moeten” vanaf komende maand wordt vervangen door “ik WIL stoppen”. Met roken wel te verstaan. Das plan één van mijn eigen woordspelletjes. Om het wat te vergemakkelijken én de uitdrukkelijke wil iets te verzachten, heb ik mijzelf een soort van beloning in het vooruitzicht gesteld. Namelijk het volgen van heuse muzieklessen van een pianoleraar. Valse noot in al die plannenmakerij, zijn de kosten die er zijn gemoeid om  mij in Richard Klodderman te laten transformeren. Wanneer de rook om mijn hoofd in januari is verdwenen komen er heel wat centjes vrij. Dus laat ik mijn haardos groeien naar het model Amadeus (als dat mogelijk is) en spring ik op de fiets om wekelijks de pannen van het dak te spelen bij meneer Edwin. Dat lijkt mij een prima vooringenomen plan. Muzikale groet.

© J.G. Boomsma

 

Aansluiten

By | Alle daagjes | No Comments

Een witte wereld, of misschien zelfs wel een witte kerst. Waarvan het laatste waarschijnlijk de meest bezongen droom is. Wanneer ik het kritisch, naar mijzelf toe bekijk, zou ik kunnen zeggen dat ik niet mee doe aan die vooraf georkestreerde gezelligheid. Maar dat laat ik van mij afglijden. De lasten voor lief nemen en de lusten een kans geven. Of zoiets. Waarom zou ik mijzelf ook kwellen met de vraag, waarom het gros van de mensen het schilderij van het leven zo graag wil inkleuren met het witte penseel. Geeft het een soort verbondenheid of is het dat gedeelde genoegen? Elk van de twee reken ik goed. Tussen al het winterse Dickensgedoe door bouwden we het afgelopen weekend stug door aan het inmiddels verrezen kerstdorp. Een kerkje (verhipt! twee zelfs), een koffie- annex theehuisje waar een rondbuikige burgemeester goedkeurend voor staat te glimlachen, aan alles is gedacht. En wat een verlichting! Een blik op de kluwen snoeren brengt mij in verwarring bij een eventuele risicoanalyse, waardoor een tweede kritische noot onder sneeuwt. Nee, tussen al deze veiligheidsvraagstukken door viel mij één huisje op. Uitgesloten, buitengesloten, afgesloten, donker. Wat een naar contrast. Ik had er mee terug willen gaan naar de kersthuisjesmelker, maar bedacht me dat garantie op een verlicht leven in het echie ook niet bestaat. Het lumineuze idee het bouwsel tien keer hoog te houden of driftig op te schudden kon ik bijtijds voorkomen. In plaats daarvan probeerde ik mijzelf wegwijs te maken in de wir war door het huisje voorzichtig ( bijna liefdevol) wat dichterbij de  stroombron te verplaatsen. Het aan te laten sluiten bij de rest. Achteraf simpel, maar het proberen meer dan waard. Witte dag allen.

© J.G.Boomsma

Sporen

By | Alle daagjes | No Comments

Met de ketting niet meer geheel op spanning en de sporen  die de herfst heeft achtergelaten op de rest van de fiets, dwarrelen als een plotselinge, maar welkome windvlaag mooie beelden door m’n kop. Twee sleutels klaar leggen, portemonnee en telefoon, de fietstassen en bidons aanhaken, mij als een vacuum verpakte hansworst in het aerodynamische fietspak wringen en het uitzoeken van de juiste kleur sokken. De lichte spanning in de buik vooraf aan de langere ritten. Als een verliefde puber voor zijn eerste afspraakje, uitzien naar de “Date” met Drenthe en waar ik die dag uit zou komen. Na het op nul zetten van de dagteller de tuindeur sluiten en afscheid nemen van een paar zielig starende hondenogen. En dan, als een oude diesel het ritme zoeken en de stoom afblazen van de snelkookpan daarboven. De vooruitzichten van de weermannen en -vrouwen komen overeen met mijn eigen onbestemde gevoel dat het wel eens een ouderwetse winter zou kunnen worden. Geen fietsweer voor mij dus. Niet als een balletdanser jongleren tussen half vergane en bevroren bandensporen en daarbij binnensmonds mopperen waarom  geen enkel spoor recht loopt. Trouwens, even over die balletdanser, dus even een klein zijspoor. Een blik in de spiegel leert mij dat ik wel weer heel erg zoet ben geweest dit jaar. De buik staat iets buiten de spiegel geposteerd zak maar zeggen. Pakjesavond krijgt bij die aanblik een geheel eigen dimensie maar dat mag de pret niet drukken. Ontsporen mag toch ook wel eens? Nou dan. Fijne pakkenavond allen.

© J.G.Boomsma

 

 

Gesodemijter

By | Alle daagjes | No Comments

Deeeeeee zak van Sinterklaas, Sinterklaas, Sinterklaas… Ik heb er nu eerst wel genoeg van. O jongens, jongens tis zo’n baas… etcetera, ik trek die jaloersmakende beschrijvingen over inhoud en formaat even niet meer. Nee, ook in een ver verleden maakten de liederen al indruk op mij. Nogal luguber ook, wanneer ik bedenk dat ik op reeds jonge leeftijd in aanmerking kwam om te worden ontvoerd naar dat verre Spanje en, nota bene, vermalen had kunnen worden tot pepernoot. Met al die stoute mensen tegenwoordig zouden er logistieke problemen ontstaan denk ik overigens. Maar goed, uitbreiding naar andere landen met een gunstig belastingklimaat kan nu natuurlijk wel. Nu weg met die nare gedachten en me vanaf vandaag concentreren op de Kerstman. Hoewel ook deze afwijkend gedrag vertoond. Met ultrasnelle rendieren geflitst worden en dan jeminerend “Ho, Ho” roepen bij het onder uit de zak krijgen van het geldkantoor der centrale overheid, genaamd het CJIB uit Leeuwarden. Reken maar dat men daar goed kan rekenen. Onder het zingen van “Oh kom er eens kijken…”  en vol verwachting opende ik de envelop met daarin het verzoek een donatie aan die club te doen. Een slechte fotograaf (want alleen het kenteken van schoonmoeder’s auto  stond er op) vond het nodig mijn rijkunsten op de gevoelige plaat vast te leggen. Onze oosterburen zijn dan toch iets geraffineerder vind ik. Die stuurden mij al weer jaren terug een grote bruine envelop met een foto in meerkleuren druk, waarop ik al neuspeuterend een kloon van Sebastian Vettel leek. Haarscherp, waarvoor, iets verlaat, nogmaals danke. Doordat de wind vandaag iets minder hard door de bomen waait, zal mij dat zo meteen op de fietse niet zo snel gebeuren.  Ik ga maar eens wat sfeer proeven in onze Drentse hoofdstad. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

De maat nemen

By | Alle daagjes | No Comments

Weg gaan op het hoogtepunt. Liefst zonder afscheid te nemen, dat scheelt vragen vanuit de “omgeving”.  Het genoeglijk samenzijn in wat heet “het beleven van sociale contacten”,  levert in mijn geval een stroom van informatie op welke ik op die momenten eenvoudig weg niet meer kan verwerken. Vaak hoor ik mensen ( die mij kennen) zeggen dat ik op het laatst nogal eens druk word. En dat (h)erken ik. Of ik trek mij binnen enkele minuten terug of – en dit gebeurt meestal – de zaak daarboven explodeert, wat zich uit in nadrukkelijk aanwezig zijn. Befaamd, doch niet altijd gewaardeerd, zijn mijn al dan niet begrepen grappen en grollen en de practical jokes die nogal eens als minder grappig worden ervaren. Het voelt als het inzetten van een eindspurt, het laatste restje energie uit de dan al bijna lege accu persen. Meedoen is belangrijker dan winnen, maar is toch wel een hele opgave. Opgeven zit echter niet in mijn aard. De winst zit hem in het feit dat ik vaak heb mee mógen doen, getuige de foto’s van “vrienden” (vriendschap is maar een woord), collega’s, maten. Hoewel soms enigszins bedrukt bij die beelden uit het verleden, koester ik het gevoel wat zij mij gaven “er toe te doen”. Deel van hebben mogen uitmaken. Pijnlijk zijn de woorden “eigen schuld” bij het laten verwateren van contacten omdat ze als een verstikkende deken over de, ook door mij, niet altijd voorziene oorzaken worden gedrapeerd. Onbekend met NAH, maakt soms onbemind. Reden dat ik mij niet beklaag. Klagen maakt klein, vestigt de aandacht op dingen die anders hadden moeten zijn. Groter voordoen dan de meetlat lang is, een iets te grote broek aan trekken, om vervolgens over de broekspijpen te struikelen is, hoe hilarisch dan ook, ook weer niet mijn ding. Oftewel: ik blijf bij mijn eigen maat en laat me hem uitsluitend door vakkundige mensen aan meten. Een blik in de lachspiegel van het leven leert mij bijna dagelijks dat ik niet te groot ben om  hem of haar te helpen die kleiner is. Dat geeft voldoening. Daar staat geen maat op. Fijne maandag allen.

© J.G.Boomsma

Top of Flop

By | Alle daagjes | No Comments

Pictures of Lily. Van wie..? Van The Who natuurlijk. Het moet “67 of “68 zijn geweest toen dit mooie nummer krassend en met andere atmosferische geluiden uit mijn eerste eigen radio kwam. Een WEGA. Het apparaat was door mijn ouders vervangen voor een heus stereomeubel en had zodoende een plekje op mijn kamertje gekregen. De geluidsdrager had wit ivoren drukknoppen en een uit de kluiten gewassen draaiknop, waarmee ik radio Monte Carlo en radio Caroline kon opzoeken via de middengolf. En een zachtgroen oplichtend zgn. kattenoog, wat ik nogal magisch vond, zoals alle elektronica voor mij was, getuige de ontplofte elektrodoos. Om batterijen te besparen had ik nl. enige maanden daarvoor middels een experiment een kluwen fijne draadjes in het stopcontact geprikt. Met als schokkend gevolg een rechtopstaande haardos en een plots naargeestig, donker huis. Electric Light Orcestra kwam enige jaren daarna via een iets moderner apparaat mijn kamer binnen. Dat was ook mooi. Nu staat er een ander stuk elektronisch vernuft in de huiskamer. Met luidsprekers die net als de oude WEGA op kunnen lichten ( maar dat moet ik nog uitvinden) en een bass waarmee ik eventueel bezoek kan ontdoen van toupets en andere haarstukjes. Benieuwd hoe de musical Hair nu klinkt. Was destijds Mamma’s pantoffel mijn afstandsbediening, nu is het slechts voldoende, om via een druk op een van de honderden knopjes (zgn. buttons), mijn kamer tot stiltecentrum te creëren. Stil is het ook wanneer ik het boekwerk wat Users Manuel heet tussen de kilometers snoeren en draden zie liggen. Maar nu even niet. Bird on a wire van Joe Bonamassa speelt. Fijn weekend allen.

© J.G.Boomsma