All posts by janboomsma

Eenzame fietsers

By | Alle daagjes | No Comments

Wat zou er van Karl geworden zijn? Ik denk aan hem en hoe het hem is vergaan.

Diep in Duitsland, op een bebost fietspaadje langs de Rijn nabij Worth am Rhein, had ik de fiets op de stander gezet en probeerde ik  samen met talloze vliegen te genieten van het uit het hotel meegenomen ontbijt. In een kromming van het paadje hoorde ik vanachter de begroeiing het kraken van tandwielen en zag ik een andere eenzame fietser naderen. Het was 26 graden en ik had net mijn nog redelijk koele kwark naar binnen gewerkt, toen ik de oudere man ontwaarde, wat een schok van blijdschap bij mij teweeg bracht. Gezien de leeftijd van hem en zijn zeventiger jaren racefiets dacht ik dat hij uit de buurt zou komen. De snelheid van zijn fietse deed hem nog net niet omvallen, waardoor bij het zien van mij een licht voetje van hem voldoende was om naast mij tot stilstand te komen. Mijn begroeting, en direct daar achteraan mijn in het Duits gestelde vraag naar een station in de buurt, werd tot mijn verbazing gevolgd door een in het Engels gegeven reactie van zijn kant. Nadat we ons gezamenlijk hadden gebogen over zijn Michelinkaart nodigde hij me uit samen verder te fietsen op weg naar bedoelde Bahnhof. Tijdens dat -achteraf- korte tochtje maakten we verder kennis. Hij heette Karl, kwam uit zweden en was van daar uit op weg naar ik meen het vliegveld van Frankfurt, waar hij zijn fiets bij een hotel wilde stallen om van daaruit door te vliegen naar Italië. Karl was ( weer naar ik meen) 67 en een gewezen ingenieur die nog voor een gloeilampen fabriek in Nederland had gewerkt. Zijn vrouw was enige jaren daarvoor overleden vertelde hij en hij was van plan een oude vriend te zoeken op zijn fietstocht door Europa. We hebben samen op het station ongeveer twee uur zitten babbelen, over het leven, dingen die ons persoonlijk raakten en bovenal fietsen en het (therapeutische?) weldadige gevoel wat die beweging geeft. Nu, anderhalf jaar later besef ik mij pas goed de bijzonderheid van dit treffen. Hoe twee, wildvreemde, dolende zielen op elkaars pad kwamen. Dat eenzaam zijn niet gelijk kan worden gesteld met alleen zijn. Dat dwalen in deze drukke wereld niet het zelfde hoeft te betekenen als Ver-dwalen. Deze ruis uit een nog niet zo ver verleden knispert voort als een warm vuurtje diep van binnen in mij. In mijn “anders” zijn voelt dit als eenzaam, maar warm… Karl, het ga je goed! Fijne dag allen.

© J.G. Boomsma

sint juttemis

By | Alle daagjes | No Comments

Een bewogen weekend gehad, waardoor mijn beeld wat minder scherp is nu, maar dat is het waard. Eerst mijn boek dat opnieuw onder de aandacht is gebracht, daarna het  heuglijke nieuws van het om de hoek komen kijken van mijn tweede kleinkind- waardoor ik geüpgraded ben tot opa 2.0-  en zaterdagavond het genot van Sint Maarten. Bij het zien van die blije kinderkoppies die auditie kwamen doen, sprong één der opgeschoten knaapjes er bij het onderdeel articuleren er zeker uit. Ik had zonder moeite een mandarijn ter grootte van een tennisbal in zijn roeptoeter kunnen werpen. Bij wijze van spreken dan. Toen ik ‘s avonds laat het lichtje uit deed kwam toch de nostalgie bij mij weer om de hoek kijken. Ik vroeg me af hoeveel tere kinder-ruggetjes er in mijn tijd de vernieling in zijn geholpen bij het zeulen met uitgeholde voederbieten en pompoenen. Neem van mij aan dat dat wat woog hoor. Maar, en dat is een feit inmiddels, er waren nog geen struikrovers op pad. Eenmaal heb ik een schobbejak (met een roege muts op) gedreigd het licht uit te doen, door dreigend mijn felverlichte voederbiet in zijn richting te verplaatsen, maar dat mocht geen naam hebben. En, vandaag wijst de kalender al weer 13/11 aan. We mogen ons weer verplaatsen naar St. Nicolaas en ik voel me een hele Piet dat ik niet mee doe aan al dat zwarte Pieten. Wel wil ik graag kwijt dat ik me zorgen maak om de komende beloofde winter, met veel sneeuw en schaatsijs. Stilletjes maak ik me druk over het feit dat  het vast niet lang meer zal duren eer er welzijnsdenkers zijn die mijn te bouwen sneeuwpop zwart willen maken. Maar zo ver zijn we nog niet. Voor nu geldt, dat ik de overgebleven mandarijnen en chocoladecenten in mijn fietstassen doe en er nog even lekker met de fietse op uit trek. De heide en kalende bossen op zoek rondom Westerbork. Maar dat is de vraag. Eigenlijk laat ik dat namelijk bepalen op het moment dat ik op het zadel zit, dus gewoon mijn neus volg. Drenthe is voor mij één groot schilderij, waarbij het er niet toe doet welke plaats ik daarbij inneem. Dat noem ik van voorbijgaande aard. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

ochtendrijp

By | Alle daagjes | No Comments

Terwijl de schijnzwangerschap en daarbij horende prenatale fratsen van Indy wat aan het afnemen zijn, schijnt er toch iets opmerkelijks te hebben plaats gevonden tussen haar zwart/roodbruine oren. Dat komt er van, dacht ik. Vanwaar dit zelfverwijt Jampie? Wel, vooruit met de geit: Ze leest samen mij het grote mensennieuws wanneer we ‘s ochtends samen met een bakkie en een koekie op de bank zitten. Wat schetste mijn verbazing op deze vroege, wit berijpte ochtend? Indy deed een hulpeloos uitziende poging haar/zijn/ de ochtendplas te doen. Dat wil zeggen, niet zoals gewoonlijk behoedzaam en elegant door haar bekken te zakken, maar ordinair de rechter achterpoot vrij van de grond te trekken om zodoende haar blaas te legen. Dankzij de naastgelegen heg kon ze ternauwernood een desastreuze kanteling voorkomen. Dankzij de media zit ik nu met een gender neutrale hond. Terwijl uitvoerig door mij gedaan uitwendig onderzoek uitwees dat Indy toch echt van vrouwelijke kunne was. Had ik haar maar wat meer van het nieuws weg gehouden, denk ik nu. Ik zal dan ook bij de gemeente pleiten voor het plaatsen van gender neutrale bordjes op de “Hondenuitlaat” veldjes. Of zouden mijn maatschappelijke zorgen wat overtrokken zijn?  Ik bedoel, we kunnen ons welzijnsdenken ook wat temperen door de realiteit te laten “zijn” zoals het is? Die aanblik van het wit beslagen veld, door de natuur in luttele uren vervolmaakt, aan mij ten toon gespreid. Het doet mij wensen  “laat maar even” een stilleven wat zegt “stil even”.  Ik maak mij op mijn eigen flappers te bedekken, Indy uit te laten en de fietse te pakken en er op uit te trekken. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

schemertijd

By | Alle daagjes | No Comments
Anders Diep

Anders Diep

 

Bijna niet voor te stellen dat het al weer een jaar geleden is dat ik midden in de hectische fase verkeerde rondom de uitgave van 176 pagina´s leesvoer, gebundeld in, zoals dat zo mooi heet: mijn boek. Trots was en ben ik wanneer ik naar de prachtige illustratie van de omslag kijk. Dank je Marjan! Dankbaar voor de niet aflatende hulp van mijn partner. Dank je Nanda! Inmiddels is er een nieuwe hond mijn dagelijkse leven binnengeslopen, Indy, welke een ernstige vorm van schijnzwangerschap vertoond. Vier kussens, een relaxdeken en haar bal zijn getransformeerd in pups, waar ze bovenop ligt. Volgens de dierenarts is het in deze gynaecologische fase niet ondenkbaar dat er binnenkort melk uit de tepels zal komen. Reden dat ik de melkboer een kaartje stuur en hem de groeten doe. In de melancholie van de terugblik op mijn boek ben ik vanmiddag nog even naar de plek gefietst waar ik de as van Daisy heb uitgestrooid en heb daar mijn ding gedaan welk ik altijd doe. Het was er de dag voor, in de schemering van de tijd van het jaar bedoel ik. Ik zou geen Jan heten dat ik geen plannen heb. Veel daarvan schrijf ik op, sommige zijn inmiddels uitgepakt. En schrijven, mijn overvolle kop leegmaken lucht op. later meer.

Fijne avond.

© J.G.Boomsma

 

 

 

 

 

 

Plof-fiets

By | Alle daagjes | No Comments

Opnieuw een belastingaanslag! De schrik sloeg me om het hart toen ik het in oranje overal geklede sujet waarnam. TNT post had de snoodaard achterop zijn rug staan. Dat laatste zal vast een vermomming geweest zijn, maar daar trapte ik natuurlijk mooi niet in. Nog groter was mijn verbijstering toen ik de aanslagpleger zijn fiets, pontificaal voor mijn deur geparkeerd zag staan. De eveneens in oranje uitgevoerde, bomvolle fietstassen, waren bedrukt met dezelfde angstaanjagende letters. Waarbij ik dacht : dat doet maar tegenwoordig. Koortsachtig rommelde ik in mijn kruidenkastje en vond nog enkele grammen zwart kruit. Met drie ferme passen had ik de fiets bereikt, waarbij ik Onder het uitroepen van “Oranje Boven!” de TNT fiets heb laten ploffen, waardoor ik de buurtjes vast en zeker heb gevrijwaard voor nog meer onheil. Na mijn heldendaad en enigszins bekomen van alle commotie zit ik nu aan tafel te kijken naar het uitgemergelde lijf van mijn spaarvarken. Maak er een knal dag  van allen.

© J.G.Boomsma

Rondvaartje

By | Alle daagjes | No Comments

Goed gehumeurd had ik gevolg gegeven aan de uitnodiging de maidentrip met de nieuwe rondvaartboot  te maken. In een heerlijk zonnetje lag het schip al onder st(r)oom aan de kade ter hoogte van de Nieuwe Kolk. Het vaartuig, gebouwd door mensen met een beperking onder leiding van vakmensen, vaart door de zogenaamde Blauwe as, welke is ontstaan door het opnieuw bevaarbaar maken van de vaart en het kanaal. Welkom geheten door de kapitein werd mij en andere genodigden een plaats aangewezen, met daarbij een aantal huishoudelijke mededelingen. Een kundig bemanningslid legde met fraaie mimiek de werking van de zwemvesten uit en waarschuwde het gezelschap geen hoofden, armen, benen of andere lichaamsdelen buiten boord te hangen. Dit in verband met enige nauwe doorgangen. Het enige geluid wat het elektrisch aangedreven schip maakt is de boegschroef, zodat in alle stilte genoten kan worden van het gebodene langs de oevers. Onder het genot van heerlijke koffie, schalen vol gevulde koeken en van op elk tafeltje schaaltjes nootjes, voer de Fluisteraar onder bruggen door en langs sluizen. Ter hoogte van de Groningerbrug waren we getuige van een sportvisser die met een duur uitziend schepnet probeerde een zwerm vliegen te vangen. Mijn opmerking dat het hier vast wel wilde bijten raakte dan ook kant nog wal. Na dat we de Blauwe Klap gepasseerd waren zat de reis er al weer op. Enigszins wit om de neus van de teveel genodigde gevulde koeken bedankte ik kapitein Braaksma en de rest van de matrozen en kon ik beamen dat Assen er vanaf het water toch ook heel leuk uit ziet. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Teefjesdingen

By | Alle daagjes | No Comments

Juist toen ik vanochtend het plan had opgevat maar eens discreet bij de drogisterij te informeren naar periodiek verband voor Indy, lijkt de loopsheid (rare term eigenlijk) op haar einde te lopen. Hiermee komt er gelukkig ook bijna een eind aan mijn zorg dat ze in de poten zou vallen van loverboy’s en andere door hormonen op hol geslagen reuen. Om te ontkomen aan die woeste hordes is mijn conditie de afgelopen dagen aanzienlijk verbetert. Voor Daisy, mijn kruising Labrador/ Argentijnse dog heb ik mij eens een heus ongesteldheidsbroekje laten aan praten. Een klein lapje stof, voorzien van allerlei bandjes en een uitsparing voor de staart van ‘t arme beest. Bezweet, maar voldaan keek ik na een half uur naar het resultaat. Hoewel Daisy volgens haar kritische blikken minder voldoening leek te hebben. Binnen een paar uur had het modieuze kledingstuk “speciaal voor uw hond!” het model aangenomen van een string, waarvan het lapje stof ontbrak en wat in slordige rafels over de vloer lag. Dat was geen succes. Nee, dan toch maar de natuur op haar beloop laten en haar laten blijken dat ik zeer op haar gesteld ben. Een extra knuffeltje hier en koekie daar en af en toe even zachtjes over het buikie wrijven. Toch wel een bijzondere periode. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

Op stang

By | Alle daagjes | No Comments

Veilig verkeer Nederland is de volgende die in een nare identiteitscrisis is aanbeland. Dat spijt mij oprecht. De fiets moet genderneutraal worden. Hoewel talloze jongemannen hun “man” zijn bevestigd hebben voelen worden door onzacht in aanraking te komen met de stang, ontneemt deze club toekomstige generaties hen dit niet onverdeelde voorrecht. Een beetje gechargeerd zou ik willen zeggen, toon ballen en maak je druk om andere belangrijke dingen. Terwijl de ene helft van de fietsers zich voortbeweegt op alleen het achterwiel (dus die kan weg), zit een groot aantal anderen al rijdend pontificaal te kwaken in een smartphone. Wat ik niet slim vind. Zelf pleit ik daarom voor een beter toezicht op het voorzien zijn van toeters en bellen. De snelheidsduivels op van krachtige elektromotoren voorziene zogenaamde Speedelecs verplichten een strak lederen motorpak te dragen in plaats van “kijk mij nu eens” kekke fietspakjes. En desnoods een zwaailamp. Klopt, ik ben danig op stang gejaagd door al deze berichtgevingen van VVN. Komt nog bij, waar laat ik alle broodjes, eieren, koeken, bananen en zakken Engels drop die nu mijn fietstassen uitpuilen? Mijn fietse zal gevaarlijk gaan zwabberen wanneer ik rucksichtslos de ijzerzaag ter hand neem, dat wordt er niet steviger op. Nee hoor, stevig op het zadel had ik gisteren weer een heerlijk ritje Drenthe uit. Bezoekje aan mamme, zwager en zus. Zonder tabak en mijn onafscheidelijke Zippo bijkomen in het Noorderplantsoen waar de voorbereidingen van Noorderzon in volle gang waren en thuis gekomen ontdekken dat er met een gemiddelde snelheid van 24.2 was gereden. Het was weer mooi.

Veilige en goede dag allen.

© J.G.Boomsma

Knuffels

By | Alle daagjes | No Comments

Alleen en stil, opgesloten in haar kamertje, zag ik haar zitten. Voor haar op de tafel lag een vrolijk geel/oranje gekleurd speelgoedbeest. De kleuren er van stonden in schril contrast met de gemoedstoestand waarin ik haar aantrof. Door haar tranen heen had ze echter toch kans gezien om met naald en draad het fris gewassen beest weer te modelleren in zijn oorspronkelijke staat. Het was de onafscheidelijke knuffel van Kalima. Dertien hondenjaren is ze geworden. Wat een verdrietig schouwspel en wat een medelijden voel ik op deze momenten met mijn vriendin. Maar, ze is zo dat zo mooi heet, flink. We hebben allemaal zo onze eigen manieren om het gemis van een levensgenoot te verwerken en invulling te geven aan de leegte die dat achterlaat. Daar waar ik kan help ik of doe een poging daartoe, waarbij ik gelukkig bevrijd blijf van het verlangen zelf het naaigerei ter hand te nemen en daarmee het risico zou lopen mij onlosmakelijk te verbinden met een knuffelbeest. En dan mijn rookstop… Het gaat goed. Ondanks alle emoties van de afgelopen dagen, het dreigement van Kim en Donald om illegaal vuurwerk af te steken, heb ik mij – waarschijnlijk door de pleisters – niet laten verleiden de sjekpuut ter hand te nemen. De aandrang die ik het vorig jaar wel had is nu veel minder aanwezig. Zelfs mijn ene speciale sigaretje, met geheimzinnig gedroogde bladeren, wat ik ‘s avonds inhaleerde, probeer ik met ingang van vanavond uit mijn systeem te halen. Tenzij… er daarvoor een gang naar de legale drugstore op aanschrijven van ome dokter noodzakelijk is. Pillen en poeders wil ik namelijk niet. Woensdag weer een mooie rit op weg naar ‘t Groninger land. De rook en de mist van het gemis er uit fietsen. Fijne dag allen.

© J.G.Boomsma

stoppen!

By | Alle daagjes | No Comments

Afgelopen vrijdag de stoppen met roken poli bezocht. Na mijn eerdere stoppoging moest er nu maar zwaarder geschut in stelling worden gebracht. Vond ik. Het moet en ik wil. Overlopend van een in mijn geval misplaatst positivisme zou ik moeten schreeuwen “ik zal!” maar dat lijkt me wat voorbarig al met al. De drie maanden van vorig jaar staan me wat dat betreft nog helder voor mijn geest, toen ik diep in Duitsland het donkerblauwe wikkel in een vitrinekast van een benzinestation zag liggen. Enige minuten later bevestigden rooksignalen het einde van de oefening. Tijdens mijn fietstocht en ook daarna is de nicotine en wie weet (de fabrikant?)wat voor stofjes nog meer weer, mijn rustgever pur sang geworden. Het beangstigd mij dat er maar één iemand is die dit proces van zelfvernietiging kan stoppen, ik zelf. Zevenenveertig jaar aaneen roken, gerekend vanaf mijn veertiende, heeft het binnenste van mijn lichaam vast de aanblik gegeven als die van de rookkamer in het ziekenhuis, waar ik vroeger wel eens naar binnen ging. Dat is tegelijk mijn andere angst. Schoorvoetend liep ik dan ook de röntgenkamer in om een foto van mijn interieur te laten maken. Het feit dat de longarts naar aanleiding van al dat gefotoshop geen contact met mij heeft opgenomen stelt mij enigszins gerust. De arts, een heel aardige mevrouw overigens en ook een fervent fietsster (dat scheelt) heeft samen met mij een aantal hulpmiddelen op een rijtje gezet. Het contract is inmiddels getekend en met veertien pleisters ter grootte van een stopbord toog ik huiswaarts. Nicotinepleisters staat er op de doos. 21 mg per plakker, welke waarde overeenkomt met twintig sigaretten. Das niet lekker. En nu..? Rusteloos, bij tijd en wijle moedeloos probeer ik dingen helder te zien. Lees mijn kranten en begrijp dat Kim en Donald ruzie zoeken en dreigen met rook en vuur. Stoppen Jonges!

Fijne dag.

© J.G.Boomsma