Monthly Archives: december 2017

Korte lontjes en bange hondjes

By | Alle daagjes | No Comments

Hoewel mijn vuurwerkbril enigszins is beslagen, doe ik mijn best nog een kort stukkie te schrijven. Zorgvuldig opgebouwde digitale vriendschappen zouden na het lezen daarvan wel eens abrupt kunnen eindigen. Maar ach, de wereld die zich openbaart en via kabels en snoeren tot mij komt is groot, gelukkig. Geen dag per jaar wordt een verbod zo massaal overtreden als op deze dag. Terwijl vaderlief de kinderen met zakken kruit de straat op stuurt, stelt moederlief zich de overbodige vraag of de vingerhandschoenen die zij heeft gemaakt, nog ergens toe dienen. Natuurlijk zijn er ook de geluksvogels die met een eeuwige knipoog terug kijken op de massaal genoten traditie. Van tradities blijf je af nietwaar. Ach, het zoet smaakt beter dan het zuur dacht ik maar en liet zojuist Indy (mijn zwarte viervoetige vriend) nog even uit. Hoewel heel stabiel, de kop omhoog, de staart licht gebogen en niet angstig heb ik medelijden met de beesten die getuige moeten zijn van een mensenfeest. Sommige zullen voor het leven zijn getekend. “dan had je maar geen hond moeten nemen, van onze traditie blijf je af jah!” Laat ik van dit soort opmerkingen nu juist het zuur krijgen. Toch wens ik een ieder een goed uiteinde en in het bijzonder de hulpverleners en zij die moeten werken in deze tradionele sfeer.

© J.G.Boomsma

Voornemens

By | Alle daagjes | No Comments

“Ben ik voornemens…” Hoeveel ambtelijke stukken met deze strekking, heb ik onder ogen  gehad. Mijn eigen voornemen voor de komende tijd is meer tot stand gekomen door een terugblik op wat ik me hád voorgenomen. Gepoedersuikert en met een verontrustend hoog oliepeil, zat ik in een sfeervolle mood naar de volle asbak te staren. Zo liet ik het jaar nog eens voorbij trekken. Nee, het is me na drie pogingen niet gelukt. Zelfs die aardige mensen in het ziekenhuis moest ik met het schaamrood op de kaken vertellen dat ik opnieuw gefaald heb. Om het leed wat te verzachten zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat, ook zonder mijn naam in het systeem op de Stoppoli, de schoorsteen daar wel blijft roken. Maar zo werkt dat bij mij niet. Dat wil zeggen, ik doe het niet voor hen of wie dan ook. Om opnieuw in te breken in het door verslavende stofjes gemuteerde brein zei ik gisteren tegen vriendinlief “ik wil!” Met een blos op de wangetjes, toch enigszins uit het lood geslagen ( maar dat zal het tijdstip zijn geweest), keek zij mij verwachtingsvol aan. Dat vroeg om onmiddellijke uitleg van mijn kant. Dus vertelde ik haar dat het woordje “moeten” vanaf komende maand wordt vervangen door “ik WIL stoppen”. Met roken wel te verstaan. Das plan één van mijn eigen woordspelletjes. Om het wat te vergemakkelijken én de uitdrukkelijke wil iets te verzachten, heb ik mijzelf een soort van beloning in het vooruitzicht gesteld. Namelijk het volgen van heuse muzieklessen van een pianoleraar. Valse noot in al die plannenmakerij, zijn de kosten die er zijn gemoeid om  mij in Richard Klodderman te laten transformeren. Wanneer de rook om mijn hoofd in januari is verdwenen komen er heel wat centjes vrij. Dus laat ik mijn haardos groeien naar het model Amadeus (als dat mogelijk is) en spring ik op de fiets om wekelijks de pannen van het dak te spelen bij meneer Edwin. Dat lijkt mij een prima vooringenomen plan. Muzikale groet.

© J.G. Boomsma

 

Aansluiten

By | Alle daagjes | No Comments

Een witte wereld, of misschien zelfs wel een witte kerst. Waarvan het laatste waarschijnlijk de meest bezongen droom is. Wanneer ik het kritisch, naar mijzelf toe bekijk, zou ik kunnen zeggen dat ik niet mee doe aan die vooraf georkestreerde gezelligheid. Maar dat laat ik van mij afglijden. De lasten voor lief nemen en de lusten een kans geven. Of zoiets. Waarom zou ik mijzelf ook kwellen met de vraag, waarom het gros van de mensen het schilderij van het leven zo graag wil inkleuren met het witte penseel. Geeft het een soort verbondenheid of is het dat gedeelde genoegen? Elk van de twee reken ik goed. Tussen al het winterse Dickensgedoe door bouwden we het afgelopen weekend stug door aan het inmiddels verrezen kerstdorp. Een kerkje (verhipt! twee zelfs), een koffie- annex theehuisje waar een rondbuikige burgemeester goedkeurend voor staat te glimlachen, aan alles is gedacht. En wat een verlichting! Een blik op de kluwen snoeren brengt mij in verwarring bij een eventuele risicoanalyse, waardoor een tweede kritische noot onder sneeuwt. Nee, tussen al deze veiligheidsvraagstukken door viel mij één huisje op. Uitgesloten, buitengesloten, afgesloten, donker. Wat een naar contrast. Ik had er mee terug willen gaan naar de kersthuisjesmelker, maar bedacht me dat garantie op een verlicht leven in het echie ook niet bestaat. Het lumineuze idee het bouwsel tien keer hoog te houden of driftig op te schudden kon ik bijtijds voorkomen. In plaats daarvan probeerde ik mijzelf wegwijs te maken in de wir war door het huisje voorzichtig ( bijna liefdevol) wat dichterbij de  stroombron te verplaatsen. Het aan te laten sluiten bij de rest. Achteraf simpel, maar het proberen meer dan waard. Witte dag allen.

© J.G.Boomsma

Sporen

By | Alle daagjes | No Comments

Met de ketting niet meer geheel op spanning en de sporen  die de herfst heeft achtergelaten op de rest van de fiets, dwarrelen als een plotselinge, maar welkome windvlaag mooie beelden door m’n kop. Twee sleutels klaar leggen, portemonnee en telefoon, de fietstassen en bidons aanhaken, mij als een vacuum verpakte hansworst in het aerodynamische fietspak wringen en het uitzoeken van de juiste kleur sokken. De lichte spanning in de buik vooraf aan de langere ritten. Als een verliefde puber voor zijn eerste afspraakje, uitzien naar de “Date” met Drenthe en waar ik die dag uit zou komen. Na het op nul zetten van de dagteller de tuindeur sluiten en afscheid nemen van een paar zielig starende hondenogen. En dan, als een oude diesel het ritme zoeken en de stoom afblazen van de snelkookpan daarboven. De vooruitzichten van de weermannen en -vrouwen komen overeen met mijn eigen onbestemde gevoel dat het wel eens een ouderwetse winter zou kunnen worden. Geen fietsweer voor mij dus. Niet als een balletdanser jongleren tussen half vergane en bevroren bandensporen en daarbij binnensmonds mopperen waarom  geen enkel spoor recht loopt. Trouwens, even over die balletdanser, dus even een klein zijspoor. Een blik in de spiegel leert mij dat ik wel weer heel erg zoet ben geweest dit jaar. De buik staat iets buiten de spiegel geposteerd zak maar zeggen. Pakjesavond krijgt bij die aanblik een geheel eigen dimensie maar dat mag de pret niet drukken. Ontsporen mag toch ook wel eens? Nou dan. Fijne pakkenavond allen.

© J.G.Boomsma