Monthly Archives: december 2017

Aansluiten

By | Alle daagjes | No Comments

Een witte wereld, of misschien zelfs wel een witte kerst. Waarvan het laatste waarschijnlijk de meest bezongen droom is. Wanneer ik het kritisch, naar mijzelf toe bekijk, zou ik kunnen zeggen dat ik niet mee doe aan die vooraf georkestreerde gezelligheid. Maar dat laat ik van mij afglijden. De lasten voor lief nemen en de lusten een kans geven. Of zoiets. Waarom zou ik mijzelf ook kwellen met de vraag, waarom het gros van de mensen het schilderij van het leven zo graag wil inkleuren met het witte penseel. Geeft het een soort verbondenheid of is het dat gedeelde genoegen? Elk van de twee reken ik goed. Tussen al het winterse Dickensgedoe door bouwden we het afgelopen weekend stug door aan het inmiddels verrezen kerstdorp. Een kerkje (verhipt! twee zelfs), een koffie- annex theehuisje waar een rondbuikige burgemeester goedkeurend voor staat te glimlachen, aan alles is gedacht. En wat een verlichting! Een blik op de kluwen snoeren brengt mij in verwarring bij een eventuele risicoanalyse, waardoor een tweede kritische noot onder sneeuwt. Nee, tussen al deze veiligheidsvraagstukken door viel mij één huisje op. Uitgesloten, buitengesloten, afgesloten, donker. Wat een naar contrast. Ik had er mee terug willen gaan naar de kersthuisjesmelker, maar bedacht me dat garantie op een verlicht leven in het echie ook niet bestaat. Het lumineuze idee het bouwsel tien keer hoog te houden of driftig op te schudden kon ik bijtijds voorkomen. In plaats daarvan probeerde ik mijzelf wegwijs te maken in de wir war door het huisje voorzichtig ( bijna liefdevol) wat dichterbij de  stroombron te verplaatsen. Het aan te laten sluiten bij de rest. Achteraf simpel, maar het proberen meer dan waard. Witte dag allen.

© J.G.Boomsma

Sporen

By | Alle daagjes | No Comments

Met de ketting niet meer geheel op spanning en de sporen  die de herfst heeft achtergelaten op de rest van de fiets, dwarrelen als een plotselinge, maar welkome windvlaag mooie beelden door m’n kop. Twee sleutels klaar leggen, portemonnee en telefoon, de fietstassen en bidons aanhaken, mij als een vacuum verpakte hansworst in het aerodynamische fietspak wringen en het uitzoeken van de juiste kleur sokken. De lichte spanning in de buik vooraf aan de langere ritten. Als een verliefde puber voor zijn eerste afspraakje, uitzien naar de “Date” met Drenthe en waar ik die dag uit zou komen. Na het op nul zetten van de dagteller de tuindeur sluiten en afscheid nemen van een paar zielig starende hondenogen. En dan, als een oude diesel het ritme zoeken en de stoom afblazen van de snelkookpan daarboven. De vooruitzichten van de weermannen en -vrouwen komen overeen met mijn eigen onbestemde gevoel dat het wel eens een ouderwetse winter zou kunnen worden. Geen fietsweer voor mij dus. Niet als een balletdanser jongleren tussen half vergane en bevroren bandensporen en daarbij binnensmonds mopperen waarom  geen enkel spoor recht loopt. Trouwens, even over die balletdanser, dus even een klein zijspoor. Een blik in de spiegel leert mij dat ik wel weer heel erg zoet ben geweest dit jaar. De buik staat iets buiten de spiegel geposteerd zak maar zeggen. Pakjesavond krijgt bij die aanblik een geheel eigen dimensie maar dat mag de pret niet drukken. Ontsporen mag toch ook wel eens? Nou dan. Fijne pakkenavond allen.

© J.G.Boomsma